I SA/Gd 1117/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Sławomir Kozik, Sędziowie Sędzia NSA Elżbieta Rischka (spr.), Sędzia NSA Alicja Stępień, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Joanna Mierzejewska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 7 grudnia 2021 r. sprawy ze skargi J.K. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia 7 czerwca 2021 r., nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2018 rok 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 13 listopada 2020 r. nr [...] 2. zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej na rzecz skarżącego kwotę 7.379 (siedem tysięcy trzysta siedemdziesiąt dziewięć) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżoną decyzją z dnia 7 czerwca 2021 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej (dalej jako "Dyrektor IAS"), działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 w związku z art. 220 § 2 oraz art. 72 § 1 pkt 1, art. 75 § 1, § 3, § 4, § 4a, art. 81b § 2a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2020 r. poz. 1325 – dalej jako "O.p."), art. 1, art. 3 ust. 1, art. 6 ust. 2, art. 9 ust. 1, art. 10 ust. 1, art. 12 ust. 1, art. 13 pkt 9, art. 14, art. 26 ust. 1 pkt 2 lit. b), art. 27 ust. 1, art. 27b ust. 1 pkt 1 lit. b), art. 27b ust. 2, art. 27f, art. 30 ust. 1 pkt 15, art. 45 ust. 1 i ust. 6 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2016 r. poz. 2032 ze zm. – dalej jako "u.p.d.o.f."), po rozpatrzeniu odwołania J. K. – dalej jako "Skarżący" lub "podatnik" od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego (dalej jako "Naczelnik US") z dnia 13 listopada 2020 r. wydanej w zakresie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2018 r., utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Rozstrzygnięcie zapadło na tle następującego stanu faktycznego sprawy: W dniu 11 kwietnia 2019 r. do Naczelnika US wpłynęło roczne zeznanie podatkowe PIT-36 za 2018 r., w który Skarżący wraz z małżonką wykazali m.in. dochód podatnika z wynagrodzenia ze stosunku pracy w kwocie 127.037,36 zł, należną zaliczkę od przychodów podatnika z wynagrodzenia ze stosunku pracy w kwocie 28.607,00 zł, oraz podatek należny w kwocie 44.368,00 zł. Następnie w dniu 26 czerwca 2020 r. Podatnicy złożyli wniosek o stwierdzenie i zwrot nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2018 r. w wysokości 98.902,00 zł. W uzasadnieniu niniejszego pisma wskazano, iż płatnik tj. A S.A. (dalej jako "płatnik") niezasadnie pobrał 70% zryczałtowany podatek dochodowy od wypłaconego podatnikowi w okresie od marca do września 2018 r. odszkodowania z tytułu zakazu konkurencji. Zdaniem Wnioskodawców płatnik błędnie dokonał poboru podatku na podstawie art. 30 ust. 1 pkt 15 u.p.d.o.f., kierując się interpretacją indywidualną Ministra Finansów dnia 11 października 2016 r. Do niniejszego pisma dołączono Zaświadczenie z dnia 11 maja 2020 r. wystawione przez płatnika, w którym wykazano wysokość dochodów za poszczególne miesiące 2018 r. oraz wysokość potrąconego podatku dochodowego. Do wniosku dołączono również korektę PIT-36 za 2018 r., w której zmieniono część wynagrodzenia podatnika tj.: przychód z należności ze stosunku pracy w kwocie 387.323,69 zł (pop. 127.482,60 zł); koszty uzyskania przychów 1.001,25 zł (pop. 445,00), dochód z tytułu wynagrodzenia ze stosunku pracy 386.322,44 zł (pop. 127.037,36 zł); należna zaliczka od wynagrodzenia 210.496,00 zł (pop. 28.607,00 zł). W związku z powyższym pismem z dnia 11 września 2020 r. Naczelnik US wezwał płatnika do przedłożenia dokumentów związanych z wypłatą