I SA/Gd 1167/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Sławomir Kozik (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Alicja Stępień, Sędzia NSA Joanna Zdzienicka-Wiśniewska, Protokolant Asystent Sędziego Krzysztof Pobojewski, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 2 lipca 2019 r. sprawy ze skargi L.R.C. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia 13 listopada 2018 r., nr [...] w przedmiocie orzeczenia odpowiedzialności za zaległości podatkowe spółki oddala skargę. "A" sp. z o.o. (dalej "spółka") nie uregulowała podatku od towarów i usług za luty, kwiecień, maj, czerwiec, lipiec i sierpień 2013 r. W związku z nieuregulowaniem ww. zobowiązania podatkowego powstała zaległość podatkowa w rozumieniu art. 51 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (tj. Dz.U. z 2018 r., poz. 800 ze zm., dalej jako "O.p."). Ponadto spółka nie uregulowała także jako płatnik podatku dochodowym od osób fizycznych za luty, marzec, kwiecień, maj, czerwiec oraz sierpień 2013 r., w związku z czym Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego decyzją z dnia [...] 2017 r. nr [...] orzekł o odpowiedzialności podatkowej płatnika "A" Sp. z o.o. m.in. za luty, marzec, kwiecień, maj, czerwiec oraz sierpień 2013 r. i określił wysokość pobranego i niewpłaconego w terminie podatku dochodowego od osób fizycznych za ww. miesiące. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego przeprowadził postępowanie podatkowe wszczęte z urzędu postanowieniem z dnia [...] 2018 r. w sprawie orzeczenia o odpowiedzialności podatkowej byłego członka zarządu spółki L.R. (dalej "strona", "skarżąca") solidarnej ze tą spółką za zaległości podatkowe tej spółki z tytułu: podatku dochodowego od osób fizycznych za luty, marzec, kwiecień, maj, czerwiec, oraz sierpień 2013 r. oraz podatku od towarów i usług za luty, kwiecień, maj, czerwiec, lipiec oraz sierpień 2013 r., wraz z odsetkami za zwłokę i kosztami postępowania egzekucyjnego. Postanowieniem z dnia [...] 2018 r. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego [...] odmówił przeprowadzenia wnioskowanych przez stronę dowodów z zeznań strony i świadków. Następnie decyzją z dnia [...] 2018 r. orzekł o odpowiedzialności podatkowej byłego członka zarządu spółki L.R. solidarnej ze spółką za zaległości podatkowe tej spółki z tytułu: (-) podatku dochodowego od osób fizycznych za luty, marzec, kwiecień, maj, czerwiec, oraz sierpień 2013 r., wraz z odsetkami za zwłokę i kosztami postępowania egzekucyjnego; (-) podatku od towarów i usług za luty, kwiecień, maj 2013 r. wraz z odsetkami za zwłokę oraz za czerwiec, lipiec i sierpień 2013 r. wraz z odsetkami za zwłokę i kosztami postępowania egzekucyjnego. Korzystając z przysługującego prawa, strona wniosła odwołanie. Postanowieniem z dnia [...] 2018 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej odmówił przeprowadzania dowodów wskazanych przez stronę w odwołaniu. Decyzją z dnia [...] 2018 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy przytaczając treść art. 107 § 1 i § 2 pkt 2 i 4, art. 108 § 1 i § 2 pkt 2 lit. b) O.p. wskazał, że w rozpatrywanej sprawie spełnione zostały kryteria dotyczące odpowiedzialności osoby trzeciej. Decyzją z dnia [...] 2017 r. organ orzekł o odpowiedzialności podatkowej płatnika "A" Sp. z o.o. za luty, marzec, kwiecień, maj, czerwiec oraz sierpień 2013 r. i określił wysokość pobranego i niewpłaconego w terminie podatku dochodowego od osób fizycznych za ww. miesiące. Przedmiotowa decyzja została doręczona w dniu 14 kwietnia 2017 r. w trybie art. 150 O.p., a zatem przed wszczęciem w dniu 13 marca 2018 r. (postanowieniem z dnia [...] 2018 r.) postępowania w sprawie orzeczenia o odpowiedzialności podatkowej byłego członka zarządu spółki L.R. w trybie art. 116 O.p. Przedmiotowa decyzja jest ostateczna w administracyjnym toku instancji. Spełniona została zatem przesłanka z art. 108 § 2 pkt 2 lit. b) O.p. Organ wskazał, że spełnione zostały także warunki wynikające z art. 108 § 2 pkt 3 w związku z art. 108 § 3 O.p. Postępowanie w sprawie odpowiedzialności osoby trzeciej nie zostało wszczęte przed dniem wszczęcia postępowania egzekucyjnego, w przypadku gdy tytuł wykonawczy został wystawiony na podstawie deklaracji podatkowej. Zobowiązania podatkowe spółki z tytułu podatku od towarów i usług za luty, kwiecień, maj, czerwiec, lipiec oraz sierpień 2013 r. wynikają ze złożonych przez spółkę deklaracji. Natomiast postępowanie egzekucyjne prowadzone do jej majątku za zaległości podatkowe spółki z tytułu podatku od towarów i usług zostało wszczęte na podstawie tytułów wykonawczych: z dnia 21 maja 2013 r. dot. lutego 2013 r., z dnia 20 czerwca 2013 r. dot. kwietnia 2013 r., z dnia 22 lipca 2013 r. dot. maja 2013 r., z dnia 28 sierpnia 2013 r. dot. czerwca 2013 r., z dnia 16 września 2013 r. dot. lipca 2013 r., z dnia 16 października 2013 r. dot. sierpnia 2013 r. Organ stwierdził, że postępowanie egzekucyjne prowadzone do majątku spółki zostało wszczęte przed dniem wszczęcia w dniu 13 marca 2018 r. (postanowieniem z dnia [...] 