I SA/Gd 1099/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Wojtynowska (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń, Sędzia WSA Irena Wesołowska, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Monika Orska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 23 kwietnia 2009 r. sprawy ze skargi J. B. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w G z dnia 15 października 2007 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej oddala skargę. Zaskarżoną decyzją Dyrektor Izby Skarbowej działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 w związku z art. 240 § 1 oraz art. 220 § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (tekst jednolity: Dz. U. z 2005r. Nr 8, poz. 60 ze zm. - dalej O.p.), po rozpatrzeniu odwołania J. B. od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 6 lipca 2007r., którą odmówiono uchylenia ostatecznej decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 28 grudnia 2006 r. orzekającej osobistą odpowiedzialność J. B. - członka zarządu A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością solidarnie ze wspólnikiem K. T. oraz Spółką z ograniczoną odpowiedzialnością za jej zaległości podatkowe z tytułu podatku od towarów i usług za sierpień, wrzesień, listopad 2001 r. oraz styczeń i luty 2002 r. w łącznej kwocie należności głównej 13.411,00 złotych wraz z odsetkami za zwłokę od ww. zaległości podatkowych w wysokości 10.607,00 złotych, utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Podstawą rozstrzygnięcia były następujące ustalenia i rozważania: Naczelnik Urzędu Skarbowego decyzją z dnia 28 grudnia 2006 r. orzekł osobistą odpowiedzialność J. B. - członka zarządu A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością solidarnie ze wspólnikiem K. T. oraz Spółką z ograniczoną odpowiedzialnością z tytułu podatku od towarów i usług za sierpień, wrzesień, listopad 2001 r. oraz styczeń i luty 2002 r. w łącznej kwocie należności głównej 13.411,00 złotych wraz z odsetkami za zwłokę od ww. zaległości podatkowych w wysokości 10.607,00 złotych. Pismem z 17 stycznia 2007r. J. B. złożył odwołanie od powyższej decyzji, a ponieważ zostało ono wniesione z uchybieniem terminu, Dyrektor Izby Skarbowej postanowieniem z dnia 8 marca 2007 r. stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej strona - pomimo prawidłowego pouczenia - nie złożyła w ustawowym terminie skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Pismem z dnia 8 maja 2007r. J. B. wniósł do Naczelnika Urzędu Skarbowego żądanie wznowienia postępowania w sprawie zakończonej jego decyzją ostateczną z dnia 28 grudnia 2006r. oraz wstrzymania wykonania ww. decyzji, które oparł na przepisach art. 240 § 1 pkt 5 i pkt 7 w zw. z art. 246 § 1 O.p. Naczelnik Urzędu Skarbowego postanowieniem z dnia 4 czerwca 2007r. wznowił postępowanie w sprawie zakończonej jego ostateczną decyzją z dnia 28 grudnia 2006 r., a dodatkowo, postanowieniem z dnia 5 czerwca 2007r. odmówił wstrzymania wykonania przedmiotowej decyzji. Następnie ( po uprzednim poinformowaniu strony pismem z dnia 4 czerwca 2007r. o możliwości wypowiedzenia się w sprawie materiału dowodowego zebranego w przedmiotowym postępowaniu) -działając na podstawie art. 207, art. 245 § 1 pkt 2 w zw. z art. 240 § 1 pkt 5 i 7 O.p. -decyzją z dnia 6 lipca 2007r. odmówił uchylenia decyzji z dnia 28 grudnia 2006r. J. B. skorzystał z przysługującego mu prawa i pismem z dnia 2 sierpnia 2007 r. wniósł środek odwoławczy od powyższej decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego, w którym po raz kolejny podkreślił, że w przedmiotowej sprawie zachodzą przesłanki wznowienia postępowania, o których mowa w przepisach art. 240 § 1 pkt 5 i 7 O.p., w konsekwencji czego zażądał: -uchylenia w całości zaskarżonej decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 6 lipca 2007 r. i