I SA/Gd 1154/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Tomaszewska po rozpoznaniu w dniu 22 października 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M.M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 26 czerwca 2014 r. nr [...] w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego na 2014 rok postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Burmistrza B. z dnia 24 marca 2014 r. nr [...]. M.M. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 26 czerwca 2014 r. w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2014 rok. W skardze zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Burmistrza B. z dnia 24 marca 2014 r. W ocenie skarżącego za wstrzymaniem wykonania ww. decyzji przemawia wysokość podatku w odniesieniu do dochodów przez niego uzyskiwanych, jak również niebezpieczeństwo wyrządzenia mu szkody oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dodatkowo za wstrzymaniem wykonania decyzji przemawia także brak możliwości dysponowania przez skarżącego składnikami majątku na skutek postępowań egzekucyjnych, ustanowienie hipotek przymusowych na nieruchomościach stanowiących współwłasność skarżącego, co bez wątpienia obniża ich wartość rynkową, przyznanie prawa pomocy w postaci zwolnienia od kosztów sądowych w innych sprawach sądowoadministracyjnych i wstrzymanie wykonania innych decyzji organów podatkowych. Skarżący wskazał, że podjął działania w celu dobrowolnego uregulowania zaległości, gdyż m. in. wystąpił z wnioskiem o rozłożenie na raty podatku za 2012 r. Sytuacja majątkowa skarżącego wynika z akt SKO, gdyż skarżący wniósł odwołanie od decyzji Burmistrza B. z dnia 4 lutego 2013 r., którą odmówiono rozłożenia na raty zapłaty podatku od nieruchomości za część IV raty 2011 r. oraz za 2012 r. w kwocie 4.138 zł. Ponadto w sprawach o sygn. akt I SA/Gd 410/14 i I SA/Gd 411/14 WSA w Gdańsku uwzględnił skargi podatnika dotyczące podatku od nieruchomości za lata 2006, 2010 i 2011, co może mieć wpływ na rozliczenia dotyczące kolejnych lat. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Na wstępie wskazać należy, że art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej "P.p.s.a."), przewiduje możliwość wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności na wniosek strony, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia stronie znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Orzekając o wstrzymaniu lub odmowie wstrzymania zaskarżonego aktu Sąd ocenia czy w sprawie zaistniały przesłanki określone w art. 61 § 3 P.p.s.a. Ocena ta jest możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej we wniosku złożonym przez stronę. Oznacza to, że wniosek powinien być wnikliwie uzasadniony. Konieczna jest spójna argumentacja, poparta faktami oraz odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Nieodzowne jest w jej ramach wykazanie zaistnienia jednej z przesłanek określonych w art. 61 § 3 P.p.s.a., tj. zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W postanowieniu z 29 maja 2009 r. sygn. akt I FZ 148/09 (LEX nr 564208) Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że w interesie strony leży takie sformułowanie wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności, by powołane w nim okoliczności wskazywały na zajście w jej przypadku przesłanek z art. 61 § 3 P.p.s.a. oraz poparcie twierdzeń w tym zakresie stosownymi dokumentami. Nie jest bowiem wystarczające, by okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji występowały w sprawie - sąd musi mieć o nich wiedzę i możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę. O spełnieniu przesłanek warunkujących uwzględnienie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności można natomiast mówić dopiero wówczas, gdy zostanie wykazane, że wykonanie tego aktu lub czynności spowoduje szkodę, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowania ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu (por. postanowienie NSA z dnia 20 grudnia 2004 r. w, GZ 138/04, dostępne w internetowej bazie orzeczeń na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl.) Rozpoznawany wniosek powyższych wymogów nie spełnia. Skarżący wskazał jedynie, że