2018 r.) postępowania w sprawie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności podatkowej byłego członka zarządu spółki w trybie art. 116 O.p. Spełniona została zatem przesłanka, o której mowa w art. 108 § 2 pkt 3 i § 3 Ordynacji podatkowej. Odnosząc się do art. 116 § 2 O.p. organ wyjaśnił, że z akt sprawy wynika, iż strona została powołana w skład zarządu "B" sp. z o.o. (aktualnie "A" sp. z o.o.) z dniem 4 marca 2013 r. (uchwała nr [...] Nadzwyczajnego Zgromadzenia Wspólników) Aktem notarialny repertorium A nr [...] - uchwałą nr [...] Nadzwyczajnego Zgromadzenia Wspólników z dnia 16 kwietnia 2013 r. "B" sp. z o.o. zmaniła nazwę na "A" sp. z o.o. Strona pełniła ww. funkcję prezesa zarządu spółki do dnia 26 września 2013 r. (uchwała nr [...] Nadzwyczajnego Zgromadzenia Wspólników "A" sp. z o.o. z dnia 26 września 2013 r.). W związku z powyższym zasadnie jest stwierdzenie, iż strona pełniła obowiązki prezesa zarządu "A" sp. z o.o. w czasie, w którym upływał termin płatności ww. zobowiązań z tytułu podatku od towarów i usług oraz z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych, przy czym wówczas była jedynym członkiem zarządu spółki. Powyższe potwierdza odpis pełny z rejestru przedsiębiorców KRS. Tym samym zaistniała pozytywna przesłanka dla orzeczenia o odpowiedzialności podatkowej byłego członka zarządu solidarnej ze spółką za ww. zaległości podatkowe tej spółki wraz z odsetkami za zwłokę oraz kosztami postępowania egzekucyjnego. Odnosząc się do bezskuteczności egzekucji, o której mowa w art. 116 § 1 O.p. organ zauważył, że w przedmiotowej sprawie w trakcie postępowania egzekucyjnego prowadzonego wobec spółki nie ustalono majątku, z którego egzekucja byłaby w całości skuteczna. Spółka nie prowadzi działalności pod adresem jej siedziby G. ul. [...]. Ponadto w wyniku dokonania przez Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w dniu 29 sierpnia 2013 r. zajęcia ruchomości spółki oraz informacji spółki, że zajęte środki transportowe znajdują się pod zgłaszanym przez spółkę nowym adresem: G., ul. [...], organ rekwizycyjny - Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w dniach 15-17 lipca 2014 r. dokonał sprzedaży siedmiu pojazdów spółki, a w dniu 19 sierpnia 2015 r. siedemnastu komputerów przenośnych należących do spółki. Nadto organ egzekucyjny wystosował liczne zawiadomienia o zajęciu prawa majątkowego do banków i kontrahentów spółki. W wyniku zastosowanych środków egzekucyjnych na poczet zaległości objętych niniejszym postępowaniem uzyskano środki pieniężne w łącznej kwocie 86.388,14 zł, które zostały zaliczone na rzecz: * zaległości podatkowej w VAT za luty 2013 r. w kwocie 53.870,60 zł wraz z odsetkami za zwłokę w kwocie 10.189,73 zł oraz kosztami postępowania egzekucyjnego w kwocie 7.482,97 zł; * zaległości podatkowej w VAT za kwiecień 2013 r. w kwocie 1.657,40 zł wraz z odsetkami za zwłokę w kwocie 17,40 zł oraz kosztami postępowania egzekucyjnego w kwocie 7.032,79 zł i kosztami upomnienia w kwocie 8,80 zł; * kosztów egzekucyjnych dot. zaległości podatkowej w VAT za maj 2013 r. w kwocie 6.128,45 zł. W skutek powyższego do zapłaty nadal pozostały należności w kwotach wskazanych w sentencji niniejszej decyzji. Ponadto spółka nie figuruje w elektronicznym rejestrze Ksiąg Wieczystych. Poza tym z akt sprawy - informacji z Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców CEPiK z dnia 22 września 2015 r. oraz z dnia 3 października 2018 r. wynika, że na spółkę zarejestrowane są trzy pojazdy, z tym że dwa z nich zostały sprzedane w drodze licytacji w dniach 15-17 lipca 2014 r. Natomiast samochód [...], nie został objęty zajęciem z dnia 29 sierpnia 2013 r., gdyż według Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców CEPiK spółka nabyła go w dniu 16 stycznia 2014 r. Organ wskazał, że ze znajdujących się w aktach sprawy dokumentów mających ustalić przybliżoną wartość rynkową ww. pojazdu wynika, że jest to [...], diesel, rocznik 2010. Średnia wycena takiego pojazdu wynosi 16.300,00 zł. Wobec powyższego organ stwierdził, że gdyby nawet w dalszym ciągu pojazd ten należał do spółki, to kwota uzyskana z licytacji zaspokoiłaby zaległości spółki w niewielkiej części. Prócz tego powyższe działania doprowadziłyby do konieczności poniesienia dodatkowych kosztów przez organ egzekucyjny. Organ wskazał ,że postanowieniem z dnia [...] 2015 r. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego umorzył postępowanie egzekucyjne do majątku spółki, zatem skoro w toku podejmowanych przez organ egzekucyjny działań nie doszło do przymusowego zaspokojenia wierzyciela w całości lub w znacznej części, to należało przyjąć, że egzekucja z majątku spółki okazała się bezskuteczna w części, zgodnie z art. 116 § 1 O.p. Dokonując analizy przesłanek negatywnych określonych w art. 116 § 1 O.p. organ wskazał, że spółka nie uregulowała należności z tytułu: - podatku dochodowego od osób fizycznych za grudzień 2012 r., styczeń 2013 r., luty 2013 r., marzec 2013 r., kwiecień 2013 r., maj 2013 r., czerwiec 2013 r., sierpień 2013 r., wrzesień 2013 r.; - podatku od towarów i usług za luty 2013 r., kwiecień 2013 r., maj 2013 r., czerwiec 2013 r., lipiec 2013 r., sierpień 2013 r., wrzesień 2013 r., październik 2013 r., listopad 2013 r., grudzień 2013 r., styczeń 2014 r., luty 2014 r., marzec 2014 r., luty 2015 r., oraz wobec: - Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (pismo wierzyciela z dnia 19.10.2016 r.) z tytułu nieopłaconych składek na: a) Fundusz Ubezpieczeń Społecznych za grudzień 2010 