I SA/Gd 1119/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń po rozpoznaniu w dniu 8 kwietnia 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D.H. i M.H. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 31 sierpnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie zaliczenia nadpłaty z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2011 r. na poczet zaległości podatkowych postanawia: 1. odmówić uzupełnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 20 marca 2013 r., sygn. akt I SA/Gd 1119/12, 2. zasądzić od Dyrektora Izby Skarbowejna rzecz strony skarżącej kwotę 614 (sześćset czternaście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Postanowieniem z dnia 10 grudnia 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zarządził połączyć sprawę ze skargi D.H. o sygn. akt I SA/Gd 1119/12 ze sprawą ze skargi M.H. o sygn. akt I SA/Gd 1120/12, wniesionych na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 31 sierpnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie zaliczenia nadpłaty z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2011 r. na poczet zaległości podatkowych – w celu ich łącznego rozpoznania i rozstrzygnięcia. Pismem z dnia 22 lutego 2013 r. pełnomocnik skarżących, doradca podatkowy, wniósł o zasądzenie od Dyrektora Izby Skarbowej na rzecz skarżących zwrotu kosztów postępowania. Wyrokiem z dnia 20 marca 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zasądził od Dyrektora Izby Skarbowej na rzecz skarżących kwotę 100 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. Pismem z dnia 21 marca 2013 r. pełnomocnik skarżących wniósł o uzupełnienie wydanego w tej sprawie wyroku co do zwrotu kosztów postępowania poprzez zasądzenie na rzecz skarżących dodatkowo zwrotu kwoty 100 zł uiszczonej tytułem wpisu sądowego od drugiej skargi oraz zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w łącznej kwocie 1234 zł (2x 17 zł z tytułu złożenia dwóch odpisów pełnomocnictw oraz 2x600 zł tytułem wynagrodzenia doradcy podatkowego). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 157 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej p.p.s.a., strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu - a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia - zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Orzeczenie uzupełniające wyrok zapada w formie wyroku, chyba że uzupełnienie, jak w niniejszej sprawie, dotyczy wyłącznie kosztów (art. 157 § 3 p.p.s.a.). Orzeczenie uzupełniające wyrok co do zwrotu kosztów może zapaść na posiedzeniu niejawnym (art. 157 § 2 p.p.s.a.). Orzeczenie zapadłe w dniu 20 marca 2013 r., poza uchyleniem zaskarżonego postanowienia, obejmuje także postanowienie w przedmiocie zwrotu kosztów postępowania. Nie można zatem uznać, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w wyroku nie zamieścił dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu, co uzasadniałoby uzupełnienie wyroku na zasadzie wynikającej z art. 157 § 1 p.p.s.a. Uzupełnienie orzeczenia w przedmiocie kosztów następuje w tych wypadkach, w których sąd nie orzekł w ogóle o kosztach, mimo że strona zażądała we właściwym czasie ich przyznania. (por. B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz; Zakamycze 2005 r., s. 365). Tym samym wniosek o uzupełnienie wyroku poprzez zamieszczenie w nim dodatkowego rozstrzygnięcia o kosztach nie mógł zasługiwać na uwzględnienie. Sąd zauważa jednak, że rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów zawarte w powyższym wyroku nie obejmuje całej kwoty należnej stronie skarżącej z tego tytułu. Podstawą prawną do zasądzenia na rzecz skarżących pozostałej kwoty należnej im tytułem zwrotu kosztów postępowania nie jest jednak art. 157 § 1 p.p.s.a., ale art. 224 p.p.s.a., w myśl którego jeżeli w toku postępowania sąd nie orzekł o obowiązku ponoszenia kosztów sądowych lub też orzeczeniem nie objął całej kwoty należnej z tego tytułu, postanowienie w tym przedmiocie wyda na posiedzeniu niejawnym wojewódzki sąd administracyjny. Stosownie do art. 200 p.p.s.a. w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Zgodnie zaś z art. 202 § 1 p.p.s.a jeżeli po stronie skarżącej występuje kilku uprawnionych w sprawie, zwrot kosztów przysługuje każdemu z nich odpowiednio do udziału w sprawie. W myśl art. 205 § 2 w zw. z § 4 p.p.s.a. do niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej przez doradcę podatkowego zalicza się jego wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego doradcy podatkowego, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony. W rozpoznawanej sprawie – toczącej się na skutek połączenia dwóch spraw wszczętych na podstawie dwóch skarg wniesionych na to samo postanowienie przez D.H. i M.H. - Sąd uwzględnił skargę uchylając zaskarżone postanowienie. Zatem do kosztów niniejszego postępowania sądowego, obok kwoty 100 zł tytułem wpisu sądowego, której zwrot zasądzono wyrokiem z dnia 20 marca 2013 r., zaliczyć należy również wpis sądowy uiszczony od drugiej skargi w wysokości 100 zł, a także wynagrodzenie doradcy podatkowego w kwocie 480 zł (2x240 zł) oraz 34 zł tytułem uiszczonej opłaty skarbowej od udzielonych w dwóch połączonych sprawach pełnomocnictw (2x17 zł). Kwotę należnego doradcy podatkowemu wynagrodzenia Sąd ustalił na podstawie § 3 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 31 stycznia 2011 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu (Dz.U. Nr 31, poz. 153). W omawianej sprawie przedmiotem zaskarżenia było postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w przedmiocie zaliczenia nadpłaty na poczet zaległości podatkowych, w której pobrano wpis stały stosownie do § 2 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 221, poz. 2193). W takiej sytuacji, gdy przedmiotem zaskarżenia nie jest należność pieniężna, stosownie do § 3 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia z dnia 31 stycznia 2011 r. stawka minimalna za prowadzenie sprawy przed sądem administracyjnym w I instancji wynosi 240 zł. Wobec tego, że Sąd w wyroku z dnia 20 marca 2013 r. nie objął całej kwoty należnej skarżącym z tytułu zwrotu kosztów postępowania, na podstawie art. 224 p.p.s.a., orzeczono jak w pkt 2 sentencji.