za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji przemawia wysokość podatku określonego zaskarżoną decyzją w odniesieniu do jego dochodów. Skarżący nie podał jednak żadnych konkretnych, popartych stosownymi dokumentami informacji, które pozwoliłyby Sądowi ocenić zasadność wniosku. Do jego oceny konieczne jest dysponowanie pełnymi danymi o stanie majątkowym podatnika. Zweryfikowanie przez Sąd tego, czy wykonanie zaskarżonej decyzji odbędzie się z uszczerbkiem dla majątku skarżącego, prowadząc do powstania znacznej szkody, bądź powodując trudne do odwrócenia skutki musi się odbywać z uwzględnieniem szczegółowych informacji o jego sytuacji majątkowej, rodzinnej, wysokości uzyskiwanych dochodów, posiadanych oszczędnościach, czy ponoszonych wydatkach. Jak wskazano wyżej, dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę. Zatem Sąd nie jest obowiązany do poszukiwania dowodów na poparcie twierdzeń wnioskodawcy a w szczególności dowodów złożonych w toku odrębnych postępowań administracyjnych bądź też sądowoadministracyjnych. Zacytowanie uzasadnienia postanowienia WSA w Gdańsku wydanego w innej sprawie, którym Sąd przyznał skarżącemu prawo pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych, nie może zastąpić obowiązku zobrazowania aktualnych okoliczności wskazujących na trudną sytuację materialną oraz wykazania, że uszczuplenie tego majątku o kolejne sumy grozi wyrządzeniem znacznej szkody lub spowodowaniem skutków trudnych do odwrócenia. Podkreślić też należy, że trudna sytuacja finansowa strony nie może sama w sobie świadczyć o spełnieniu przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Przesłanki z art. 61 § 3 p.p.s.a. nie są przesłankami tożsamymi z tymi przewidzianymi w ramach przyznania prawa pomocy. W ustawie z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jednolity: Dz.U. z 2012 r., poz. 1015 z późn. zm.), wprowadzone zostały ograniczenia w prowadzeniu egzekucji (por. art. 8 – 10). Ograniczenia te gwarantują zachowanie zobowiązanemu i jego rodzinie warunków wystarczających, według ustawodawcy do humanitarnej egzystencji - choć niewątpliwie w gorszych standardach niż przed wszczęciem postępowania egzekucyjnego. Pogorszenie jednak warunków egzystencji wnioskodawcy nie stanowi jeszcze powodu, aby wstrzymywać wykonanie ostatecznej decyzji administracyjnej (zob. postanowienie NSA z dnia 24 października 2005 roku, II GZ 111/05, postanowienie NSA z dnia 28 września 2011 r., sygn. akt I FZ 219/11, baza CBOIS). Sam fakt istnienia obowiązku wykonania decyzji nawet opiewającej na znaczną kwotę nie może stanowić przesłanki motywującej wniosek o wstrzymanie jej wykonania. Konieczność zapłaty zaległego podatku i związane z tym uszczuplenie majątku wnioskodawcy są zwykłym następstwem takiej decyzji. Obowiązkiem wnioskodawcy było uprawdopodobnienie, że na skutek egzekucji zaległości grozi mu szkoda, której rozmiary przekraczają zwykłe następstwa zapłaty, bądź też, że do odwrócenia skutku realizacji zaskarżonej decyzji nie wystarczy zwrot wyegzekwowanej należności wraz z odsetkami. Tego jednak skarżący nie wykazał. W odpowiedzi na powołany przez stronę argument odwołujący się do postanowień wydanych przez WSA w Gdańsku o wstrzymaniu wykonania zaskarżonych decyzji w sprawach o sygn. akt I SA/Gd 839/10, I SA/Gd 840/10, I SA/Gd 841/10, I SA/Gd 842/10 i I SA/Gd 843/10 Sąd wskazuje na orzeczenia, w których skarżącemu odmówiono udzielenia ochrony tymczasowej, wydane w sprawach o sygn. akt I SA/Gd 1729/13, I SA/Gd 1632/13 czy I SA/Gd 1634/13. Orzeczenia te niezależnie od ich treści nie mają dla Sądu rozpatrującego niniejszy wniosek charakteru wiążącego, Sąd orzeka bowiem wyłącznie na podstawie akt sprawy. Końcowo należy podkreślić, że Sąd nie bada zasadności samej skargi na etapie rozpoznania wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, a katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego orzeczenia jest zamknięty (por. postanowienie NSA z dnia 3 listopada 2011 r., II OZ 1047/11, LEX nr 984678). Dlatego też argumenty strony dotyczące niezgodności z prawem wydanej decyzji nie mogły być brane pod uwagę. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a., Sąd postanowił jak w sentencji.