r., sierpień 2011 r., wrzesień 2011 r., styczeń 2012 r., luty 2012 r., kwiecień 2012 r., za okres od lipca 2012 r. do lipca 2013 r., za październik 2013 r., styczeń 2014 r., za okres od sierpnia do listopada 2014 r. oraz za marzec 2016 r.; b) Fundusz Ubezpieczenia Zdrowotnego za sierpień 2012 r., za okres od października do grudnia 2012 r., za okres od stycznia do maja 2013 r., za okres od lipca do października 2013 r., za styczeń 2014 r., za okres od sierpnia do listopada 2014 r. oraz za marzec 2016 r.; c) Fundusz Pracy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych za okres od czerwca do września 2012 r, za grudzień 2012 r., styczeń 2013 r., za okres od maja do października 2013 r., za styczeń 2014 r., za okres od sierpnia do listopada 2014 r. oraz za marzec 2016 r., - Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych za zaległości za okres od lipca do grudnia 2010 r. oraz za listopad 2011 r. Zatem pierwsza i druga zaległość znana organowi w płatnościach spółki dotyczy nieuregulowania należności wobec PFRON za lipiec 2010 r. (termin płatności 20 sierpnia 2010 r.) oraz za sierpień 2010 r. (termin płatności 20 września 2010 r.). W przedmiotowej sprawie zaistniała przesłanka niewykonywania wymagalnych zobowiązań pieniężnych, bowiem ze sprawozdań finansowych spółki za lata 2010-2011 wynika, że zobowiązania spółki nie przekroczyły wartości jej majątku, natomiast wymagalne zobowiązania spółka przestała wykonywać już w 2010 r., począwszy od lipca 2010 r. Z powyższego wynika, że kolejnym zobowiązaniem niezapłaconym przez spółkę jest zaległość za sierpień 2010 r., której termin płatności upłynął w dniu 20 września 2010 r. Organ uznał, że spółka stała się niewypłacalna z dniem 21 września 2010 r., ponieważ był to pierwszy dzień opóźnienia w zapłacie kolejnego jej zobowiązania publicznoprawnego. Od tego dnia istniały podstawy do zgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłość spółki, stosownie do art. 21 ust. 1 ustawy Prawo upadłościowe i naprawcze. W konsekwencji spółka winna w 14-dniowym terminie, najpóźniej licząc od dnia 21 września 2010 r. podjąć kroki zmierzające do ogłoszenia upadłości spółki lub wszczęcia postępowania układowego. Jednakże z uwagi na fakt, że strona objęła funkcję prezesa zarządu w dniu 4 marca 2013 r., czyli w czasie, gdy spółka pozostawała już w stanie niewypłacalności (i niewątpliwie generowała kolejne zaległości wobec wielu wierzycieli), zobowiązana była ona podjąć działania w kierunku ogłoszenia upadłości niezwłocznie po zorientowaniu się w sytuacji finansowej spółki. W tym przypadku należy więc przyjąć, że winna najpóźniej licząc do dnia 18 marca 2013 r., tj. z upływem dwutygodniowego terminu (wskazanego ówcześnie obowiązującą ustawą prawo upadłościowe i naprawcze) od dnia objęcia funkcji członka zarządu podjąć kroki zmierzające do ogłoszenia upadłości spółki. Tymczasem wniosek o ogłoszenie upadłości wpłynął do sądu w dniu 6 czerwca 2013 r. Jednakże wniosek ten został zwrócony z uwagi na nieuzupełnienie w wyznawczym terminie braków formalnych. Dyrektor stwierdził, że - zwrot wniosku - jest równoznaczny z jego brakiem. Wskazano, że przedmiotowy wniosek i tak został złożony po upływie czasu właściwego w rozumieniu art. 116 § 1 pkt 1 lit. a) O.p. W związku z powyższym organ stwierdził, że strona nie wykazała, że we właściwym czasie zgłoszono wniosek o ogłoszenie upadłości spółki. W ocenie organu strona nie uprawdopodobniła, że niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości nastąpiło bez jej winy. Podnoszone przez stronę okoliczności, w tym opisane w postanowieniu o umorzeniu dochodzenia karno-skarbowego, nie stanowią o braku winy w niezgłoszeniu wniosku o ogłoszenie upadłości. Ponadto odnosząc się do ww. umorzenia dochodzenia karno-skarbowego organ wskazał, że ocena wyrażona w wyroku sądu karnego (postanowieniu organu) nie oznacza, że nieprawidłowa jest ocena przyjęta przez organy podatkowe dokonana w oparciu o zebrany przez nie materiał dowodowy. W dochodzeniu karno-skarbowym badana jest wina (umyślne działania) w zakresie nie wpłacania jako prezes zarządu w terminach ustawowych podatków, natomiast w niniejszym postępowaniu kwestia winy strony odnosi się wyłącznie do niezgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości spółki. Poza tym w postępowaniu karno-skarowym badaniu podlega kwestia winy umyślnej (umyślnego działania) natomiast w postępowaniu o odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej wina w ujęciu art. 116 § 1 pkt 1 lit. b) O.p. to zarówno wina umyślna i związana z nią świadomość istnienia wymagalnych zobowiązań podatkowych, jak i wina nieumyślna w postaci lekkomyślności lub niedbalstwa. Członek zarządu odpowiedzialny za prowadzenie spraw spółki, powinien orientować się w bieżącym stanie jej finansów, winien mieć wiedzę co do sposobu jej funkcjonowania, zawieranych transakcji, a także kontrahentów spółki. Członek zarządu spółki powinien być także należycie zorientowany w sprawach podmiotu, którym zarządza, szczególnie w odniesieniu do stanu majątkowego spółki i ciążących na niej zobowiązań tak, by nie doprowadzić do naruszenia obowiązków wynikających z obowiązujących przepisów prawa, w tym przepisów podatkowych oraz do sytuacji zadłużenia spółki czy stanu jej niewypłacalności. Taka jest bowiem rola