I SA/Gd 1138/15

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Monika Hennig po rozpoznaniu w dniu 26 sierpnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku B. B. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia oraz rozłożenia na raty opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości postanawia: przyznać skarżącej prawo pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych. Wnioskiem złożonym na formularzu PPF w dniu 5 sierpnia 2015 r. (data stempla pocztowego), skarżąca B. B. zwróciła się o przyznanie jej prawa pomocy w niniejszej sprawie w zakresie częściowym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych, w tym wpisu od skargi w kwocie 500 zł. Zgodnie z brzmieniem art. 245 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej jako p.p.s.a.), prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. W myśl art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Referendarz sądowy uznał, że skarżąca wykazała zasadność wniesionego żądania w świetle ustawowych przesłanek przyznania prawa pomocy. Skarżąca posiada dom o powierzchni około 260 m2 oraz nieruchomość rolną o powierzchni około 3,3 ha, prowadzi gospodarstwo domowe wspólnie z mężem, który nie posiada żadnego majątku, na utrzymaniu małżonków pozostaje dwoje małoletnich dzieci w wieku szkolnym, źródłem utrzymania czteroosobowej rodziny jest renta z tytułu niezdolności do pracy przyznana skarżącej w kwocie 777,98 zł netto miesięcznie oraz czynsz z tytułu dzierżawy lokalu usługowego (sklepu spożywczo-przemysłowego) w wysokości 3.000 zł netto miesięcznie, średnie miesięczne koszty utrzymania rodziny kształtują się na poziomie około 1.936 zł, skarżąca zaliczyła do nich: opłaty za energię elektryczną (200 zł), gaz i ogrzewanie (450 zł), wodę i ścieki (170 zł), wywóz śmieci (70 zł), telefon stacjonarny i internet (120 zł), telewizję (140 zł), telefony komórkowe (100 zł), ubezpieczenie każdego z małżonków (126 zł), zakup biletu miesięcznego dla córki (110 zł) oraz leków dla każdego z małżonków, których schorzenia mają charakter przewlekły (450 zł), natomiast pozostałą kwotę dochodów, tj. około 1.560 zł małżonkowie w całości przeznaczają na wyżywienie rodziny, zakup środków czystości, odzieży, podręczników szkolnych. W tak ustalonym stanie sprawy referendarz sądowy stwierdził, że skarżąca nie ma realnych możliwości poniesienia kosztów sądowych w niniejszej sprawie. Skarżąca ani jej mąż nie mają oszczędności, które skarżąca mogłaby przeznaczyć na ten cel, jak również nie są ich w stanie poczynić z bieżących dochodów. Dokonując oceny możliwości płatniczych skarżącej referendarz sądowy wziął także pod uwagę okoliczność, że we wszystkich (piętnastu) sprawach zawisłych przed tut. Sądem skarżąca została zobowiązania do uiszczenia wpisów od wniesionych skarg w łącznej kwocie 7.500 zł. Z tych względów, na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.