I SA/Gd 1106/16

Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Aleksandra Rynduch-Szczawińska po rozpoznaniu w dniu 20 grudnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku H. K. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi postanawia: przyznać wnioskodawczyni prawo pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. Wnioskiem, uzupełnionym na formularzu PPF w dniu 18 października 2016 r., skarżąca H. K. zwróciła się o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. W myśl art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 poz. 718 ze zm.) – zwanej dalej p.p.s.a. – przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym osobie fizycznej następuje, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Zgodnie z przepisem art. 245 § 2 p.p.s.a., prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Stosownie do przepisu art. 246 § 3 p.p.s.a., adwokata, radcę prawnego, doradcę podatkowego lub rzecznika patentowego można ustanowić dla strony, która nie zatrudnia lub nie pozostaje w innym stosunku prawnym z adwokatem, radcą prawnym, doradcą podatkowym lub rzecznikiem patentowym. Nie dotyczy to adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego ustanowionego na podstawie przepisów o prawie pomocy. W świetle powołanych uregulowań przyznaje się prawo pomocy w zakresie całkowitym, gdy wnioskodawca wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, oraz gdy nie pozostaje w stosunku prawnym z adwokatem, radcą prawnym lub doradcą podatkowym, z wyjątkiem ustanowionego na podstawie przepisów o prawie pomocy. Z oświadczenia wnioskodawczyni o jej stanie rodzinnym, majątku i dochodach, złożonego pod rygorem odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia, o której mowa w art. 233 § 1 w związku z § 6 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny (Dz. U. Nr 88, poz. 553 ze zm.) oraz przedłożonych przez skarżącą dodatkowych dokumentów (odpisów: decyzji o waloryzacji emerytury z dnia 1 marca 2016 r., zaświadczenia lekarskiego z dnia 21 sierpnia 2014 r., postanowienia referendarza sądowego WSA w Warszawie z dnia 18 marca 2015 r., dodatkowego oświadczenia z dnia 12 grudnia 2016 r., wyciągu z rachunku bankowego za okres od 1 sierpnia do 31 października 2016 r., zawiadomienia ZUS z dnia 17 października 2016 r. oraz zawiadomienia o zajęciu prawa majątkowego stanowiącego świadczenie z zaopatrzenia emerytalnego z dnia 1 października 2014 r.) wynika, że prowadzi ona samodzielnie gospodarstwo domowe, utrzymując się z emerytury w wysokości 1.221 zł netto, która jest jej jedynym źródłem dochodu. Wnioskodawczyni nie posiada oszczędności (saldo jej rachunku bankowego na dzień 31 października 2016 r. wynosiło 11.12 zł), papierów wartościowych ani wierzytelności, posiada zaś długi dochodzone w ramach postępowania egzekucyjnego prowadzonego z jej świadczenia emerytalnego. Majątek wnioskodawczyni stanowi mieszkanie o powierzchni 45 m2 oraz samochód. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności faktyczne, a w szczególności wysokość dochodu wnioskodawczyni, brak zasobów pieniężnych i egzekwowane zadłużenie uznano, iż wnioskodawczyni udowodniła, że nie ma obecnie realnych możliwości finansowych poniesienia jakichkolwiek kosztów postępowania. W konsekwencji na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.