osób, którym powierzono prowadzenie spraw spółki. Skoro według art. 201 § 1 Kodeksu spółek handlowych zarząd prowadzi sprawy spółki i ją reprezentuje, to wynika stąd obowiązek posiadania przez każdego członka zarządu elementarnej wiedzy o najważniejszych sprawach spółki. Nieznajomość kondycji finansowej spółki stanowi zatem zawinione przez niego zaniechanie wykonywania podstawowych obowiązków i nie stanowi okoliczności świadczącej o braku winy w rozumieniu art. 116 O.p. Organ wskazał, że w związku z powyższym podnieść należy, że w sytuacji wystąpienia opisywanych przez pełnomocnika problemów w zarządzaniu spółką i w rezultacie trudności w zgłoszeniu wniosku o ogłoszenie upadłości strona w każdym momencie mogła złożyć rezygnację ze sprawowanej funkcji prezesa zarządu i tym samym uchroniłaby się od odpowiedzialności za co najmniej część zaległości spółki. Dyrektor zauważył, że z informacji zawartych w odwołaniu wynika, że strona dowiedziała się o problemach finansowych spółki najpóźniej w dniu 8 kwietnia 2013 r., kiedy to wpłynęło zajęcie komornicze na ponad 1.000.000,00 zł i już wtedy mogła złożyć rezygnację. Dlatego też zdaniem Dyrektora Izby Administracji okoliczności te nie mogą przyczynić się do uwolnienia strony od odpowiedzialności na podstawie art. 116 § 1 pkt 1 lit. b) O.p. Organ ustosunkowując się do zarzutów dotyczących odmowy przeprowadzenia dowodów z zeznań świadków wskazał, że okoliczność działalności L.R. w "A" Sp. z o.o. przez cały okres pełnienia funkcji prezesa zarządu oraz okoliczność złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości, zostały już wystarczająco stwierdzone dowodami znajdującymi się w aktach sprawy. Także nie znajduje podstaw do przeprowadzenia dowodów z zeznań strony oraz świadków na okoliczność braku możliwości uzupełnienia wniosku o ogłoszenie upadłości oraz momentu poznania przez stronę rzeczywistego stanu ksiąg rachunkowych spółki, gdyż okoliczności te nie mają znaczenia dla przedmiotowej sprawy. Nie zachodzi także potrzeba przeprowadzenia wnioskowanych dowodów na okoliczność braku winy strony w niezłożeniu wniosku o ogłoszenie upadłości. Tym samym organ odwoławczy nie dopatrzył się zasadności przeprowadzenia wnioskowanych dowodów. Dyrektor wskazał, że strona również nie wskazała składników majątkowych spółki, z których egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych spółki w znacznej części. W skardze na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skarżąca wniosła o uchylenie decyzji organów I i II instancji oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie: 1. art. 233 § 1 pkt 1 w związku z art. 188 w związku z art. 180 § 1 w związku z art. 187 § 1 w związku z art. 122 O.p. polegające na błędnym wydaniu decyzji utrzymującej w mocy decyzję organu I instancji, pomimo iż w postępowaniu poprzedzającym wydanie tej decyzji Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego błędnie odmówił przeprowadzenia dowodów z zeznań strony i świadków: J.S., M.R., A.P., Z.C., E.T., J.C., T.C., pomimo że dowody te były istotne dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy; 2. art. 235 w związku z art. 188 w związku z art. 180 § 1 w związku z art. 187 § 1 w związku z art. 122 O.p. polegające na odmowie przeprowadzenia dowodów z zeznań strony i świadków: J.S., M.R., A.P., Z.C., E.T., J.C., T.C., pomimo że dowody te były istotne dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy; 3. art. 233 § 1 pkt 1 w związku z art. 187 § 1 w związku z art. 122 w związku z art. 191 O.p. polegające na błędnym wydaniu decyzji utrzymującej w mocy decyzję Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego, pomimo iż w postępowaniu poprzedzającym wydanie tej decyzji Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego dokonał błędnego ustalenia, że niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości spółki przez skarżącą nie nastąpiło bez jej winy, a w konsekwencji naruszenie: - art. 233 § 1 pkt 1 w związku z art. 116 § 1 pkt 1 lit. b) O.p. polegające na błędnym wydaniu decyzji utrzymującej w mocy decyzję organu I instancji, pomimo iż Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego błędnie obciążył skarżącą solidarną odpowiedzialnością za zaległości spółki; - art. 116 § 1 pkt 1 lit. b) O.p. poprzez jego błędna wykładnie i niewłaściwe zastosowanie prowadzące do obciążenia skarżącej solidarną odpowiedzialnością za zaległości spółki. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja, wbrew podniesionym zarzutom odpowiada prawu. Zasady odpowiedzialności członków zarządu za zobowiązania spółek z ograniczoną odpowiedzialnością określa m.in. art. 116 § 1 O.p. Stanowi on, że za zaległości podatkowe spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w organizacji, spółki akcyjnej lub spółki akcyjnej w organizacji odpowiadają solidarnie całym swoim majątkiem członkowie jej zarządu, jeżeli egzekucja z majątku spółki okazała się w całości lub w części bezskuteczna, a członek zarządu nie wykazał, że we właściwym czasie zgłoszono wniosek o ogłoszenie upadłości lub wszczęto postępowanie zapobiegające ogłoszeniu upadłości (postępowanie układowe) albo niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości lub niewszczęcie postępowania zapobiegającego ogłoszeniu upadłości (postępowania układowego) nastąpiło bez