wznowienia postępowania w sprawie jego odpowiedzialności za zobowiązania podatkowe A Sp. z o.o. ustalone decyzją Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 28 grudnia 2006r.; -lub uchylenia jej w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia przez ten organ. Dodatkowo, strona wniosła o wstrzymanie wykonania decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 28 grudnia 2006r. oraz z dnia 6 lipca 2007r. Dyrektor Izby Skarbowej postanowieniem z dnia 14 września 2007r. odmówił wstrzymania wykonania decyzji organu pierwszej instancji z dnia 6 lipca 2007r. oraz wyjaśnił, że kwestia wstrzymania wykonania decyzji tego organu z dnia 28 grudnia 2006r. została już uprzednio rozstrzygnięta przez Naczelnika Urzędu Skarbowego postanowieniem z dnia 5 czerwca 2007r., na które J. B. nie wniósł zażalenia. Dyrektor Izby Skarbowej - po rozpatrzeniu sprawy w toku postępowania odwoławczego - nie znalazł uzasadnienia do rozpatrzenia sprawy zgodnie z żądaniem strony. Powołując się na treść art. 240 § 1 O.p. organ odwoławczy podkreślił, że wznowienie postępowania stanowi wyjątek od ustawowej zasady trwałości decyzji ostatecznych wynikającej z treści art. 128 O.p. Z tego też względu przepisy dotyczące wznowienia postępowania mające charakter szczególnej i zupełnej regulacji prawnej, która w drodze wyjątku i tylko w określonych w przepisie art. 240 § 1 O.p. sytuacjach, dopuszcza możliwość wzruszenia ostatecznej decyzji administracyjnej - podlegają ścisłej wykładni i nie mogą być interpretowane w sposób rozszerzający. Przedmiotem ww. postępowania nie jest ponowne rozpoznanie sprawy we wszystkich jej aspektach, a jedynie zbadanie, czy zaszły wyjątkowe okoliczności, ściśle wyliczone w art. 240 § 1 ustawy. W ocenie organu odwoławczego, zgodnie z art. 240 § 1 pkt 5 O.p. postępowanie wznawia się, jeżeli spełnione zostaną łącznie trzy przesłanki: po pierwsze -ujawnione okoliczności faktyczne lub dowody, istotne dla sprawy są nowe, po drugie - "nowe okoliczności faktyczne" i "nowe dowody" istniały w dniu wydania decyzji ostatecznej i po trzecie - "nowe okoliczności faktyczne" i "nowe dowody" nie były znane organowi, który wydał decyzję. Nowe dowody to takie dowody, które wprawdzie istniały w dacie orzekania w postępowaniu zwykłym, ale organ orzekający dowodami tymi nie dysponował (obojętnie z jakich przyczyn). Użyte w ww. przepisie określenie "okoliczność faktyczna" oznacza zdarzenie niezależne od treści przepisów prawa, a tym bardziej od jego wykładni, stąd też nie może stanowić podstawy wznowienia postępowania odmienna wykładnia przepisów prawa materialnego stanowiącego podstawę prawną decyzji. Zarówno nowe fakty, jak i dowody stanowiące podstawę wznowienia muszą istnieć w chwili wydania decyzji ostatecznej, a ich "nowość" polegać ma na tym, że nikt dotychczas (ani organ, ani strona) nie zgłosił ich ani nie ujawnił. Nie będzie uzasadniać wznowienia postępowania powołanie faktów, które powstały już po wydaniu decyzji, nawet gdyby fakty te miałyby potencjalny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Zdaniem Dyrektora Izby Skarbowej przesłanka określona w art. 240 § 1 pkt 5 O.p. w omawianej sprawie nie zaistniała. Strona nie ujawniła bowiem żadnych istotnych dla sprawy nowych okoliczności faktycznych lub dowodów istniejących w dniu wydania decyzji przez Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 28 grudnia 2006r., a nie znanych organowi, który wydał decyzje. J. B. podniósł, że w/w decyzja doręczona została mu w dniu 3 stycznia 2007r. tj. "w momencie przedawnienia się zobowiązania podatkowego w niej wskazanego". W odpowiedzi na powyższy zarzut organ odwoławczy zauważył, że okoliczność doręczenia decyzji stronie po upływie terminu wynikającego z art. 118 § 1 O.p. nie mogła być już znana organowi podatkowemu w dniu 28 grudnia 2006r., bowiem zaistniała