I SA/Gd 1115/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Wojtynowska (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Alicja Stepień, Sędzia WSA Marek Kraus, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 5 listopada 2019 r. sprawy ze skargi A. K. i K. K. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia 28 września 2018 r., nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania egzekucyjnego oddala skargę. Zaskarżonym postanowieniem z dnia 28 września 2018 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej ( dalej: DIAS, organ odwoławczy ), po rozpatrzeniu zażalenia wniesionego przez A.K., na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. z dnia 24 lipca 2018r., którym odmówiono umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego do majątku A. i K. K. na podstawie tytułów wykonawczych wystawionych przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w B. nr [...], [...] oraz [...] z dnia 21 kwietnia 2017r., uchylił zaskarżone postanowienie w części, w jakiej organ uznał, że dochodzony obowiązek jest wymagalny, nie wygasł, istnieje, jak też określony został zgodnie z treścią obowiązku wynikającego z decyzji organu administracyjnego oraz, że egzekucja administracyjna jest dopuszczania i w tym zakresie umarza postępowanie pierwszej instancji, a w pozostałej części utrzymał w mocy postanowienie organu egzekucyjnego. Podstawą rozstrzygnięcia był następujący stan faktyczny. Organ egzekucyjny - Naczelnik Urzędu Skarbowego w S. prowadzi postępowanie egzekucyjne do majątku A. i K. K. na podstawie wystawionych przez wierzyciela - Naczelnika Urzędu Skarbowego w B. w dniu 21 kwietnia 2017r. tytułów wykonawczych: - nr [...], obejmującego należności z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za rok 2013 w wysokości 3.216,00 zł (podstawę prawną dochodzonego obowiązku stanowiła decyzja Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w G. z dnia 27 marca 2017r., którą uchylono decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w B. z dnia 14 lipca 2016r. w całości i określono podatnikom zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2013 rok w wysokości 14.510,00 zł oraz umorzono postępowanie w zakresie zobowiązania z tytułu odsetek za zwłokę na dzień terminu złożenia zeznania podatkowego za 2013 rok od niezapłaconej w terminie płatności zaliczki na podatek za miesiąc styczeń 2013r. i za miesiąc luty 2013r.); - nr [...] oraz nr [...], obejmujących należności z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za rok 2012 w wysokości 56.768,00 zł oraz odsetek za zwłokę w wysokości 715,00 zł (podstawę prawną dochodzonego obowiązku stanowiła decyzja Dyrektora Izby Skarbowej w G. z dnia 28 lutego 2017r., którą uchylono decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w B. z dnia 22 kwietnia 2016r. w całości i określono stronom zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2012 rok w kwocie 65.256,00 zł, a także wysokość odsetek za zwłokę na dzień terminu złożenia zeznania podatkowego za 2012 rok od niezapłaconej w terminie płatności zaliczki na podatek za styczeń 2012r. w kwocie 591,00 zł i listopad 2012r. w kwocie 124,00 zł). Odpisy w/w tytułów wykonawczych doręczono K. K. w dniu 30 czerwca 2017r. wraz z odpisami zawiadomień z dnia 22 czerwca 2017r. nr [...] oraz [...] o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego w Banku [...] w K. oraz Banku [...] w B.. Z kolei A. K. odpisy tytułów wykonawczych doręczono również w dniu 30 czerwca 2017r. wraz z odpisem zawiadomienia z dnia 22 czerwca 2017r. nr [...] o zajęciu wynagrodzenia za pracę w Zespole Szkół w S., które pracodawca otrzymał w dniu 27 czerwca 2017r. Oddzielną przesyłką doręczono zobowiązanej odpisy w/w zawiadomień o zajęciu wierzytelności z rachunków bankowych. Zarówno Bank [...] w K., jak i Bank [...] w B. poinformował organ egzekucyjny, że nie prowadzą rachunków bankowych dla podatników. Natomiast dłużnik zajętej wierzytelności, będący