jego winy bądź też nie wskazuje mienia spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych spółki w znacznej części. Zgodnie z art. 116 § 2 O.p. odpowiedzialność członków zarządu spółki obejmuje zaległości podatkowe z tytułu zobowiązań, których termin płatności upływał w czasie pełnienia przez nich obowiązków członka zarządu, oraz zaległości wymienione w art. 52 powstałe w czasie pełnienia obowiązków członka zarządu. Wskazania wymaga, że orzekając o odpowiedzialności członka zarządu spółki z o.o. organ podatkowy jest zobowiązany wykazać jedynie okoliczność pełnienia obowiązków członka zarządu w czasie, kiedy upływał termin płatności zobowiązania podatkowego, które przerodziło się w dochodzoną zaległość podatkową spółki oraz bezskuteczność egzekucji prowadzonej przeciwko spółce. Z kolei członek zarządu chcąc uwolnić się od tej odpowiedzialności może wykazać, że we właściwym czasie zgłoszono wniosek o ogłoszenie upadłości lub wszczęto postępowanie zapobiegające ogłoszeniu upadłości (postępowanie układowe) bądź też, że niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości lub niewszczęcie postępowania zapobiegającego ogłoszeniu upadłości (postępowania układowego) nastąpiło bez jego winy lub wskaże mienie spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych spółki w znacznej części. W tej kwestii poglądy orzecznictwa i doktryny są zbieżne i utrwalone (por. wyrok NSA z dnia 6 marca 2003 r. sygn. akt SA/Bd 85/03 – publ. "Przegląd Orzecznictwa Podatkowego" 2003 nr 4, poz. 93; wyrok WSA w Olsztynie z dnia 24 marca 2005 r. sygn. akt I SA/Ol 345/04 - publ. ZNSA 2005/1/98; A. Mariański i A. Karolak, Odpowiedzialność członków zarządu za zobowiązania spółki z o.o. ..., Warszawa 2004, s. 234-236; S. Babiarz i in. Ordynacja podatkowa. Komentarz, Warszawa 2004, s. 402; B. Adamiak i in. Ordynacja podatkowa. Komentarz 2004, Wrocław 2004, s. 433). Pełnienie funkcji członka zarządu w danym okresie może być wykazane wszelkimi dowodami w postaci, np. właściwych uchwał o powołaniu i odwołaniu z funkcji członka zarządu, rejestru przedsiębiorców w ramach KRS, czy też bezpośredniej informacji sądu rejestrowego. W opinii Sądu nie budziło wątpliwości, że skarżąca był członkiem zarządu w okresie, gdy upływał termin płatności zobowiązania wynikającego z decyzji. Z akt sprawy wynika, iż skarżąca została powołana w skład zarządu "B" sp. z o.o. (aktualnie "A" sp. z o.o.) uchwałą nr [...] Nadzwyczajnego Zgromadzenia Wspólników z dnia 4 marca 2013 r. Po zmianie nazwy skarżąca pełniła ww. funkcję prezesa zarządu spółki do dnia 26 września 2013 r. (uchwała nr [...] Nadzwyczajnego Zgromadzenia Wspólników "A" sp. z o.o. z dnia 26 września 2013 r.). W związku z powyższym bezsporne jest, że skarżącą pełniła obowiązki prezesa zarządu spółki w czasie, w którym upływał termin płatności zobowiązań spółki z tytułu podatku od towarów i usług za luty, kwiecień, maj, czerwiec, lipiec i sierpień 2013 r. oraz z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za luty, marzec, kwiecień, maj, czerwiec i sierpień 2013 r., przy czym wówczas była jedynym członkiem zarządu spółki. Powyższe potwierdza również odpis pełny z rejestru przedsiębiorców KRS. Tym samym prawidłowo organy przyjęły, że zaistniała pozytywna przesłanka dla orzeczenia o odpowiedzialności podatkowej skarżącej jako byłego członka zarządu spółki solidarnie z ta spółką za ww. zaległości podatkowe tej spółki wraz z odsetkami za zwłokę oraz kosztami postępowania egzekucyjnego. Wobec powyższego zaistniała pozytywna przesłanka odpowiedzialności skarżącej określona w art. 116 § 2 O.p. W sprawie wykazane zostało również to, że egzekucja prowadzona przeciwko spółce okazała się w części bezskuteczna. Wyjaśnić należy, że przez bezskuteczność egzekucji oznacza, że w wyniku przeprowadzenia przez organ egzekucyjny egzekucji skierowanej do majątku spółki nie doszło do przymusowego zaspokojenia wierzyciela (w całości lub w części). W orzecznictwie przyjmuje się, że ustalenie zaistnienia przewidzianej w przepisach art. 116 § 1 O.p. przesłanki bezskuteczności egzekucji może nastąpić na podstawie każdego dowodu wykazującego, że spółka nie ma majątku, który pozwalałby na zaspokojenie jej wierzyciela (por. wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 12 kwietnia 2012 r., sygn. akt I SA/Wr 1667/11, wyrok WSA w Gliwicach z dnia 26 października 2012 r. sygn. akt III SA/G1 216/12). Z akt sprawy wynika, że w trakcie postępowania egzekucyjnego prowadzonego wobec spółki nie ustalono majątku, z którego egzekucja byłaby w całości skuteczna. Spółka nie prowadziła działalności pod adresem jej siedziby. Ponadto w wyniku dokonania przez Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w dniu 29 sierpnia 2013 r. zajęcia ruchomości spółki, Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w dniach 15-17 lipca 2014 r. dokonał sprzedaży siedmiu pojazdów spółki, a w dniu 19 sierpnia 2015 r. siedemnastu komputerów przenośnych należących do spółki. Nadto organ egzekucyjny wystosował liczne zawiadomienia o zajęciu prawa majątkowego do banków i kontrahentów spółki. W wyniku zastosowanych środków egzekucyjnych na poczet zaległości objętych niniejszym postępowaniem uzyskano środki pieniężne w łącznej kwocie 86.388,14 zł, które zostały zaliczone na rzecz zaległości podatkowej w VAT