I SA/Gd 1165/14

Dnia 7 października 2014 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Alicja Stępień po rozpoznaniu w dniu 7 października 2014 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B.B. w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2009 rok p o s t a n a w i a: odrzucić skargę B.B. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku pismo oznaczone jako pozew przeciwko Wójtowi Gminy. W treści pisma wskazała, że domaga się od Wójta Gminy zwrotu zapłaconego podatku od nieruchomości wraz z odsetkami i poniesionymi kosztami. Strona stwierdziła, że doszło do wyłudzenia nienależnego podatku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.) – dalej p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Zgodnie natomiast z § 2 tego przepisu, kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Powyższe normy wskazują na to, że sądy administracyjne powołane są do kontroli legalności działań organów administracji publicznej, określając przy tym przedmiotowy zakres spraw podlegających kognicji sądów administracyjnych. Podkreślenia wymaga przy tym, że określenie tego, które z rozstrzygnięć organów administracyjnych podlegają kontroli sądu ma charakter zamknięty. Oznacza to, że nie wszystkie z nich mogą być przedmiotem rozpoznania przez sąd, celem zbadania ich zgodności z prawem. W niniejszej sprawie pismo B.B. jest w istocie skierowanym do sądu żądaniem zwrotu, nienależnie zdaniem strony zapłaconego podatku. Rozstrzygnięcie o zasadności takiego żądania pozostaje jednak poza kompetencjami sądu administracyjnego. Właściwą drogą do domagania się zwrotu podatku jest droga postępowania administracyjnego, w oparciu o przepisy Działu III, Rozdziału 9 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2012, poz. 749 j.t.). Dopiero z chwilą wydania przez organ administracyjny stosownego rozstrzygnięcia w tym przedmiocie, po wyczerpaniu administracyjnego toku instancji, strona będzie mogła wnieść skargę do sądu administracyjnego, celem poddania tego rozstrzygnięcia kontroli sądowej. W obecnej chwili sąd administracyjny nie jest władny do wydania rozstrzygnięcia o zasadności żądania strony. Skarga taka, jako nie należąca do właściwości sądu administracyjnego podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Należy jednocześnie dodać, że skarga podlegałaby odrzuceniu nawet w sytuacji, gdyby przyjąć, że została ona złożona na upomnienie wzywające stronę do zapłaty podatku, wystosowane przez Wójta Gminy. Charakter prawny upomnienia polega na tym, że ma ono jedynie przypominać o obowiązku zapłaty wymienionych w nim należności, informując o zagrożeniu skierowania sprawy na drogę egzekucji administracyjnej. Nie stanowi zatem rozstrzygnięcia władczego, które decydowałoby o sytuacji prawnej osoby, do której zostało skierowane. W ramach upomnienia wierzyciel nie dokonuje żadnej oceny faktycznej lub prawnej, która to występuje w rozstrzygnięciach. Zgodnie z poglądem wyrażonym w orzecznictwie na upomnienie skarga do sądu administracyjnego nie przysługuje (vide: postanowienie NSA z dnia 16 września 2010 r. sygn. akt II FSK 1608/10 publ. LEX nr 742299). Mając powyższe na względzie, Sąd uznając sprawę za nie należącą do właściwości sądu administracyjnego, na mocy art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.