odszkodowania oraz udzielenia wyjaśnień dotyczących sposobu ustalenia większościowego udziału Skarbu Państwa w ogólnej liczbie głosów na zgromadzeniu wspólników w/wym. spółki. W odpowiedzi w piśmie z dnia 24 września 2020 r. wyjaśniono m.in., iż z tytułu odszkodowania wypłaconego podatnikowi pobrano 70% zryczałtowany podatek ryczałtowy zgodnie z art. 30 ust. 1 pkt 15 ustawy o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (w oparciu o Zmianę Interpretacji Indywidualnej z Ministerstwa Rozwoju i Finansów z dnia 11.10.2016r.). Decyzją z dnia 13 listopada 2020 r. Naczelnik US odmówił podatnikowi stwierdzenia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2018 r. w wysokości 98.902,00 zł. Nie zgadzając się z tak wydanym rozstrzygnięciem podatnik wniósł odwołanie, w którym ww. decyzji zarzucił naruszenie przepisów art. 15 § 1, art. 17 § 1, art. 75 § 1, 2 i 3, art. 81b § 2a, art. 120 i art. 121 § 1 O.p. i §16 ust. 1 pkt 1 lit. b) Rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 sierpnia 2005r. w sprawie właściwości organów podatkowych, art. 30 ust. 1 pkt 15 w zw. z art. 41 ust. 4 u.p.d.o.f. Decyzją z dnia 7 czerwca 2021 r. Dyrektor IAS utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy stwierdził, że spór w niniejszej sprawie koncentruje się na kwestii wystąpienia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2018 rok. Kolejno organ odwoławczy powołał treść art. 72 § 1 pkt 1 i 2, art. 75 § 1, § 3, § 4, § 4a O.p. i art. 9 ust. 1, ust. 1a, art. 10 ust. 1 pkt 1, art. 12 ust. 1, art. 30 ust. 1 pkt 15, oraz ust. 8, art. 41 ust. 4, art. 42 ust. 1 i 1a i art. 45 ust.1 i ust. 3 u.p.d.o.f. i stwierdził, że z treści powołanych przepisów wynika, że co do zasady przychody ze stosunku pracy, po odliczeniu m.in. określonych w ustawie kwotowo kosztów uzyskania tych przychodów, podlegają opodatkowaniu na zasadach ogólnych, tj. według skali określonej w art. 27 ust. 1 u.p.d.o.f. W ocenie Dyrektora IAS, płatnik w trakcie roku podatkowego pobiera od dokonywanych wypłat wynagrodzeń zaliczki, które następnie wykazuje w przekazywanej podatnikowi informacji rocznej - PIT- 11, na podstawie której podatnik sporządza zeznanie podatkowe. Przy czym w określonych okolicznościach, w tym przypadku określonych w art. 30 ust. 15 ww. ustawy, część przychodów ze stosunku pracy może być opodatkowana odrębnie, w inny sposób. W zakresie określonej w ww. art. 30 ust. 15 wysokości przychodu z odszkodowania z tytułu zakazu konkurencji, wypłaconego przez podmiot z określonym udziałem Skarbu Państwa, ustawodawca postanowił wyłączyć część przychodu ze stosunku pracy z opodatkowania na zasadach ogólnych i wprowadzić opodatkowanie w sposób zryczałtowany. Wyznaczony w przepisach 70% podatek płatnik potrąca od przychodu (nie pomniejszanego o jakiekolwiek koszty czy inne kwoty) i odprowadza do urzędu skarbowego właściwego dla swojej siedziby. Po zakończeniu roku podatkowego, wystawiając dla podatnika informację PIT-11 pomija w niej przychód opodatkowany ryczałtem. Informację o wartości pobranego podatku płatnik przekazuje zbiorczo w deklaracji PIT-8AR. Zdaniem organu odwoławczego, we wniosku o stwierdzenie nadpłaty podatnik wskazał, że jej źródłem jest błędne pobranie przez płatnika zryczałtowanego podatku dochodowego - na podstawie art. 30 ust. 1 pkt 15 u.p.d.o.f. od części wypłaconego w 2018 r. odszkodowania z tytułu zakazu konkurencji. Z treści zaświadczenia wystawionego w dniu 11 maja 2020 r. przez płatnika wynika, iż w badanym roku podatkowym podatnik otrzymał odszkodowanie wypłacone z tytułu zakazu konkurencji, od którego płatnik odprowadził 