za: luty 2013 r. w kwocie 53.870,60 zł wraz z odsetkami za zwłokę w kwocie 10.189,73 zł oraz kosztami postępowania egzekucyjnego w kwocie 7.482,97 zł; za kwiecień 2013 r. w kwocie 1.657,40 zł wraz z odsetkami za zwłokę w kwocie 17,40 zł oraz kosztami postępowania egzekucyjnego w kwocie 7.032,79 zł i kosztami upomnienia w kwocie 8,80 zł oraz kosztów egzekucyjnych dotyczących zaległości podatkowej w VAT za maj 2013 r. w kwocie 6.128,45 zł. W skutek powyższego do zapłaty pozostały należności w podatku VAT i podatku dochodowym od osób fizycznych łącznie w kwotach: 373.579,10 należność główna, 163.004,00 odsetki za zwłokę oraz 3.224,15 koszty postępowania egzekucyjnego. Organy ustaliły, że spółka nie posiada nieruchomości oraz majątku oprócz samochodu [...], który nie został objęty zajęciem z dnia 29 sierpnia 2013 r. Organ ustalił, że średnia wycena tego pojazdu wynosi 16.300,00 zł, zatem nawet gdyby samochód ten w dalszym ciągu należał do spółki, to jego szacunkowa wartość zaspokoiłaby zaległości spółki w niewielkiej części. Wobec powyższego postanowieniem z dnia [...] 2015 r. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego umorzył postępowanie egzekucyjne do majątku spółki. Z uwagi na powyższe organ prawidłowo stwierdził, że z uwagi na okoliczność, iż w toku podejmowanych przez organ egzekucyjny działań do majątku spółki nie doszło do przymusowego zaspokojenia wierzyciela w całości lub w znacznej części, zasadne było przyjęcie, że egzekucja z majątku spółki okazała się bezskuteczna w części, zgodnie z art. 116 § 1 O.p. Zatem w niniejszej sprawie zaistniała również druga pozytywna przesłanka warunkująca orzeczenie o odpowiedzialności byłego członka zarządu solidarnej ze spółką za zaległości podatkowe tej spółki wraz z odsetkami za zwłokę i kosztami postępowania egzekucyjnego. Nie budzi żadnych wątpliwości, że skarżąca nie wykazała, że we właściwym czasie zgłoszono wniosek o ogłoszenie upadłości lub wszczęto postępowanie zapobiegające upadłości (art. 116 § 1 pkt. 1 lit. a) O.p.). Ocena, czy zgłoszenie upadłości nastąpiło we "właściwym czasie", powinna być dokonywana w świetle przepisów dotyczących postępowania upadłościowego i układowego. Zgodnie z art. 10 ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. Prawo upadłościowe i naprawcze (t.j.: Dz.U. z 2009 poz. 175 ze zm., dajej "P.u.n."), upadłość ogłasza się w stosunku do dłużnika, który stał się niewypłacalny. Z kolei na podstawie art. 11 ust. 1 i 2 tej ustawy przyjmuje się, że dłużnik jest niewypłacalny, jeżeli nie wykonuje swoich wymagalnych zobowiązań, natomiast dłużnika będącego osobą prawną albo jednostką organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej, której odrębna ustawa przyznaje zdolność prawną, uważa się za niewypłacalnego także wtedy, gdy jego zobowiązania przekroczą wartość jego majątku nawet wówczas, gdy na bieżąco te zobowiązania wykonuje. Stosownie do art. 21 ust. 1 P.u.n., dłużnik jest obowiązany nie później, niż w terminie dwóch tygodni od dnia, w którym wystąpiła podstawa do ogłoszenia upadłości, zgłosić w sądzie wniosek o ogłoszenie upadłości. Jeżeli dłużnikiem jest osoba prawna albo inna jednostka organizacyjna nieposiadająca osobowości prawnej, której odrębna ustawa przyznaje zdolność prawną, obowiązek, o którym mowa w ust. 1, spoczywa na każdym, kto ma prawo go reprezentować sam lub łącznie z innymi osobami. (art. 21 ust. 2 ustawy). W piśmiennictwie podkreśla się, że "jeżeli dłużnik nie wykonuje ciążących na nim wymagalnych zobowiązań, wówczas jest niewypłacalny, co stwarza podstawę ogłoszenia go upadłym. Przy czym nieistotne jest, czy nie wykonuje wszystkich swoich zobowiązań czy też tylko niektórych z nich (...). Nawet niewykonywanie zobowiązań o niewielkiej wartości oznacza jego niewypłacalność w rozumieniu art. 11 (...). Dla określenia stanu niewypłacalności bez znaczenia też jest przyczyna niewykonywania zobowiązań (A. Jakubecki, F. Zedler, Prawo upadłościowe i naprawcze, Kraków 2003 r., s. 41-42). Z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, że w niniejszej sprawie zaistniała przesłanka niewykonywania wymagalnych zobowiązań pieniężnych. Pierwsze i następne zaległości spółki powstały w wyniku nieuregulowania należności wobec PFRON za lipiec 2010 r. (termin płatności 20 sierpnia 2010 r.) oraz za sierpień 2010 r. (termin płatności 20 września 2010 r.). Zatem kolejnym zobowiązaniem niezapłaconym przez spółkę jest zaległość za sierpień 2010 r., której termin płatności upłynął w dniu 20 września 2010 r. Uznać zatem należy, że spółka stała się niewypłacalna z dniem 21 września 2010 r., ponieważ był to pierwszy dzień opóźnienia w zapłacie kolejnego jej zobowiązania publicznoprawnego. Od tego dnia istniały podstawy do zgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłość spółki, stosownie do art. 21 ust. 1 P.u.n. Sąd podziela stanowisko organu, że z uwagi na objęcie przez skarżącą funkcję prezesa zarządu w dniu 4 marca 2013 r., czyli w czasie, gdy spółka pozostawała już w stanie niewypłacalności, zobowiązana była ona podjąć działania w kierunku ogłoszenia upadłości niezwłocznie po zorientowaniu się w sytuacji finansowej spółki, tj. w terminie nieprzekraczającym dwóch tygodni od objęcia funkcji prezesa zarządu. Wobec objęcia tej funkcji w dniu 4 marca 2013 r. dwutygodniowy