dopiero w dniu 3 stycznia 2007r. (tj. w dniu doręczenia decyzji stronie). Z uwagi na powyższe nie można uznać, że w przedmiotowej sprawie zaistniały okoliczności, o których mowa w art. 240 § 1 pkt 5 ustawy ("nowe okoliczności faktyczne" nie istniały bowiem jeszcze w dniu orzekania w postępowaniu zwykłym). Organ podkreślił, że skoro instytucja wznowienia postępowania nie może być wykorzystywana do pełnej merytorycznej kontroli decyzji wydanej w postępowaniu zwykłym, to okoliczność doręczenia decyzji po upływie terminu wynikającego z art. 118 § 1 O.p. mogła być podnoszona przez stronę w toku zwykłego postępowania odwoławczego prowadzonego na podstawie art. 223 ustawy. Okoliczność doręczenia stronie decyzji w dniu 3 stycznia 2007r. była bowiem znana stronie w terminie umożliwiającym skorzystanie ze zwykłych trybów odwoławczych. Z akt przedmiotowej sprawy wynika bowiem, że doręczenie decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 28 grudnia 2006r. nastąpiło z zachowaniem przepisów Rozdziału 5 Działu IV O.p. Z przepisu art. 240 § 1 pkt 7 O.p. wynika natomiast, że postępowanie wznawia się, jeżeli decyzja wydana została na podstawie innej decyzji lub orzeczenia sądu, które zostały następnie uchylone lub zmienione w sposób mogący mieć wpływ na treść wydanej decyzji. J. B. w odwołaniu podniósł, że mając na uwadze zastosowaną numerację spraw można dojść do wniosku, iż decyzja Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 28 grudnia 2006r., którą orzeczono jego odpowiedzialność - jako wydana później - opierała się na stanowisku zajętym przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w decyzji nr [...] z dnia 28 grudnia 2006r., dotyczącej odpowiedzialności K. T., następnie uchylonej decyzją Dyrektora Izby Skarbowej nr [...] z dnia 10 kwietnia 2007r. Nie można, w ocenie organu drugoinstancyjnego, zgodzić się z zaprezentowanym powyżej poglądem strony, bowiem Naczelnik Urzędu Skarbowego wydając decyzję orzekającą o odpowiedzialności J. B. nie oparł się na decyzji dotyczącej odpowiedzialności drugiego członka zarządu spółki K. T. Postępowanie w sprawie odpowiedzialności każdego z członków zarządu spółki z o.o. jest postępowaniem odrębnym. Celem postępowania w sprawie odpowiedzialności konkretnego członka zarządu jest ustalenie, czy w objętym nim przypadku zachodzą podmiotowe i przedmiotowe przesłanki odpowiedzialności konkretnej osoby trzeciej. Odpowiedzialność osób trzecich powstaje bowiem wyłącznie w drodze doręczenia konkretnej osobie trzeciej decyzji o takiej odpowiedzialności, o której mowa w art. 108 § 1 O.p. Adresatem uchylonej decyzji, wydanej w indywidualnej sprawie administracyjnej był K. T., a nie strona, i ta okoliczność pozostaje bez wpływu na decyzję, mocą której orzeczono odpowiedzialność J. B. Końcowo, Dyrektor Izby Skarbowej zauważył, że żądanie strony dotyczące wznowienia postępowania w sprawie odpowiedzialności - na tym etapie postępowania - jest pozbawione podstaw prawnych, bowiem działanie organu podatkowego pierwszej instancji było zgodne z dyspozycją art. 245 § 1 pkt 2 O.p. Ostatecznie organ odwoławczy podkreślił, że w rozpatrywanym przypadku nie istnieje sytuacja, w której wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję, ani z wydaniem decyzji na podstawie innej decyzji lub orzeczenia sądu, które zostały następnie uchylone lub zmienione w sposób mogący mieć wpływ na treść wydanej decyzji. Wada decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 28 grudnia 2006r. (tj. doręczenie jej po upływie terminu wynikającego z art. 118 § 1 ustawy) wskazana przez stronę, nie może być skutecznie podnoszona w toku nadzwyczajnego postępowania prowadzonego w trybie przepisów art. 240 § 1 O.p., bowiem przedmiotowe postępowanie ma na celu wyeliminowanie wad uprzednio przeprowadzonego postępowania. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego J. B. - wniósł o: uchylenie w całości decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 15 października 2007r. i wznowienie postępowania w sprawie pociągnięcia jego, jako członka zarządu spółki A do odpowiedzialności za zobowiązania ww. spółki określającej wobec niego zobowiązania za ww. spółkę solidarnie z K. T. decyzją Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 28 grudnia 2006r. wstrzymanie wykonalności decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 28 grudnia 2006r. nr [...] oraz zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej lub uchylenie w całości zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez ten organ; a ponadto o przeprowadzenie dowodu z akt sprawy Naczelnika Urzędu Skarbowego nr [...], na okoliczność umorzenia postępowania w zakresie orzeczenia odpowiedzialności K. T. -jako drugiego członka zarządu A sp. z o.o. za rok 2001. W piśmie procesowym z dnia 21 kwietnia 2009 r. skarżący oświadczył, że analogiczna sprawa dotycząca drugiego członka zarządu spółki A została zakończona wydaniem przez Dyrektora Izby Skarbowej decyzji uchylającej rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji na skutek przedawnienia zobowiązania podatkowego. W związku z powyższym wydanie dwóch odmiennych decyzji przez Dyrektora Izby Skarbowej na podstawie takiego samego stanu faktycznego, nie może się ostać w porządku prawnym. Dyrektor Izby Skarbowej w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje kontrolę administracji publicznej przez badanie zgodności zaskarżonych decyzji z prawem. W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania ( art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/, b/ i c/ ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ) - określanej dalej jako ustawa p.p.s.a. Z przepisu art. 134 § 1 ustawy p.p.s.a. wynika, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą skargi. Jego wykładnia wskazuje, że Sąd ma prawo ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Z drugiej jednak strony granicą praw i obowiązków Sądu wyznaczoną w art. 134 § 1 p.p.s.a. jest zakaz wkraczania w sprawę nową. Granice te zaś wyznaczone są dwoma aspektami mianowicie: legalnością działań organu podatkowego oraz całokształtem aspektów prawnych tego stosunku prawnego, który był objęty treścią zaskarżonego rozstrzygnięcia. Powyższe oznacza, że Sąd naruszyłby ten przepis jedynie wówczas, gdyby przekroczył określone wyżej granice danej sprawy albo gdyby ograniczył się w ocenie legalności do tylko zarzutów i wniosków skargi. Tak rozumiejąc swoją rolę Sąd uznał, że w ustalonym stanie faktycznym skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności należy wskazać, że ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. -Ordynacja podatkowa (tekst jedn.: Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) w drodze wyjątku od sformułowanej w art. 128 zasady trwałości decyzji administracyjnej, dopuszcza możliwość weryfikowania przez organy podatkowe wydanych przez nie decyzji. Chodzi tutaj o zmianę lub uchylenie decyzji ostatecznej w wyniku wznowienia postępowania (art. 240-246), a także o stwierdzenie nieważności (art. 247-252) wskutek wystąpienia kwalifikowanych wad decyzji ostatecznej. W drodze wyjątku może także dojść do uchylenia lub zmiany decyzji prawidłowych lub dotkniętych wadami niekwalifikowanymi ( art. 253-256). Instytucja wznowienia postępowania ma na celu stworzenie prawnej możliwości ponownego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego i podjęcia rozstrzygnięcia sprawy zakończonej ostateczną decyzją podatkową, jeżeli postępowanie podatkowe przed organami podatkowymi było dotknięte wadami procesowymi, wyliczonymi wyczerpująco w art. 240 O.p. Wymaga zatem podkreślenia, że wznowienie postępowania jest instytucją procesową, która umożliwia weryfikację