70% zryczałtowany podatek dochodowy. Zdaniem organu odwoławczego, z informacji PIT-11 wystawionej przez płatnika za 2018 rok wynika natomiast, że płatnik dokonał wypłaty wynagrodzenia ze stosunku pracy w wysokości 127.482,36zł, z tego tytułu pobrał i odprowadził zaliczki na podatek dochodowy w kwocie 28.607,00 zł. W ocenie Dyrektora IAS w przedmiotowej sprawie nie doszło do nadpłacenia podatku dochodowego za 2018 rok rozliczanego przez małżonków na zasadach ogólnych. Suma wpłaconych zaliczek na podatek dochodowy od dochodów małżonków, pobranych przez płatników za 2018r. wynosi 46.133 zł i jest zgodna z kwotą zadeklarowaną w pierwotnym zeznaniu PIT-36, a także informacjami PIT-11 złożonymi przez płatników. Natomiast zryczałtowany podatek w kwocie 181.889,00 zł został pobrany przez płatnika na innej podstawie prawnej (art. 30 ust. 1 pkt 15 u.p.d.o.f.) i odprowadzony do innego organu podatkowego (właściwego dla siedziby płatnika). W tych okolicznościach, w opinii Dyrektora IAS, brak jest podstaw prawnych do przekwalifikowania kwot zryczałtowanego podatku na zaliczki obliczone na zasadach ogólnych w postępowaniu w sprawie stwierdzenia nadpłaty w tym tytule podatkowym. W odniesieniu do kwestii dotyczącej wniosku o stwierdzenie nadpłaty w zryczałtowanym podatku dochodowym za 2018 rok, o którym mowa w art. 30 ust. 1 pkt 15 u.p.d.o.f. organ odwoławczy zauważył, że zgodnie z § 16 ust. 1 pkt 1 lit. b) rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 sierpnia 2005 roku w sprawie właściwości organów podatkowych (j.t. Dz. U. z 2017r. poz. 122) organami podatkowymi właściwymi miejscowo w sprawach dotyczących stwierdzenia nadpłaty podatków na wniosek podatnika złożony w przypadkach, o których mowa w art. 75 § 1 ustawy, jest naczelnik urzędu skarbowego właściwy ze względu na adres siedziby płatnika, jeżeli płatnik nie jest osobą fizyczną, a podatek, którego wniosek dotyczy, jest wpłacany na rachunek urzędu skarbowego. Stosownie do art. 11 ust. 5 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (j.t. Dz. U. z 2016r., poz. 1947 z późn. zm.) właściwość miejscową dyrektorów izb administracji skarbowej i naczelników urzędów skarbowych określa się według terytorialnego zasięgu działania odpowiednio dyrektora izby administracji skarbowej i naczelnika urzędu skarbowego, z uwzględnieniem potrzeby właściwej organizacji wykonywania zadań. Natomiast zgodnie z art. 11 ust. 4 wyżej powołanej ustawy w odniesieniu do niektórych kategorii podatników i płatników o istotnym znaczeniu gospodarczym lub społecznym, w szczególności wykonujących określony rodzaj działalności gospodarczej lub osiągających określoną wysokość przychodu netto w rozumieniu przepisów o rachunkowości, zadania mogą być wykonywane przez naczelnika urzędu skarbowego innego niż właściwy miejscowo. Zdaniem organu odwoławczego, Minister Rozwoju i Finansów wydał rozporządzenie z dnia 24 lutego 2017r. w sprawie niektórych podatników i płatników, w odniesieniu do których zadania są wykonywane przez naczelnika urzędu skarbowego innego niż właściwy miejscowo (Dz. U. z 2017r., poz. 437), w którym określił kategorie podatników i płatników o istotnym znaczeniu gospodarczym lub społecznym, w odniesieniu do których zadania są wykonywane przez naczelnika urzędu skarbowego innego niż właściwy miejscowo, warunki zaliczania podatników i płatników, o których mowa w pkt 1, do odpowiedniej kategorii, naczelników urzędów skarbowych właściwych dla podatników i płatników, o których mowa w pkt 1, terytorialny zasięg ich działania i siedzibę, tryb zawiadamiania o zmianie właściwości naczelnika urzędu skarbowego. W opinii Dyrektora IAS, A (płatnik) należy do kategorii podatników określonych w art. 11 ust. 4 ustawy o Krajowej Administracji Skarbowej w związku z § 2 rozporządzenia Ministra Rozwoju i Finansów z dnia 24 lutego 2017r., zatem właściwym organem podatkowym w sprawie stwierdzenia nadpłaty w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych jest Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w [...]