termin upływał 18 marca 2013 r. Tymczasem wniosek o ogłoszenie upadłości wpłynął do Sądu dopiero w dniu 6 czerwca 2013 r. Dodać należy, że wniosek ten został przez sąd zwrócony dłużnikowi z uwagi na nieuzupełnienie w wyznawczym terminie braków formalnych. Wniosek o ogłoszenie upadłości zwrócony przez sąd nie wywołuje skutków o jakich mowa w art. 116 § 1 pkt 1 lit. a) O.p. Poza tym, zgłoszenie powyższego wniosku, nawet gdyby nie został on zwrócony przez Sąd, pozostawało bez wpływu na ocenę przesłanek warunkujących zwolnienie się członka zarządu z odpowiedzialności za zaległości podatkowe spółki. Przedmiotowy wniosek został bowiem złożony po upływie czasu właściwego w rozumieniu art. 116 § 1 pkt 1 lit. a) O.p. W ocenie Sądu skarżąca nie zwolniła się z odpowiedzialności poprzez wykazanie, że zaistniała jedna z okoliczności o jakiej mowa w art. 116 § 1 pkt 1 lit. a) O.p. Skarżąca nie wykazała, aby brak zgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości lub niewszczęcie postępowania zapobiegającego ogłoszeniu upadłości nastąpiło z przyczyn od niej niezawinionych. Przy ocenie kryterium braku winy, jako przesłanki zwalniającej od odpowiedzialności za zaległości podatkowe spółki należy przyjąć obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony należycie dbającej o swoje interesy. Członek zarządu winien wykazać brak winy, czyli udowodnić stosowną argumentacją i wykazać swoją staranność oraz fakt, że uchybienie ww. obowiązkowi było od niego niezależne. Tymczasem w trakcie prowadzonego postępowania skarżąca przywołała okoliczności, które wskazywałyby na to, że niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości nie nastąpiło bez jej winy. Podnoszone bowiem przez stronę okoliczności, w tym opisane w postanowieniu o umorzeniu dochodzenia karno-skarbowego, na podstawie których próbowała udowodnić wystąpienie w sprawie ww. przesłanki uwalniającej ją od odpowiedzialności podatkowej nie stanowią o braku jej winy w niezgłoszeniu wniosku o ogłoszenie upadłości. Podkreślić należy, że zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądów administracyjnych (np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 czerwca 2017 r. sygn. akt I FSK 2022/1, z dnia 19 stycznia 2018 r. sygn. akt II FSK 38/16, z dnia 28 marca 2018 r. sygn. akt II FSK 817/16) brak winy, o którym mowa w art. 116 O.p. jest kategorią obiektywną i można się na niego powoływać jedynie w sytuacji, gdy członek zarządu nie miał żadnych możliwości prowadzenia spraw spółki, a brak tych możliwości wynikał z przyczyn od niego całkowicie niezależnych (np. obłożna choroba). W tym kontekście nie można przyjąć, że skarżąca nie miała żadnych możliwości prowadzenia spraw spółki z przyczyn od niej niezależnych. Ze zgromadzonego w aktach sprawy materiału dowodowego wynika, że skarżąca prowadziła sprawy spółki, co wynika chociażby z tego, że składała deklaracje dla podatku VAT za czerwiec i lipiec 2013 r., czy też składając jako prezes zarządu w dniu 6 czerwca 2013 r. wniosek o ogłoszenie upadłości spółki. Wyjaśnienia wymaga, że w orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, iż członek zarządu odpowiedzialny za prowadzenie spraw spółki, powinien orientować się w bieżącym stanie jej finansów, winien mieć wiedzę co do sposobu jej funkcjonowania, zawieranych transakcji, a także kontrahentów spółki. Członek zarządu spółki powinien być, także należycie zorientowany w sprawach podmiotu, którym zarządza, szczególnie w odniesieniu do stanu majątkowego spółki i ciążących na niej zobowiązań tak, by nie doprowadzić do naruszenia obowiązków wynikających z obowiązujących przepisów prawa, w tym przepisów podatkowych oraz do sytuacji zadłużenia spółki czy stanu jej niewypłacalności. Taka jest bowiem rola osób, którym powierzono prowadzenie spraw spółki. Skoro według art. 201 § 1 ustawy z dnia 15 września 2000 r. Kodeks spółek handlowych zarząd prowadzi sprawy spółki i ją reprezentuje, to wynika stąd obowiązek posiadania przez każdego członka zarządu elementarnej wiedzy o najważniejszych sprawach spółki. Nieznajomość kondycji finansowej spółki stanowi zatem zawinione przez niego zaniechanie wykonywania podstawowych obowiązków i nie stanowi okoliczności świadczącej o braku winy w rozumieniu art. 116 O.p. Dlatego też brak wiedzy na temat kondycji finansowej spółki, czy też przyczyny braku tej wiedzy i przyczyny powstania zadłużenia spółki nie są przesłankami uwalniającymi członka zarządu spółki od określonej w art. 116 O.p. odpowiedzialności za jej zobowiązania. Podkreślić należy, że warunkach utrudnionego dostępu do dokumentacji spółki, które uniemożliwia członków zarządu sprawne zarządzanie spółką, osoba ta może złożyć rezygnację z tej funkcji. W sytuacji zaś, gdy decyduje się na pełnienie funkcji członka zarządu, mimo braku znajomości kondycji finansowej spółki, wówczas musi mieć świadomość ryzyka i ponosi wszelkie konsekwencje tego wyboru, w tym podatkowe. W związku z powyższym podnieść należy, że w sytuacji wystąpienia opisywanych przez pełnomocnika problemów w zarządzaniu spółką i w rezultacie trudności w zgłoszeniu wniosku o ogłoszenie upadłości, skarżąca w każdym momencie mogła złożyć rezygnację ze sprawowanej funkcji prezesa zarządu, co uchroniłaby ją od odpowiedzialności chociażby za część zaległości spółki. Natomiast