I SA/Gd 117/18

Starszy Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Monika Hennig po rozpoznaniu w dniu 9 kwietnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku R. K. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia [...], nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2017 rok postanawia: przyznać skarżącemu prawo pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych. Wnioskiem z dnia 18 stycznia 2018 r., złożonym na formularzu PPF i dołączonym do skargi, skarżący R. K. zwrócił się w niniejszej sprawie o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w całości. Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 w związku z art. 245 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm., dalej jako p.p.s.a.), przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych (opłat sądowych i wydatków), następuje, gdy wnioskodawca wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Z oświadczenia złożonego przez skarżącego o jego stanie rodzinnym, majątku i dochodach oraz dokumentów przedłożonych na zarządzenie referendarza sądowego z dnia 8 lutego 2018 r. (zaświadczeń z ZUS z dnia 5 i 6 marca 2018 r. o wysokości świadczeń pobieranych przez skarżącego i jego małżonkę; kopii zeznania podatkowego małżonków PIT-37 za 2017 r.; kopii faktur za energię elektryczną oraz wodę i odprowadzanie ścieków, dowodów opłat za telefon, wywóz śmieci, podatek od nieruchomości, paragonów za zakup gazu w butli oraz węgla, wyciągu z rachunku karty kredytowej, dodatkowych oświadczeń) wynika, iż skarżący jest osobą niepełnosprawną, prowadzi gospodarstwo domowe wspólnie z małżonką, majątek małżonków stanowi udział we współwłasności domu o powierzchni 137,65 m2 oraz działki o powierzchni 438,67 m2, a także wierzytelności w kwotach 5.300 zł i 6.000 zł. Innego majątku, w tym oszczędności, małżonkowie nie posiadają. Natomiast skarżący posiada zadłużenie w rachunku karty kredytowej w kwocie 4.342,45 zł, którego – jak wskazał – od wielu lat nie jest w stanie spłacić. Źródłem utrzymania małżonków są świadczenia emerytalno-rentowe w łącznej wysokości 2.805,09 zł, z których kwotę około 1.201 zł miesięcznie przeznaczają na swoje stałe wydatki związane z kosztami utrzymania, tj. opłaty za media i usługi telekomunikacyjne, zakup opału i leków, podatek od nieruchomości i spłatę zadłużenia. Tym samym do dyspozycji małżonków pozostaje kwota około 1.600 zł, którą bez wątpienia przeznaczają na zaspokojenie swoich pozostałych koniecznych potrzeb, w tym wyżywienia, czy zakupu środków czystości i z której skarżący nie jest w stanie poczynić oszczędności. W tak ustalonym stanie sprawy referendarz sądowy uznał, że skarżący nie ma realnych możliwości poniesienia kosztów sądowych w niniejszej sprawie choćby w części i na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.