pracodawcą A. K., przekazał zajętą część wynagrodzenia w kwocie 2.382,28 zł na rachunek bankowy organu egzekucyjnego. Pismami z dnia 5 lipca 2017r. zobowiązani wnieśli zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie przedmiotowych tytułów wykonawczych, jako ich podstawę wskazując: wykonanie, wygaśnięcie, nieistnienie, przedawnienie obowiązku, brak wymagalności obowiązku, określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z decyzji, niedopuszczalność egzekucji administracyjnej, niedopuszczalność zastosowanych środków egzekucyjnych, zastosowanie zbyt uciążliwych środków egzekucyjnych oraz niespełnienie przez tytuły wykonawcze wymogów określonych w art. 27 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Naczelnik Urzędu Skarbowego w S. - po uzyskaniu ostatecznego stanowiska wierzyciela - postanowieniami: - z dnia 21 grudnia 2017r. uznał zarzut nieistnienia obowiązku - zgłoszony w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie tytułu wykonawczego z dnia 21 kwietnia 2017r. nr [...] - w zakresie naliczonych za okres od 30 października 2016r. do 3 kwietnia 2017r. oraz od 23 sierpnia 2016r. do 24 sierpnia 2016r. odsetek od należności głównej za uzasadniony, natomiast w pozostałym zakresie za nieuzasadniony, a nadto za nieuzasadnione uznał zarzuty: wykonania, wygaśnięcia, przedawnienia obowiązku, braku wymagalności obowiązku, określenia egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z decyzji, niedopuszczalności egzekucji administracyjnej oraz zastosowanych środków egzekucyjnych, zastosowania zbyt uciążliwych środków egzekucyjnych, niespełnienia przez tytuł wykonawczy wymogów wynikających z art. 27 u.p.e.a.; - nr [...] z dnia 21 grudnia 2017r. uznał: zarzut nieistnienia obowiązku, objętego tytułem wykonawczym nr [...] w zakresie naliczonych za okres od 25 lipca 2016r. do 14 marca 2017r. odsetek od należności głównej za uzasadniony, natomiast w pozostałym zakresie za nieuzasadniony; zarzut nieistnienia obowiązku objętego tytułem wykonawczym nr [...] w pozostałym zakresie oraz w całości tytułem wykonawczym nr [...] za nieuzasadniony oraz za niezasadne zarzuty: wykonania, wygaśnięcia, przedawnienia obowiązku, braku wymagalności obowiązku, określenia egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z decyzji, niedopuszczalności egzekucji administracyjnej oraz zastosowanych środków egzekucyjnych, zastosowania zbyt uciążliwych środków egzekucyjnych, niespełnienia przez tytuł wykonawczy wymogów wynikających z art. 27 u.p.e.a. W wyniku rozpoznania wniesionych na w/w postanowienia zażaleń, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w G. postanowieniami z dnia 27 lutego 2018r. oraz z dnia 28 lutego 2018r. utrzymał w mocy rozstrzygnięcia organu egzekucyjnego. Pismem z dnia 25 czerwca 2018r. A. K. wniosła do organu egzekucyjnego żądanie umorzenia postępowania egzekucyjnego w oparciu o przesłanki z art. 59 § 1 pkt 2, 3, 7 i 8 u.p.e.a. tj.: braku wymagalności, wygaśnięcia, nieistnienia obowiązku, określenia egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z decyzji organu administracyjnego, orzeczenia sądowego albo bezpośrednio z przepisu prawa, niedopuszczalności egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego, braku doręczenia zobowiązanemu upomnienia, braku podjęcia zawieszonego na wniosek wierzyciela postępowania egzekucyjnego przed upływem 12 miesięcy od dnia zgłoszenia tego żądania. W wyniku rozpoznania tego wniosku, Naczelnik Urzędu Skarbowego w S. postanowieniem z dnia 24 lipca 2018r. odmówił umorzenia prowadzonego w oparciu o tytuły wykonawcze nr [...], [...] oraz [...] z dnia 21 kwietnia 2017r. postępowania egzekucyjnego. Nie zgadzając się z wydanym rozstrzygnięciem, zobowiązana złożyła zażalenie, wnosząc o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia i orzeczenie co do istoty sprawy poprzez umorzenie prowadzonego postępowania. Przedmiotowemu rozstrzygnięciu zarzuciła naruszenie: 1) art. 59 § 1 pkt 2, 3, 7, 8 i § 2 u.p.e.a.; 