decydując się dalej piastować ww. funkcję strona winna była liczyć się z konsekwencjami z tym związanymi - tj. obciążeniem ją solidarną odpowiedzialnością za zaległości spółki, które powstały w czasie zasiadania jej w zarządzie. Zauważyć należy, że strona dowiedziała się o problemach finansowych spółki najpóźniej w dniu 8 kwietnia 2013 r., kiedy to wpłynęło zajęcie komornicze na ponad 1.000.000,00 zł. Mimo tego nie złożyła rezygnacji z pełnionej funkcji. Za organem należy powtórzyć, że strona również mogła dowiedzieć się o kondycji finansowej spółki poprzez wystąpienie czy to do Naczelnika Urzędu Skarbowego czy Zakładu Ubezpieczeń Społecznych o informację w zakresie posiadanych przez spółkę zaległości i to w terminie dwutygodniowym od objęcia funkcji prezesa zarządu, zatem podnoszone przez nią okoliczności obiektywnie nie stanowiły przeszkody do złożenia wniosku. W ocenie sądu oczywiste jest, że w sytuacji, gdy dana osoba podejmuje się prowadzenia spraw spółki, to robi to z pełną świadomością, wobec czego brak jest podstaw do wykazywania w postepowaniu dowodowym, że nie znała kondycji finansowej spółki. Okoliczności podawane przez skarżącą nie mogą przyczynić się do uwolnienia jej od odpowiedzialności na podstawie art. 116 § 1 pkt 1 lit. b) O.p. Nie można zaakceptować stanowiska pełnomocnika strony, że w niniejszej sprawie skarżąca nie miała żadnych możliwości poznania rzeczywistej sytuacji finansowej spółki w krótkim czasie, albowiem jeśli rzeczywiście nie byłoby możliwe ustalenie takiej sytuacji, to w takim przypadku skarżąca powinna natychmiastowo złożyć rezygnację. W swojej istocie, profesjonalista zapoznaje się z kondycją podmiotu, w którym ma objąć stanowisko prezesa zarządu, przed objęciem tego stanowiska i to powinno być podstawowym kryterium do wyrażenia zgody na przyjęcie takiej funkcji. Natomiast skarżąca nie sprawdzając przed objęciem funkcji stosownych dokumentów księgowych i akceptując zastany stan rzeczy (brak dostępu do tych dokumentów, bilansu, błędy w księgach rachunkowych) strona nie może oczekiwać, że zostanie uwolniona od odpowiedzialności za zobowiązania spółki. Zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych (np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 kwietnia 2015 r. sygn. akt III SA/Wa 2552/14) ani brak wiedzy na temat kondycji finansowej spółki, ani przyczyny braku tej wiedzy, ani też przyczyny powstania zadłużenia spółki nie są przesłankami uwalniającymi członka zarządu spółki od odpowiedzialności określonej w art. 116 ww. ustawy. W związku z zarzutami Pełnomocnika strony konieczne wydaje się też przytoczenie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 października 2018 r. sygn. akt I FSK 2116/16, w którym Sąd wskazał, że "w przypadku wskazywania przesłanek dotyczących odpowiedzialności lub braku winy, członek zarządu spółki nie może powoływać się na nieznajomość stanu finansów kierowanej przez siebie spółki, jako przyczynę niezgłoszenia wniosku o upadłość lub niewszczęcia postępowania zapobiegającego ogłoszeniu upadłości. Członkowi zarządu powinien być znany na bieżąco stan finansów spółki, a co za tym idzie, możliwość zaspokojenia długów. W ocenie Sądu, członek zarządu podejmując się pełnienia tej funkcji, zobowiązany jest posiadać wiedzę i umiejętności pozwalające mu na zarządzanie nie tylko w interesie spółki, jej wspólników czy też zatrudnianych pracowników, ale również ochronę interesów wierzycieli.'' W tym miejscu zauważyć także należy, że z powyższych względów słusznie stwierdził organ, że niezasadne było przeprowadzenia wnioskowanych przez stronę dowodów. Sąd nie podziela stanowiska zaprezentowanego przez Wojewódzki Sąd Administracyjnego w Warszawie w wyroku z dnia 28 października 2014 r. sygn. akt III SA/WA 524/14, że okres 2 miesięcy pomiędzy wyborem skarżącej na prezesa spółki a złożeniem wniosku upadłość, jest właściwym czasem, o którym mowa w art. 116 § 1 pkt 1 lit a) O.p. Wskazany wyrok jest sprzeczny z ukształtowaną, jednolitą wykładnią ww. przepisu, która wskazuje na prawidłowość stosowania dwutygodniowego terminu (np. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 kwietnia 2017 r. sygn. akt II FSK 981/15 i z dnia 11 maj 2017 r. sygn. akt II FSK 312/17, wyrok Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 3 września 2014 r. sygn. akt I SA/Gd 734/14, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 30 maja 2018 r. sygn. akt I SA/Wr 207/18). Konkludując, sąd nie dopatrzył się zarzucanych przez stronę skarżącą organom podatkowym uchybień. Organy podatkowe obu instancji podjęły wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i w konsekwencji zebrany przez nie materiał dowodowy jest wystarczający do orzeczenia o odpowiedzialności podatkowej skarżącej za zaległości spółki. To, że skarżąca nie zgadza się z rozstrzygnięciem organów nie świadczy o naruszeniu przez organy przepisów postępowania podatkowego. Sąd rozpoznając niniejszą sprawę, będąc związany dyspozycją art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.) nie stwierdził naruszeń prawa materialnego bądź procesowego, które powodowałoby konieczność wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego. Mając na względzie wszystkie przedstawione powyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 ww. ustawy, oddalił skargę.