. W tych okolicznościach w ocenie Dyrektora IAS prawidłowe jest stanowisko organu pierwszej instancji, że korekta zeznania o wysokości osiągniętego dochodu w roku podatkowych PIT-36 za 2018 rok złożona przez podatników wraz z wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty nie wywołuje skutków prawnych, a podstawą rozliczenia w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych za badany rok podatkowy jest zeznanie złożone przez podatników w dniu 11 kwietnia 2019 r., chyba że organ podatkowy (właściwy ze względu na miejsce zamieszkania podatnika) wyda decyzję, w której określi inną wysokość podatku. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Skarżący nie zgadzając się ze stanowiskiem organu odwoławczego wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji Dyrektora IAS z dnia 7 czerwca 2021 r. oraz poprzedzającej ją decyzji Naczelnika US z dnia 24 listopada 2020 r. i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, a także o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji Skarżący zarzucił: A/ naruszenie przepisu prawa materialnego tj.: - art. 30 ust. 1 pkt 15 i 16 u.p.d.o.f. - poprzez błędne zastosowanie na gruncie przedmiotowej sprawy wynikającej z nich normy i w konsekwencji uznanie, że ww. płatnik jest spółką, w której podmiot publiczny (Skarb Państwa) dysponuje bezpośrednio lub pośrednio większością głosów na walnym zgromadzeniu, wobec czego spółka jest obowiązana jako płatnik do pobrania i odprowadzenia 70% zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych od określonej nadwyżki wypłacanych świadczeń, podczas gdy w przedmiotowej sprawie przyjąć należało, że fakt posiadania przez Skarb Państwa w ramach struktury właścicielskiej A S.A. pośrednio poprzez A S.A. jedynie 33,01% ogólnej liczby głosów w kapitale zakładowym A S.A. przesądza o tym, że Skarb Państwa nie dysponuje faktycznie bezwzględną większością głosów na walnym zgromadzeniu Spółki, a tym samym ww. przepisy nie znajdują zastosowania na gruncie przedmiotowej sprawy, a A S.A. jako wypłacający wskazane w przedmiotowych przepisach świadczenia nie było zobowiązane jako płatnik do pobrania i odprowadzenia 70% zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych od określonej nadwyżki wypłacanych skarżącemu świadczeń; dysponowanie bezpośrednio lub pośrednio większością głosów na zgromadzeniu wspólników albo na walnym zgromadzeniu w rozumieniu art. 30 ust. 1 pkt 15 u.p.d.o.f. jest równoznaczne z posiadaniem bezwzględnej większości głosów (50% plus 1 głos) w ogólnej liczbie głosów istniejących w danym podmiocie. Musi być to zatem większość przysługująca prawnie, a nie jedynie faktycznie; B/ naruszenie przepisu postępowania, które miało wpływ na treść decyzji tj.: - art. 191 O.p. poprzez rażący brak wszechstronnego, dokładnego i rzetelnego rozważenia materiału dowodowego oraz wadliwą ocenę dowodów tj. nieprawidłową interpretację danych zawartych w piśmie płatnika z dnia 24 września 2020 r., w którego treści wskazano, że Skarb Państwa posiada jedynie 33,01% ogólnej liczby głosów i na tej podstawie uznanie, że Skarb Państwa dysponuje bezpośrednio lub pośrednio większością głosów na walnym