2) art. 124 § 1 i § 2 K.p.a. w związku z art. 18 w związku z art. 59 § 1 pkt 2, 3, 7, 8 i § 2 u.p.e.a.; poprzez niewłaściwe ich zastosowanie. Oceniając prawidłowość zaskarżonego postanowienia organu egzekucyjnego w zakresie uznania, że w sprawie nie zaszły przesłanki braku wymagalności obowiązku, jego wygaśnięcia i nieistnienia, a także określenia obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z decyzji organu administracyjnego oraz niedopuszczalności egzekucji administracyjnej, DIAS stwierdził, że w okolicznościach badanej sprawy, brak było podstaw do ich ponownego rozpoznania przez organ egzekucyjny, dlatego też koniecznym było uchylenie zaskarżonego postanowienia w tym zakresie i umorzenie postępowania pierwszej instancji w tej części. Organ zauważył, że w postanowieniach z dnia 21 grudnia 2017r. (utrzymanych w mocy postanowieniami DIAS z dnia 27 lutego 2018r. i z dnia 28 lutego 2018r.) Naczelnik Urzędu Skarbowego w S. poddał już ocenie zgłoszone przez A.K., na podstawie art. 33 § 1 pkt 1,2,3 i 6 u.p.e.a., zarzuty braku wymagalności, wygaśnięcia i nieistnienia obowiązku, określenia obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z decyzji organu administracyjnego oraz niedopuszczalności egzekucji administracyjnej prowadzonej w oparciu o przedmiotowe tytuły wykonawcze, uznając za uzasadniony zarzut nieistnienia obowiązku w zakresie naliczonych za okres od 30 października 2016r. do 3 kwietnia 2017r. oraz od 23 sierpnia 2016r. do 24 sierpnia 2016r. odsetek od należności głównej wynikającej z tytułu wykonawczego nr [...] oraz odsetek naliczonych za okres od 25 lipca 2016r. do 14 marca 2017r. od należności głównej, objętej tytułem wykonawczym nr [...], a w pozostałej części oddalając zarzuty jako niezasadne. Okoliczność wcześniejszego merytorycznego rozpatrzenia w/w zarzutów, ponownie podnoszonych przez zobowiązaną w piśmie z dnia 25 czerwca 2018r., w sytuacji, gdy nie wystąpiła żadna zmiana stanu faktycznego, jak i prawnego, skutkowała - zgodnie z obowiązującą w tym zakresie linią orzeczniczą - brakiem podstaw prawnych do ich ponownego zbadania. We wniosku o umorzenie postępowania egzekucyjnego z uwagi na brak wymagalności, wygaśnięcie i nieistnienie obowiązku, określenie obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z decyzji organu administracyjnego oraz niedopuszczalność egzekucji administracyjnej nie podniosła skarżąca bowiem żadnych nowych kwestii, które nie byłyby już przedmiotem rozstrzygnięcia w postępowaniu w przedmiocie zarzutów, organ również nie stwierdził wystąpienia żadnych nowych faktów skutkujących koniecznością ponownego merytorycznego badania tożsamych przesłanek umorzenia postępowania egzekucyjnego. W konsekwencji powyższe wykluczało możliwość ponownego rozpoznania sprawy co do jej istoty w tej części. Przechodząc do oceny pozostałych zgłoszonych przez A.K. przesłanek umorzenia postępowania egzekucyjnego, DIAS podzielił w tym zakresie stanowisko skarżonego organu. W sprawie nie wystąpiła przesłanka niedopuszczalności zastosowanego środka egzekucyjnego w postaci zajęcia innej wierzytelności pieniężnej w Urzędzie Skarbowym w S. (dokonanego na podstawie zawiadomienia z dnia 18 czerwca 2018r.). Organ egzekucyjny zastosował bowiem środki egzekucyjne, wymienione w art. 1a pkt 12 lit. a) u.p.e.a.. W sprawie nie zaistniały również przesłanki określone w art. 7 § 3 powołanej ustawy, stanowiącym, że stosowanie środka egzekucyjnego jest niedopuszczalne, gdy egzekwowany obowiązek o charakterze pieniężnym lub niepieniężnym został wykonany albo stał się bezprzedmiotowy. Natomiast dopuszczalność zastosowanych środków egzekucyjnych w postaci zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego w Banku [...] w K. (dokonanego na podstawie zawiadomienia z dnia 22 czerwca 2017r.) oraz Banku [...] w B. (dokonanego na podstawie zawiadomienia z dnia 22 czerwca 2017r.) i wierzytelności z wynagrodzenia za pracę w Zespole Szkół w S. (dokonanego na podstawie