I SA/Gd 1106/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Tomaszewska (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń, Sędzia NSA Elżbieta Rischka, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Beata Jarecka, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 19 lipca 2017 r. sprawy ze skargi H.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 13 kwietnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi oddala skargę. Decyzją z dnia 14 grudnia 2015 r. Burmistrz B. określił H.K. (dalej: strona, skarżąca) wysokość miesięcznej opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za okres od lipca do grudnia 2014 r. w wysokości 48,02 zł, z nieruchomości położonej w B. przy ul. A, bowiem strona nie złożyła deklaracji pomimo wystosowanego do niej wezwania, a zatem wystąpiła konieczność ustalenia opłaty z tytułu gospodarowania odpadami komunalnymi na podstawie art. 6o ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (tj. Dz.U. z 2013r., poz. 1399 ze zm.). Skarżąca wniosła odwołanie od powyższej decyzji wskazując, że organ kierował się stanem domniemanym, a nie rzeczywistym. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 13 kwietnia 2016 r. utrzymało decyzję organu pierwszej instancji w mocy. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ, powołując art. 6c ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach wskazał, że właściciele nieruchomości są obowiązani ponosić na rzecz gminy, na terenie której są położone nieruchomości, opłatę za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Zgodnie zaś z art. 6o ww. ustawy w razie niezłożenia deklaracji, burmistrz określa w drodze decyzji wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, biorąc pod uwagę uzasadnione szacunki, w tym średnią ilość odpadów komunalnych, powstających na nieruchomościach o podobnym charakterze. W niniejszej sprawie nie budzi wątpliwości, że nieruchomość położona w B. przy ul. A jest zamieszkała oraz że jej właścicielka H.K. nie złożyła deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. W związku z powyższym Burmistrz B. miał podstawy do wszczęcia postępowania na mocy art. 6o ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach. W przepisie tym mowa jest o "nieruchomościach o podobnym charakterze", bez wskazywania, że regulacja ta odnosi się wyłącznie do nieruchomości zamieszkałych. Dyspozycją tego przepisu objęte są więc również nieruchomości niezamieszkałe. Nadto art. 6o ustawy stanowi o "uzasadnionych szacunkach". W przepisach ustawy brak jest definicji powyższych pojęć, przez co mają one charakter pojęć niedookreślonych. Konsekwencją takiego stanu rzeczy jest to, że organ stosujący prawo we własnym zakresie powinien dokonać oceny, jaki szacunek jest jego zdaniem uzasadniony oraz jakie nieruchomości należy uznać za podobne do tej, której dotyczy postępowanie. Uznanie to oczywiście powinno zostać oparte na zasadach logiki i doświadczenia życiowego, co jest poddawane kontroli w instancji odwoławczej. W ocenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego sposób dokonania przez Burmistrza B. "uzasadnionych szacunków" przy ustalaniu stronie wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi mieści się w granicach dyspozycji zawartej w art. 6o ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach. Dokonując szacunku, organ pierwszej instancji posłużył się danymi uzyskanymi od A sp. z o.o., wedle których w okresie od 1 grudnia 2013 r. do 30 listopada 2014 r. na nieruchomości zużyto 134 mkw wody na cele bytowe. Z informacji uzyskanych od pracownika A sp. z o.o. wynika, że od dnia 1 grudnia 2014r. do 12 stycznia 2015r. na przedmiotowej nieruchomości zużyto 14 mkw. W ocenie Kolegium są to dane aktualne i wiarygodne. Na podstawie tych danych przyjęto, że średnio na nieruchomości, na której prowadzone jest gospodarstwo domowe, w okresie od lipca do grudnia 2014 r. zużyte zostało 10,67 mkw. Biorąc pod uwagę stawkę w wysokości 4,50 zł za 1 mkw zużytej wody tj. jak za odpady zbierane w sposób selektywny, ustalono opłatę miesięczną w wysokości 48,02 zł miesięcznie. Należy bowiem zauważyć, że zgodnie z uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej w B. z dnia 6 marca 2013 r. w sprawie metody ustalenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi i stawki tej opłaty oraz zwolnień przedmiotowych, opłatę na terenie B. za gospodarowanie odpadami komunalnymi z nieruchomości zamieszkałej ustala się jako iloczyn zużytej wody z danej nieruchomości oraz stawki opłaty. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na powyższą decyzję, skarżąca wniosła o jej uchylenie. Zarzuciła, że organy błędnie ustaliły, jakoby była ona płatnikiem opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze podtrzymało swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z kolei z mocy art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) - zwanej dalej "p.p.s.a." - sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie; kontrola działalności administracji publicznej obejmuje orzekanie w sprawach skarg m.in. na decyzje administracyjne. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Sąd, dokonując kontroli zaskarżonej decyzji, stwierdził, że w tak zakreślonej kognicji decyzja ta nie narusza prawa. W niniejszej sprawie z uwagi na brak złożenia przez skarżącą deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za rok 2014, Burmistrz B. określił skarżącej wysokość tej opłaty na podstawie art. 6o ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach. Zgodnie z tym przepisem w razie niezłożenia deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi albo uzasadnionych wątpliwości co do danych zawartych w deklaracji wójt, burmistrz lub prezydent miasta określa, w drodze decyzji, wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, biorąc pod uwagę uzasadnione szacunki, w tym średnią ilość odpadów komunalnych powstających na nieruchomościach o podobnym charakterze. W zaskarżonej decyzji za prawidłową uznano zastosowaną przez organ pierwszej instancji metodę określenia opłaty w oparciu o średnie zużycie wody w gospodarstwie domowym skarżącej za okres od lipca do grudnia 2014r. oraz stawkę opłaty dla śmieci segregowanych. Ocenę tę uznać należy za prawidłową. Zastosowana metoda odpowiada dyspozycji art. 6o ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, pozwalając na określenie opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi w sposób najbardziej zbliżony do opłaty należnej na podstawie obowiązujących na terenie gminy aktów prawa miejscowego. Zauważyć należy, że na terenie Gminy wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi jest ustalana na podstawie zużycia wody, co wynika z uchwały nr [...] Rady Miejskiej w B. z dnia 6 marca 2013 r. w sprawie metody ustalenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi i stawki tej opłaty oraz zwolnień przedmiotowych ( [...]). Taki sposób ustalenia wysokości opłaty jest dopuszczalny na podstawie art. 6j ust. 1 pkt 2 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach. Skoro zatem jest to kryterium obowiązujące właścicieli nieruchomości przy składaniu deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, to zastosowanie go w stosunku do strony, która takiej deklaracji nie złożyła, jest logicznie uzasadnione. Brak jest bowiem podstaw do odmiennego traktowania skarżącej od pozostałych właścicieli nieruchomości tym bardziej, że kryterium to jest obiektywne i proste w zastosowaniu. Dokonując szacunku, organ pierwszej instancji posłużył się danymi uzyskanymi od A sp. z o.o., wedle których w okresie od 1 grudnia 2013 r. do 30 listopada 2014 r. na nieruchomości zużyto 134 mkw wody na cele bytowe. Z informacji uzyskanych od pracownika A sp. z o.o. wynika, że od dnia 1 grudnia 2014r. do 12 stycznia 2015r. na przedmiotowej nieruchomości zużyto 14 mkw. Na podstawie tych danych prawidłowo przyjęto, że średnio na nieruchomości, na której prowadzone jest gospodarstwo domowe, w okresie od lipca do grudnia 2014 r. zużyto 10,67 mkw wody miesięcznie. Biorąc pod uwagę stawkę w wysokości 4,50 za 1 mkw zużytej wody tj. jak za odpady zbierane w sposób selektywny, ustalono opłatę miesięczną w wysokości 48,02 zł miesięcznie. Podsumowując, z art. 6o ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach wynika obowiązek dokonania "uzasadnionego szacunku", a zastosowana przez organ metoda określenia należnej od skarżącej opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi bazująca na kryterium zużycia wody stosowanym wobec właścicieli nieruchomości, którzy złożyli deklaracje, warunkowi temu odpowiada. Końcowo Sąd zauważa, że nie jest uzasadniony jedyny w zasadzie podniesiony w skardze zarzut dotyczący błędnego przyjęcia, że skarżąca jest zobowiązana do uiszczenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Jak wynika z art. 6h ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach właściciele nieruchomości, o których mowa w art. 6c, są obowiązani ponosić na rzecz gminy, na terenie której są położone ich nieruchomości, opłatę za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Ten z kolei przepis mówi o właścicielach nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy oraz o tych właścicielach nieruchomości, na których nie zamieszkują mieszkańcy, ale rada gminy postanowiła o odbieraniu od nich odpadów komunalnych. Oznacza to, że obowiązek uiszczania opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi mają zasadniczo ci właściciele nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy. Skarżąca nie podważyła ustalenia, że jest właścicielem przedmiotowej nieruchomości położonej w B. przy ul. A, należy zatem uznać, że jest ona zobowiązana do ponoszenia na rzecz gminy, na terenie której nieruchomość ta jest położona, opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Sąd rozpoznając niniejszą sprawę, będąc związany dyspozycją art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270) nie stwierdził naruszeń prawa materialnego bądź procesowego, które powodowałoby konieczność wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 151 P.p.s.a., Sąd oddalił skargę.