zgromadzeniu, podczas gdy taki wniosek można by wyprowadzić jedynie wówczas, gdy ogólna liczba głosów wynosiła 50% plus 1 głos, co byłoby równoznaczne z posiadaniem bezwzględnej większości głosów w ogólnej liczbie głosów istniejących w A S.A.; - § 16 ust. 1 pkt 1 lit. b) rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 sierpnia 2005 r. w sprawie właściwości organów podatkowych poprzez bezzasadne uznanie, że właściwym organem podatkowym w sprawie stwierdzenia nadpłaty w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych jest Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w [...], podczas gdy zgodnie z w/w przepisem właściwym organem podatkowym w tej sprawie jest Naczelnik [US] z uwagi na miejsce zamieszkania podatnika będącego osobą fizyczną; Ewentualnie: - art. 170 O.p. w zw. z § 2 rozporządzenia Ministra Rozwoju i Finansów z dnia 24 lutego 2017 r. w sprawie niektórych podatników i płatników, w odniesieniu do których zadania są wykonywane przez naczelnika urzędu skarbowego innego niż właściwy miejscowo - poprzez bezzasadne uznanie, że płatnik należy do kategorii podatników określonych w art. 11 ust. 4 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej w zw. z § 2 rozporządzenia Ministra Rozwoju i Finansów z dnia 24 lutego 2017 r., co przesądza o tym, że właściwym organem podatkowym w sprawie stwierdzenia nadpłaty w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych jest Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w [...], zaś wobec tego wniosek Skarżącego o stwierdzenie nadpłaty nie wywołuje skutków prawnych, podczas gdy w takim wypadku organ podatkowy, do którego wpłynął wniosek winien był z urzędu przekazać wniosek do właściwego organu podatkowego w myśl przepisów dotyczących właściwości organów, albowiem zgodnie z art. 170 O.p. jeżeli organ podatkowy, do którego podanie wniesiono, jest niewłaściwy w sprawie, powinien niezwłocznie przekazać je organowi właściwemu, zawiadamiając o tym wnoszącego podanie. C/ błąd w ustaleniach faktycznych: - będący konsekwencją naruszenia art. 191 O.p., a polegający na ustaleniu, iż A S.A. jest płatnikiem zobowiązanym do odprowadzenia 70% zryczałtowanego podatku zgodnie z art. 30 ust. 1 pkt 15 u.p.d.o.f., podczas gdy z uwagi na brak posiadania przez Skarb Państwa bezwzględnej większości głosów w ogólnej liczbie głosów istniejących w A S.A. owa spółka nie jest płatnikiem zobowiązanym do odprowadzenia w/w podatku. Uzasadnienie skargi stanowi rozwinięcie sformułowanych zarzutów. W odpowiedzi na skargę Dyrektor IAS wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skarga jest zasadna. Na wstępie rozważań należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 137) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm. – dalej jako "p.p.s.a.") stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b i c p.p.s.a.). Z przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika z kolei, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Wykładnia powołanego wyżej przepisu wskazuje, że Sąd ma prawo ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Badając rozpoznawaną sprawę w tak zakreślonej kognicji, Sąd dopatrzył się naruszeń prawa, które skutkowały koniecznością wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. W ocenie Sądu organy podatkowe obu instancji naruszyły przepisy dotyczące właściwości miejscowej organu. Otóż, zgodnie z § 16 ust. 1 pkt 1 lit. b) powołanego rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 sierpnia 2005 r. w sprawie właściwości organów podatkowych organami podatkowymi właściwymi miejscowo w sprawach dotyczących