zawiadomienia z dnia 22 czerwca 2017r.), została już zbadana i oceniona przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. w postanowieniach z dnia 21 grudnia 2017r. (utrzymanych w mocy postanowieniami Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w G.). W kwestii braku uprzedniego doręczenia upomnienia, DIAS stwierdził, że zarzut ten również nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z § 2 pkt 2 Rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 30 października 2014r. (t.j. Dz. U z 2017r. poz. 1494 z późn. zm.) w sprawie określenia należności pieniężnych, których egzekucja może być wszczęta bez uprzedniego doręczenia upomnienia - nie jest wymagane doręczenie upomnienia w przypadku, gdy wszczęta egzekucja dotyczy należności pieniężnych, których obowiązek uiszczenia powstaje z mocy prawa, a wysokość tych należności została określona w ostatecznym orzeczeniu. W sprawie brak było obowiązku wystosowania upomnienia, bowiem obowiązek uiszczenia - dochodzonych na podstawie przedmiotowych tytułów wykonawczych należności z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za rok 2012 i 2013 powstał z mocy prawa, a ich wysokość określona została w ostatecznych orzeczeniach tj. w decyzjach DIAS z dnia 27 marca 2017r. oraz z dnia 28 lutego 2017r. Bezzasadne, w ocenie organu, jest również twierdzenie zobowiązanej, że prowadzone postępowanie egzekucyjne powinno podlegać umorzeniu, z uwagi na fakt, iż zostało ono zawieszone na żądanie wierzyciela i nie zostało podjęte przed upływem 12 miesięcy od dnia zgłoszenia tego żądania. Z akt sprawy wynika bowiem, że zawieszenie prowadzonego na podstawie przedmiotowych tytułów wykonawczych postępowania nastąpiło postanowieniami organu egzekucyjnego Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z dnia 18 lipca 2017r. w związku z wniesionymi zarzutami. Zawieszenie to nastąpiło zatem - w myśl art. 35 § 1 u.p.e.a. - z mocy prawa, do czasu wydania ostatecznego postanowienia w przedmiocie zgłoszonych zarzutów, a nie na żądanie wierzyciela - a jedynie w sytuacji nie podjęcia postępowania w okresie 12 miesięcy od dnia zgłoszenia przez wierzyciela żądania jego zawieszenia w oparciu o art. 56 § 1 pkt 4 u.p.e.a., zachodziłaby konieczność jego umorzenia na podstawie art. 59 § 1 pkt 8. We wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, skardze na powyższe postanowienie, A. K. i K. K. zarzucając naruszenie mających istotny wpływ na wynik sprawy przepisów postępowania tj.: - art. 138 § 1 pkt 2 w związku z art. 144 K.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a.; - art. 59 § 1 pkt 2, 3, 7, 8 i § 2 u.p.e.a., - art. 124 § 1 i 2 K.p.a. w związku z art. 18 i art. 59 § 1 pkt 2, 3, 7, 8 i § 2 u.p.e.a., wnieśli o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę DIAS wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. 2018 r. poz. 2107) sąd administracyjny sprawuje kontrolę administracji publicznej przez badanie zgodności zaskarżonych aktów z prawem. Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu. W wyniku takiej kontroli decyzja (postanowienie) może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b i c p.p.s.a.). Dokonując kontroli Sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą, powinien jednak rozstrzygać w granicach danej sprawy, co wynika wprost z treści art. 134 § 1 p.p.s.a. Kierując się powyższymi kryteriami Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżone postanowienie nie narusza prawa w stopniu powodującym wyeliminowanie go z obrotu prawnego. Sprawa została rozpoznana w trybie postępowania uproszczonego, ponieważ skarga dotyczyła postanowienia. Zgodnie z art. 119 pkt 3 w zw. z art. 120 p.p.s.a. sprawa, w której przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, może być rozpoznana w trybie uproszczonym, czyli na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. W pierwszej kolejności należy zauważyć, że organ odwoławczy w sposób prawidłowy, dokonując rozstrzygnięcia w oparciu o