I SA/Gd 1175/12

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Monika Hennig po rozpoznaniu w dniu 19 marca 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. K. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej [...] z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie odmowy uzupełnienia postanowienia co do rozstrzygnięcia postanawia przyznać skarżącemu prawo pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego. M. K. wnioskiem z dnia 19 listopada 2012 r. zwrócił się o przyznanie prawa pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych, w tym wpisu sądowego od skargi określonego w kwocie 100 zł, oraz ustanowienie radcy prawnego, bądź adwokata. Braki formalne wniosku poprzez złożenie go na urzędowym formularzu PPF wnioskodawca uzupełnił w dniu 18 grudnia 2012 r. (data stempla pocztowego). Zgodnie z brzmieniem 245 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. Poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.), prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Nadmienić przy tym należy, że ustanowienie dla strony adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego wymaga dodatkowego złożenia przez wnioskodawcę osobistego oświadczenia o niezatrudnianianiu lub niepozostawaniu w innym stosunku prawnym z ww., przy czym nie dotyczy to adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego ustanowionego na podstawie przepisów o prawie pomocy (art. 246 § 3 p.p.s.a.). W myśl art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a., przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym osobie fizycznej następuje, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Z przywołanych przepisów wynika, że sprawą zainteresowanego jest wykazanie zasadności złożonego wniosku w świetle ustawowych przesłanek przyznania prawa pomocy. Tym samym to na nim spoczywa ciężar dowodu, że znajduje się w sytuacji uprawniającej go do skorzystania z prawa pomocy, zaś rozstrzygnięcie w tej kwestii zależy od tego, co zostanie przez stronę udowodnione. Na podstawie złożonego przez wnioskodawcę oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach, a także dokumentów przedłożonych na zarządzenie referendarza sądowego (odpisów: dowodów egzekucji prowadzonej na majątku małżonków; dokumentów obrazujących stan zadłużenia z tytułu podatków, opłat za energię elektryczną i gaz; dodatkowych oświadczeń), ustalono, że małżonkowie obecnie nie prowadzą działalności gospodarczych (wnioskodawca zlikwidował działalność wykonywaną pod nazwą [...], a jego żona zawiesiła wykonywanie działalności prowadzonej pod nazwą [...]), aktualnie nie osiągają dochodów, na ich utrzymaniu pozostaje syn, w zaspakajaniu bieżących kosztów utrzymania korzystają z pomocy członków rodziny oraz przyjaciół, majątek małżonków stanowią dwie nieruchomości (domy), z których prowadzona jest egzekucja (na nieruchomości położonej [...] ustanowiona została hipoteka przymusowa dla zabezpieczenia należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne) oraz udziały w spółce "A" Sp. z o.o. z siedzibą [...], które również podlegają zajęciu, przy czym podkreślić należy, że – jak wynika z postanowienia komornika sądowego z dnia 31 grudnia 2012 r. – suma roszczeń dochodzonych przez wierzycieli spółki przekracza kwotę 4.000.000 zł, zadłużenie małżonków, którego wysokość przyjęto na podstawie przedstawionych dokumentów wystawionych w okresie od 21 września 2011 r. do 29 stycznia 2013 r., wynosi 1.634.260,53 zł. W tak ustalonym stanie faktycznym przyjąć należało, że skarżący nie ma realnych możliwości poniesienia jakichkolwiek kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego z wyboru. Z przedstawionych okoliczności wynika, że sytuacja finansowa skarżącego i jego rodziny jest bardzo trudna. Za takim stanowiskiem przemawia nieosiąganie przez małżonków dochodów, konieczność korzystania z pomocy najbliższych i przyjaciół celem zaspokojenia podstawowych potrzeb rodziny, a także kwota zaległości dochodzonych w drodze egzekucji. Z tych względów uznano, że wnioskodawca wykazał, że spełnia ustawowe przesłanki przyznania prawa pomocy i na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.