I SA/Gd 1106/14

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Monika Hennig po rozpoznaniu w dniu 19 grudnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. P. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej [...] z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach lub pochodzących ze źródeł nieujawnionych za 2007 r. postanawia: przyznać skarżącej prawo pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych. Wnioskiem złożonym na formularzu PPF w dniu 8 października 2014 r., skarżąca A. P. zwróciła się o przyznanie jej prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych, w tym wpisu sądowego od skargi określonego w kwocie 1.464 zł. Zgodnie z brzmieniem art. 245 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270, dalej jako p.p.s.a.), prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. W myśl art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Na podstawie złożonego przez skarżącą oświadczenia o jej stanie rodzinnym, majątku i dochodach oraz dokumentów przedłożonych na zarządzenie referendarza sądowego z dnia 14 października 2014 r., ustalono, że w skład majątku skarżącej wchodzi jedynie samochód osobowy marki [...] z 2002 r. o wartości około 10.000 zł, prowadzi ona samodzielnie gospodarstwo domowe (mąż od ponad pięciu lat przebywa w areszcie śledczym i nie posiada żadnego majątku), skarżąca utrzymuje się z tzw. prac dorywczych wykonywanych za granicą w charakterze pomocy domowej lub opiekunki, z których osiąga dochód w kwocie około 2.000 zł netto miesięcznie, z tytułu opłat za media, tj. opłat za energię elektryczną, gaz, wodę i ścieki, telewizję kablową, internet oraz telefon, ponosi wydatki średnio w kwocie około 782 zł miesięcznie, skarżąca korzysta z pomocy rodziny zamieszkującej za granicą, udzielana jej pomoc polega na zapewnieniu mieszkania oraz na poszukiwaniu dla niej pracy. W tak ustalonym stanie faktycznym referendarz sądowy stwierdził, że skarżąca wykazała, że obecnie nie ma realnych możliwości poniesienia kosztów sądowych w niniejszej sprawie. Przedmiotowy wniosek został oceniony przez pryzmat aktualnej sytuacji i możliwości finansowych skarżącej w odniesieniu do wysokości kosztów sądowych w niniejszej sprawie, w szczególności kosztów sądowych należnych na tym etapie postępowania. Z tych względów uznano, że skarżąca wykazała, że spełnia ustawowe przesłanki przyznania prawa pomocy i na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.