przepis art. 138 § 1 pkt 2 w związku z art. 127 § 2 i art. 144 K.p.a., uchylił zaskarżone postanowienie w części, w jakiej organ I instancji uznał, że dochodzony obowiązek jest wymagalny, nie wygasł, istnieje, jak też określony został zgodnie z treścią obowiązku wynikającego z decyzji organu administracyjnego, oraz że egzekucja administracyjna jest dopuszczalna, umarzając w tym zakresie postępowanie organu pierwszej instancji. Przechodząc do oceny zaskarżonego postanowienia, na wstępie należy wskazać, że organ egzekucyjny wydaje postanowienie w sprawie umorzenia postępowania egzekucyjnego, chyba że umorzenie postępowania egzekucyjnego następuje na podstawie art. 34 § 4 u.p.e.a. ( jeśli zgłoszone zarzuty okazały się uzasadnione ), a postanowienie w tym przedmiocie wydaje się na żądanie zobowiązanego lub wierzyciela albo z urzędu (art. 59 § 3 i 4 u.p.e.a.). Uwzględniając powyższe przepisy wyjaśnić należy, że przyczyny umorzenia postępowania są w znacznej części również podstawami zgłoszenia zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej przez zobowiązanego na podstawie art. 33 u.p.e.a. (por. Egzekucja administracyjna w praktyce L. Klat Wiertel s. 153). W związku z tym, częściowym "dublowaniem" się podstaw do wniesienia zarzutów i wniosku o umorzenie postępowania w doktrynie zwraca się uwagę, że co prawda żądanie umorzenia postępowania egzekucyjnego może być wniesione przez zobowiązanego w każdym czasie w toku postępowania egzekucyjnego, to jednak nie można skutecznie występować po upływie terminu do wniesienia zarzutów z art. 33 § 1 u.p.e.a. z żądaniem umorzenia postępowania, powołując się na okoliczności, które zobowiązany mógł podnosić wyłącznie w zarzutach, albo które podniósł w zarzutach, ale zarzuty te nie zostały uwzględnione (por. P Pietrasz Postępowanie egzekucyjne w administracji Komentarz s. 278). Powyższe uwagi dotyczące zbieżności przesłanek wniesienia zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym i wniosku o umorzenie postępowania należy uznać za istotne z punktu widzenia rozpatrywanej sprawy. Z akt sprawy jednoznacznie wynika, że kwestia zarzutów wniesionych przez A.K. na podstawie art. 33 § 1 pkt. 1,2,3 i 6 u.p.e.a. została już rozstrzygnięta w postanowieniach Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. z dnia 21 grudnia 2017r. (utrzymanych w mocy postanowieniami DIAS z dnia 27 lutego 2018r. i z dnia 28 lutego 2018r.) Naczelnik poddał już ocenie zgłoszone przez zobowiązaną, na podstawie wskazanych przepisów zarzuty braku wymagalności, wygaśnięcia i nieistnienia obowiązku, określenia obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z decyzji organu administracyjnego oraz niedopuszczalności egzekucji administracyjnej prowadzonej w oparciu o przedmiotowe tytuły wykonawcze, jednocześnie uznając za uzasadniony zarzut nieistnienia obowiązku w zakresie naliczonych za okres od 30 października 2016r. do 3 kwietnia 2017r. oraz od 23 sierpnia 2016r. do 24 sierpnia 2016r. odsetek od należności głównej wynikającej z tytułu wykonawczego nr [...] oraz odsetek naliczonych za okres od 25 lipca 2016r. do 14 marca 2017r. od należności głównej, objętej tytułem wykonawczym nr [...]. Ostateczne rozstrzygnięcia DIAS, były również przedmiotem kontroli tutejszego Sądu, który oddalił skargi w sprawach o sygn. akt I SA/Gd 419/18 i o sygn. I SA/Gd 420/18. Tymczasem skarżąca składając wniosek o umorzenie postępowania w istocie dochodziła ponownego rozpoznania kwestii już rozstrzygniętych w postępowaniu wywołanym wniesieniem zarzutów i co więcej, nie wskazując na zmianę stanu faktycznego, jak i prawnego, domagała się ponownego rozpoznania już je ocenionych. Jako podstawę wniosku o umorzenie postępowania egzekucyjnego po raz kolejny wskazała bowiem brak wymagalności, wygaśnięcie i nieistnienie obowiązku, określenie obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z decyzji organu administracyjnego oraz niedopuszczalność egzekucji administracyjnej. Jak trafnie