stwierdzenia nadpłaty podatków na wniosek podatnika złożony w przypadkach, o których mowa w art. 75 § 1 ustawy, jest naczelnik urzędu skarbowego właściwy ze względu na adres siedziby płatnika, jeżeli płatnik nie jest osobą fizyczną, a podatek, którego wniosek dotyczy, jest wpłacany na rachunek urzędu skarbowego. Stosownie do art. 11 ust. 5 ww. ustawy o Krajowej Administracji Skarbowej właściwość miejscową dyrektorów izb administracji skarbowej i naczelników urzędów skarbowych określa się według terytorialnego zasięgu działania odpowiednio dyrektora izby administracji skarbowej i naczelnika urzędu skarbowego, z uwzględnieniem potrzeby właściwej organizacji wykonywania zadań. Natomiast zgodnie z art. 11 ust. 4 wyżej powołanej ustawy w odniesieniu do niektórych kategorii podatników i płatników o istotnym znaczeniu gospodarczym lub społecznym, w szczególności wykonujących określony rodzaj działalności gospodarczej lub osiągających określoną wysokość przychodu netto w rozumieniu przepisów o rachunkowości, zadania mogą być wykonywane przez naczelnika urzędu skarbowego innego niż właściwy miejscowo. Podkreślenia również wymaga, że Minister Rozwoju i Finansów wydał rozporządzenie z dnia 24 lutego 2017 r. w sprawie niektórych podatników i płatników, w odniesieniu do których zadania są wykonywane przez naczelnika urzędu skarbowego innego niż właściwy miejscowo (Dz. U. z 2017r., poz. 437), w którym określił kategorie podatników i płatników o istotnym znaczeniu gospodarczym lub społecznym, w odniesieniu do których zadania są wykonywane przez naczelnika urzędu skarbowego innego niż właściwy miejscowo, warunki zaliczania podatników i płatników, o których mowa w pkt 1, do odpowiedniej kategorii, naczelników urzędów skarbowych właściwych dla podatników i płatników, o których mowa w pkt 1, terytorialny zasięg ich działania i siedzibę, tryb zawiadamiania o zmianie właściwości naczelnika urzędu skarbowego. W opinii Sądu, wskazany w niniejszej sprawie płatnik (A S.A.) należy do kategorii podatników określonych w art. 11 ust. 4 ustawy o Krajowej Administracji Skarbowej w związku z § 2 rozporządzenia Ministra Rozwoju i Finansów z dnia 24 lutego 2017 r., zatem właściwym w rozpoznawanej sprawie organem podatkowym w sprawie stwierdzenia nadpłaty w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych za 2018 r. jest Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w [...] Zgodnie z art. 170 § 1 O.p. jeżeli organ podatkowy, do którego podanie wniesiono, jest niewłaściwy w sprawie, powinien niezwłocznie przekazać je organowi właściwemu, zawiadamiając o tym wnoszącego podanie. Skoro wniosek o stwierdzenie nadpłaty Skarżący wniósł do niewłaściwego organu (tj. Naczelnika [US]) to organ ten winien – zgodnie z powołanym art. 170 § 1 O.p. przekazać podanie organowi właściwemu, czyli Naczelnikowi [...] Urzędu Skarbowego w [...]. W związku z naruszeniem przepisów o właściwości miejscowej przedwczesnym było, w opinii Sądu, odniesienie się do meritum sprawy tj. kwestii wystąpienia nadpłaty w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2018 r. Mając powyższe na względzie, Sąd uznał, że zachodzi podstawa do uchylenia zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji w całości. Przy ponownym rozpoznawaniu sprawy organy uwzględnią ocenę prawną oraz zastosują się do wskazań wynikających z niniejszego wyroku. Z powyższych względów Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w związku z art. 135 p.p.s.a., orzekł jak w punkcie 1. wyroku. O kosztach Sąd orzekł w punkcie 2. wyroku na podstawie art. 200, art. 205 § 2 i art. 209 p.p.s.a.