I SA/Gd 1103/16

Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Aleksandra Rynduch-Szczawińska po rozpoznaniu w dniu 12 stycznia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku "A" z siedzibą [...] o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa [...] z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu realizacji Programu Rolnośrodowiskowego postanawia: przyznać wnioskodawcy prawo pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych ponad kwotę 100 zł oraz przez ustanowienie radcy prawnego. Wnioskiem, złożonym na formularzu PPPr w dniu 3 listopada 2016 r. (data stempla pocztowego), skarżąca "A" z siedzibą [...] zwróciła się o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych ponad kwotę 100 zł oraz ustanowienie radcy prawnego. W myśl art. 246 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.) – zwanej dalej p.p.s.a. – osobie prawnej może być przyznane prawo pomocy w zakresie częściowym, gdy wykaże, że nie ma dostatecznych środków na poniesienie pełnych kosztów postępowania. Stosownie do przepisu art. 246 § 3 p.p.s.a., adwokata, radcę prawnego, doradcę podatkowego lub rzecznika patentowego można ustanowić dla strony, która nie zatrudnia lub nie pozostaje w innym stosunku prawnym z adwokatem, radcą prawnym, doradcą podatkowym lub rzecznikiem patentowym. Nie dotyczy to adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego ustanowionego na podstawie przepisów o prawie pomocy. Zgodnie z brzmieniem art. 245 § 3 p.p.s.a., prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Z oświadczenia wnioskodawczyni o jej majątku i dochodach, złożonego pod rygorem odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia, o której mowa w art. 233 § 1 w związku z § 6 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny (Dz. U. Nr 88, poz. 553 ze zm.) oraz przedłożonych na wezwanie referendarza sądowego dokumentów źródłowych (kopii: listy środków trwałych na dzień 30 października 2016 r., deklaracji VAT-7K za I, II i III kwartał 2016 r., zeznania CIT-8 za 2015 r., sprawozdania finansowego za 2015 r., sprawozdania z działalności zarządu za okres od 1 stycznia do 31 grudnia 2015 r., protokołu ze zgromadzenia wspólników z dnia 8 czerwca 2016 r., uchwał z dnia 8 czerwca 2016 r. o numerach od 1 do 5 oraz korespondencji elektronicznej z dnia 12 grudnia 2016 r.) wynika, że skarżąca spółka z dniem 29 maja 2015 r. zawiesiła wykonywanie działalności gospodarczej, co zostało ujawnione w Krajowym Rejestrze Sądowym, i w związku z tym nie uzyskuje z niej żadnych przychodów. Do czasu zawieszenia działalności spółka prowadziła działalność rolniczą, rok 2015 zakończyła ujemnym wynikiem finansowym, tj. stratą netto w wysokości 270,50 zł, wynikającą z poniesionych kosztów operacyjnych przy braku przychodów operacyjnych i finansowych, na dzień 31 grudnia 2015 r. nie posiadała aktywów trwałych, nie zatrudniała pracowników, posiadała należności krótkoterminowe w wysokości 184 zł z tytułu podatku VAT oraz zobowiązania krótkoterminowe w kwocie 71.182,24 zł z tytułu dostaw i usług w wysokości 70.980 zł oraz z tytułu debetu w rachunku bankowym w kwocie 202,24 zł. W 2016 r. spółka nie podjęła zwieszonej działalności i nie uzyskała dochodów, w składanych deklaracjach dla potrzeb podatku od towarów i usług nie wykazała żadnych podstaw opodatkowania, nie posiada majątku, w tym środków w kasie, nie są dla niej prowadzone rachunki bankowe. Zgodnie ze złożonym oświadczeniem spółka nie zatrudnia i nie pozostaje w innym stosunku prawnym z adwokatem, radcą prawnym, doradcą podatkowym ani rzecznikiem patentowym. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności, a w szczególności faktyczne zaprzestanie prowadzenia działalności przez spółkę i związane z nim nieosiąganie dochodów oraz brak zasobów finansowych, uznano, iż wnioskodawczyni wykazała, że nie ma obecnie dostatecznych środków na poniesienie pełnych kosztów postępowania, w szczególności uiszczenie w całości należnego wpisu od skargi określonego na kwotę 2.046 zł i opłacenie profesjonalnego pełnomocnika z wyboru. Z uwagi na to, że we wniosku spółka zadeklarowała możliwość poniesienia w niniejszej sprawie kosztów sądowych w kwocie 100 zł, zwolniono ją ponad tę kwotę. Z tych względów, na podstawie przepisu art. 246 § 2 pkt 2 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.