wskazał organ odwoławczy, ponowne rozpoznanie sprawy w trybie art. 59 u.p.e.a. było niedopuszczalne, co w konsekwencji zobowiązywało organ w zgodzie z treścią art. 138 § 1 pkt 2 w związku z art. 127 § 2 i art. 144 K.p.a. do uchylenia postanowienia organu egzekucyjnego I instancji w części i w tym zakresie umorzenia postępowania. W części utrzymującej w mocy postanowienie organu egzekucyjnego, Sąd przyznał rację DIAS, że zarzuty zobowiązanych w tej kwestii nie zasługują na uwzględnienie. Po pierwsze, nie wystąpiła przesłanka niedopuszczalności zastosowanego środka egzekucyjnego w postaci zajęcia innej wierzytelności pieniężnej w Urzędzie Skarbowym w S.. Organ egzekucyjny zastosował bowiem środki egzekucyjne, wymienione w art. 1a pkt 12 lit. a) u.p.e.a.. W sprawie nie zaistniały również przesłanki określone w art. 7 § 3 powołanej ustawy, o czym zasadnie skonstatowały organy obu instancji. Po drugie, dopuszczalność zastosowanych środków egzekucyjnych w postaci zajęcia wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego w Banku [...] w K. (dokonanego na podstawie zawiadomienia z dnia 22 czerwca 2017r.) oraz Banku [...] w B. (dokonanego na podstawie zawiadomienia z dnia 22 czerwca 2017r.) i wierzytelności z wynagrodzenia za pracę w Zespole Szkół w S. (dokonanego na podstawie zawiadomienia z dnia 22 czerwca 2017r.), została zdaniem Sądu, prawidłowo zbadana i oceniona w postanowieniach z dnia 21 grudnia 2017r. przez organ I Instancji. Odnosząc się natomiast do zarzutu dotyczącego braku uprzedniego doręczenia upomnienia, Sąd potwierdzając słuszność argumentacji organów, że zarzut ten również nie zasługuje na uwzględnienie wskazuje, że powołane przez organy przepisy § 2 pkt 2 Rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 30 października 2014r. jednoznacznie wskazują, że nie jest wymagane doręczenie upomnienia w przypadku, gdy wszczęta egzekucja dotyczy należności pieniężnych, których obowiązek uiszczenia powstaje z mocy prawa, a wysokość tych należności została określona w ostatecznym orzeczeniu. Innymi słowy, skoro obowiązek uiszczenia - dochodzonych na podstawie tytułów wykonawczych należności z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za rok 2012 i 2013 powstał z mocy prawa, a ich wysokość określona została w ostatecznych orzeczeniach, to brak było obowiązku wystosowania upomnienia. Strona skarżąca w ogóle nie wskazała na jakiej podstawie wywiodła konieczność wystosowania takiego upomnienia, co czyni jej zarzut w tym zakresie bezzasadnym. W ocenie Sądu pozbawione racji jest również twierdzenie zobowiązanej, że prowadzone postępowanie egzekucyjne powinno podlegać umorzeniu z uwagi na fakt, iż zostało ono zawieszone na żądanie wierzyciela i nie zostało podjęte przed upływem 12 miesięcy od dnia zgłoszenia tego żądania. W tym zakresie należy podzielić stanowisko organów, że zawieszenie prowadzonego na podstawie omawianych tytułów wykonawczych postępowania nastąpiło postanowieniami organu egzekucyjnego Naczelnika Urzędu Skarbowego W. z dnia 18 lipca 2017r. w związku z wniesionymi zarzutami. Zawieszenie to nastąpiło zatem - w myśl art. 35 § 1 u.p.e.a. - z mocy prawa, do czasu wydania ostatecznego postanowienia w przedmiocie zgłoszonych zarzutów, a nie na żądanie wierzyciela - toteż jedynie w sytuacji nie podjęcia postępowania w okresie 12 miesięcy od dnia zgłoszenia przez wierzyciela żądania jego zawieszenia w oparciu o art. 56 § 1 pkt 4 u.p.e.a., zachodziłaby konieczność jego umorzenia na podstawie art. 59 § 1 pkt 8. Końcowo należy wskazać, że organy, wbrew zarzutom skargi nie naruszyły przepisów postępowania, zwłaszcza art. 124 § 1 i § 2 K.p.a. Natomiast kwestie związane z zaskarżeniem przez skarżących wyroków WSA w Gdańsku w sprawach wskazanych w uzasadnieniu skargi, na obecnym etapie postępowania pozostają bez wpływu na dokonaną przez Sąd ocenę prawidłowości zaskarżonego postanowienia. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę jako nieuzasadnioną oddalił.