ostatecznych decyzji podatkowych z powodu wad postępowania, a nie samej decyzji ( por.wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 października 1998 r., sygn. akt II SA 1241/98, LEX nr 41894). Z akt sprawy wynika, że decyzja Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 28 grudnia 2006 r. w przedmiocie orzeczenia osobistej odpowiedzialności J. B. - członka zarządu A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością solidarnie ze wspólnikiem K. T. oraz Spółką z ograniczoną odpowiedzialnością z tytułu podatku od towarów i usług za sierpień, wrzesień, listopad 2001 r. oraz styczeń i luty 2002 r. w łącznej kwocie należności głównej 13.411,00 złotych wraz z odsetkami za zwłokę od ww. zaległości podatkowych w wysokości 10.607,00 złotych, jest decyzją ostateczną. Po uprawomocnieniu się przedmiotowej decyzji, strona wniosła o wznowienie postępowania, powołując się na przesłanki przewidziane w art. 240 § 1 pkt 5 i 7 O.p. w zw. z art. 246 § 1 O.p. W powyższym zakresie podniesiono, że organ I instancji wydając wobec strony decyzję w dniu 28 grudnia 2006 r. nie posiadał istotnych informacji, jakie zaszły później, tj., że przedmiotowa decyzja zostanie skarżącemu doręczona w dniu 3 stycznia 2007 r., czyli w momencie przedawnienia się zobowiązania podatkowego w niej wskazanego. A zatem organ podatkowy nie mógł wiedzieć, że po wydaniu decyzji pojawią się takie nowe okoliczności, które mają na tyle istotny wpływ, że decyzja ta nie zostałaby wydana w kształcie dotychczasowym. W ocenie strony organ podatkowy I instancji opierał się na stanowisku zajętym w decyzji dotyczącej K. T., gdyż ta decyzja została wydana uprzednio, o czym świadczy numeracja spraw. Skoro zatem decyzja wobec K. T. oparta na tym samym stanie faktycznym, została uchylona przez organ odwoławczy, to tym samym istnieje podstawa do wznowienia postępowania w oparciu o przepis 240 § 1 pkt 7 O.p Odnosząc się do pierwszej ze wskazanych przez stronę przesłanek wznowie-niowych wskazać należy, że zgodnie z treścią art. 240 § 1 pkt 5 O.p. wznowienie postępowania następuje w przypadku, gdy po wydaniu ostatecznej decyzji podatkowej wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję. Zatem możliwość wznowienia postępowania w takim przypadku wymaga kumulatywnego spełnienia następujących przesłanek: * ujawnione okoliczności faktyczne lub dowody istotne dla sprawy są nowe, istnienie nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów w dniu wydania ostatecznej decyzji, nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody nie były znane organowi, który wydał decyzję. Wyjaśnić należy, że "nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody", to zarówno okoliczności faktyczne lub dowody nowo odkryte, jak również po raz pierwszy zgłoszone przez stronę. Z kolei za "istotne dla sprawy" należy uznać tego rodzaju okoliczności faktyczne lub dowody, których ujawnienie ma wpływ na wynik sprawy. Na istnienie tego rodzaju nowych okoliczności faktycznych, których ujawnienie ma wpływ na wynik sprawy nie wskazano w toku całego postępowania. Otóż, rację ma Dyrektor Izby Skarbowej, że okoliczność doręczenia decyzji stronie skarżącej po upływie określonego w art. 118 § 1 O.p. terminu przedawnienia nie mogła być znana organowi podatkowemu w dniu wydania decyzji, tj. 28 grudnia 2006 r. i nie mogła być oceniona w płaszczyźnie art. 240 § 1 pkt 5 O.p. Prawidłowa jest również ta argumentacją organu, zgodnie z którą podnoszona przez stronę kwestia przedawnienia zobowiązania mogła być przedmiotem rozpoznania w toku zwykłego postępowania odwoławczego, z czego, co jest okolicznością bezsporną, skarżący skutecznie nie skorzystał. Reasumując, stwierdzić należy, że przesłanka wznowienia postępowania, o której jest mowa w art. 240 § 1 pkt 5 O.p. jest spełniona wówczas, gdy nowe okoliczności faktyczne istotne