I SA/Gd 1140/10

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Monika Hennig po rozpoznaniu w dniu 15 listopada 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku radcy prawnego M. Ł. o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej w sprawie ze skargi D. T. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej [...] z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2007 r. postanawia przyznać wnioskodawcy od Skarbu Państwa wynagrodzenie wraz z należnym podatkiem od towarów i usług w kwocie 2.214 zł /słownie: dwa tysiące dwieście czternaście złotych/ za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej. Postanowieniem z dnia 2 marca 2011 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku przyznał skarżącemu prawo pomocy przez ustanowienie radcy prawnego oraz odmówił przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Okręgowa Izba Radców Prawnych [...] wyznaczyła na pełnomocnika skarżącego z urzędu radcę prawnego M. Ł. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z dnia 13 września 2011 r., sygn. akt I SA/Gd 1140/10 oddalił skargę D. T. na wyżej opisaną decyzję Dyrektora Izby Skarbowej [...]. Pełnomocnik skarżącego w piśmie dołączonym do opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od powołanego wyroku sądu wniosła o zasądzenie kosztów z tytułu jej sporządzenia, jednocześnie oświadczając, że nie zostały one opłacone przez skarżącego. Poinformowała także, że sporządzoną opinię przesłała skarżącemu, na dowód czego załączyła pismo skierowane do mocodawcy z dnia 26 października 2011 r. Zgodnie z brzmieniem art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Stosownie do treści § 14 ust. 2 pkt 2 lit. b) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.; dalej jako rozporządzenie), stawki minimalne wynoszą w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w drugiej instancji za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej albo za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej – 50% stawki minimalnej określonej w pkt 1, a jeżeli nie prowadził sprawy ten sam radca prawny w drugiej instancji – 75% tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł. Przepis § 14 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia stanowi, że stawki minimalne wynoszą w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji: a) w sprawie, której przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna – stawkę obliczoną na podstawie § 6, b) za sporządzenie skargi i udział w rozprawie w sprawie skargi na decyzje lub postanowienie Urzędu Patentowego – 600 zł, c) w innej sprawie – 240 zł. W niniejszej sprawie przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna objęta zaskarżoną decyzją Dyrektora Izby Skarbowej w Gdańsku. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału I z dnia 9 listopada 2010 r. wartość przedmiotu sprawy ustalona została na kwotę 90.161 zł. Zgodnie z § 6 pkt 6 rozporządzenia stawka minimalna przy wartości przedmiotu sprawy powyżej 50.000 do 200.000 wynosi 3.600 zł. W myśl § 2 ust. 3 rozporządzenia w sprawach, w których strona korzysta z pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu, opłaty, o których mowa w ust. 1, sąd podwyższa o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach. Ponieważ w niniejszej sprawie stawka minimalna określona w § 14 ust. 2 pkt 1 lit. a) powołanego rozporządzenia wynosi 3.600 zł, to należne wnioskodawcy wynagrodzenie za dokonaną czynność ze względu na to, że prowadził on sprawę w pierwszej instancji przysługuje w wysokości 1.800 zł, co po podwyższeniu o 23% stawkę podatku od towarów i usług daje kwotę 2.214 zł. Z tych względów, na wskazanej wyżej podstawie prawnej, orzeczono jak w sentencji postanowienia.