I SA/Gd 1131/10

Dnia 10 stycznia 2011 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Irena Wesołowska po rozpoznaniu w dniu 10 stycznia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku K.C. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia 26 marca 2009 r. nr [...] w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 30 sierpnia 2010 r., Nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku od czynności cywilnoprawnych p o s t a n a w i a: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji oraz decyzji Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z dnia 26 marca 2009 r. nr [...] Decyzją z dnia 30 sierpnia 2010 r. Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej określającą K.C. zobowiązanie podatkowe w podatku od czynności cywilnoprawnych w wysokości [...] zł. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skarżąca wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Uzasadniając złożony wniosek wskazała, że za ich wstrzymaniem przemawia niebezpieczeństwo wyrządzenia szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dodała ponadto, że wysokość zaległości podatkowej wynikającej z zaskarżonej decyzji przekracza jej możliwości finansowe, a wykonanie decyzji doprowadzi od utraty środków utrzymania. Wojewódzki Sad Administracyjny w Gdańsku zważył co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) – dalej p.p.s.a, Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przepis art. 61 p. p. s. a. wskazuje na szkodę (majątkową, bądź niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, a który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony innym przedmiotem, zaś jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo utraty życia lub zdrowia (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 2004 roku, GZ 138/2004). Sąd w pełni podziela pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego, który w postanowieniu z dnia 7 kwietnia 2005 roku wydanym w sprawie sygn. akt II OZ 201/2005 wskazał, iż wnioskujący musi dokładnie przytoczyć okoliczności, które przemawiają za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Od uprawdopodobnienia niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody i negatywnych skutków zależy orzeczenie Sądu, które także musi dokładnie wskazywać przyczyny wstrzymania lub odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji lub aktu. Nie może budzić wątpliwości, że skarżąca nie wykazała zaistnienia okoliczności świadczących o możliwości wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu. Wnioskodawczyni ograniczając się do wskazania, że nie posiada środków umożliwiających pokrycie zaległości podatkowej, a wykonanie decyzji doprowadzi do utraty środków utrzymania, nie uzasadniła bliżej swojego stanowiska. Do oceny zasadności wniosku konieczne jest tymczasem dysponowanie aktualnymi danymi o stanie majątkowym wnioskodawczyni. Zweryfikowanie przez Sąd tego, czy wykonanie decyzji odbędzie się z uszczerbkiem dla majątku skarżącej, prowadząc do powstania znacznej szkody, bądź powodując trudne do odwrócenia skutki musi się odbywać z uwzględnieniem szczegółowych informacji o jej sytuacji majątkowej, rodzinnej, wysokości uzyskiwanych dochodów, posiadanych oszczędnościach, czy ponoszonych wydatkach. Sąd stwierdził jednocześnie, że brak jest w aktach sprawy danych odnoszących się do sytuacji majątkowej K.C., co tym samym uniemożliwiło Sądowi ustalenie okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia wniosku z urzędu (zgodnie z tezą orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 marca 2005 roku, wydanego w sprawie II OZ 155/2005). Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.