dla sprawy istniały już w momencie wydania decyzji ostatecznej a nie były znane organowi. Jak wyżej wskazano, fakt doręczenia decyzji po upływie terminu przedawnienia nie mógł być znany organowi w dacie rozstrzygania, co niewątpliwie uniemożliwia zastosowanie w sprawie powołanej przez stronę tej podstawy wznowienia, Przechodząc do drugiej z powołanych przez skarżącego podstaw uzasadniających jego zdaniem, wznowienie postępowania, a określonej w art.240 § 1 pkt 7 O.p. wskazać należy, że zgodnie z powołanym przepisem, w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli decyzja wydana została na podstawie innej decyzji lub orzeczenia sądu, które zostały następnie uchylone lub zmienione w sposób mogący mieć wpływ na wynik sprawy. Powyższa przesłanka stanowi podstawę wznowienia postępowania, jeżeli warunki w niej przewidziane zaistniały po wydaniu decyzji i prawidłowo przeprowadzonym, poprzedzającym wydanie tej decyzji, postępowaniu. Warunkiem zastosowania omawianego przepisu jest ustalenie, że: 1) decyzja została wydana na podstawie innej decyzji lub orzeczenia sądu, 2) ta inna decyzja lub orzeczenie sądu zostały następnie uchylone lub zmienione, 3) uchylenie lub zmiana decyzji lub orzeczenia sądu nastąpiło w sposób mogący mieć wpływ na wynik sprawy. W sprawie niniejszej żaden z powyższych warunków nie został spełniony. Przede wszystkim decyzja, której strona skarżąca domaga się uchylenia w trybie wznowienia, nie została wydana na podstawie innej decyzji lub orzeczenia sądu i to w jego sprawie. Mówiąc bowiem w art. 240 § 1 pkt 7 O.p. o innej decyzji lub orzeczeniu sądu, ustawodawca miał na uwadze akt administracyjny lub sądowy, który stanowił podstawę prawną a nie faktyczną wydania decyzji podatkowej. Inaczej mówiąc, bez tej " innej decyzji lub orzeczenia sądu" nie byłoby podstaw prawnych do wydania decyzji podatkowej. Jak wynika z treści skargi strona upatruje istnienia powyższej przesłanki w fakcie wydania decyzji o identycznej treści, na podstawie analogicznego stanu faktycznego, przez organ pierwszej instancji a następnie uchylenia jej przez organ odwoławczy w odniesieniu do innej osoby - drugiego członka spółki A. Zdaniem strony ta okoliczność powoduje, że w obrocie prawnym istnieją dwie odmienne decyzje, oparte na tych samych ustaleniach faktycznych - a to - uzasadnia wznowienie postępowania również w jej indywidualnej sprawie. Zdaniem Sądu, z taką argumentacją strony, jako pozostającą poza obowiązującym porządkiem prawnym, nie sposób się zgodzić. Otóż, postępowanie w przedmiocie odpowiedzialności członka zarządu, jako osoby trzeciej, zawsze jest postępowaniem odnoszącym się do konkretnego członka zarządu, przy czym rolą organu podatkowego jest ustalenie, czy w przypadku takiej osoby zachodzą przedmiotowe i podmiotowe podstawy do orzeczenia jej odpowiedzialności. Skoro zatem, adresatem innej decyzji był inny podmiot, to taka decyzja nie może odnosić jakiegokolwiek skutku wobec skarżącego. Innymi słowy, w przepisie art. 240 § 1 pkt 7 O.p. mowa jest o decyzji lub orzeczeniu sądu, które są związane z konkretnym podmiotem i tylko taki podmiot może domagać się wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją podatkową. Rozpoznając przedmiotową sprawę Sąd nie dopatrzył się naruszenia sformułowanych w przepisach O.p. zasad postępowania. Zdaniem składu orzekającego organy podatkowe w zakresie wystarczającym dla potrzeb prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy przeprowadziły postępowanie dowodowe, którego wyniki bez przekroczenia granic ustawowych poddały rzetelnej analizie i ocenie, wyciągając logicznie poprawne i merytorycznie uzasadnione wnioski. Mając na względzie przedstawione powyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. -Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), oddalił skargę uznając ją za bezzasadną.