I SA/Gd 1176/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Krzysztof Przasnyski po rozpoznaniu w dniu 30 stycznia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 12 lipca 2016 r. nr [...] w przedmiocie orzeczenia odpowiedzialności za zaległości podatkowe spółki postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 12 lipca 2016 r. w przedmiocie orzeczenia odpowiedzialności za zaległości podatkowe spółki skarżąca wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżąca podniosła, że wstrzymanie wykonania w całości zaskarżonej decyzji jest uzasadnione niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Ponadto z uwagi na wysokość kwoty, którą obejmuje kwestionowana decyzja, jej ewentualne wyegzekwowanie może istotnie wpłynąć na jej sytuację majątkową, ponieważ działania podejmowane w stosunku do posiadanego przez nią majątku, w tym nieruchomości, mogą również prowadzić do nieodwracalnych skutków. Co więcej, zarzuty prawa materialnego podnoszone przeciwko zaskarżonej decyzji miały istotny wpływ na wynik postępowania. Zatem, w ocenie skarżącej, jakiekolwiek wątpliwości co do zasadności i prawidłowości obciążenia jej solidarną odpowiedzialnością jako byłego członka zarządu spółki winny skutkować wstrzymaniem wykonania zaskarżonego rozstrzygnięcia do czasu zakończenia postępowania przed wojewódzkim sądem administracyjnym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Przepis art. 61 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.", wskazuje na szkodę (majątkową, bądź niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, a który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, zaś jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo utraty życia lub zdrowia (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 2004 r., sygn. akt GZ 138/04, www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania decyzji spoczywa na stronie skarżącej (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 grudnia 2004 r., sygn. akt FZ 496/04, www.orzeczenia.nsa.gov.pl). To wnioskujący ma więc obowiązek dokładnego przytoczenia okoliczności, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Od uprawdopodobnienia niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody i negatywnych skutków zależy orzeczenie Sądu, które także musi dokładnie wskazywać przyczyny wstrzymania lub odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji lub aktu. Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu musi zostać zatem w sposób dostateczny uzasadniony, tj. należy wskazać na okoliczności, z których wynikałoby, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Uzasadnienie takiego wniosku powinno się odnosić do konkretnych okoliczności pozwalających uznać, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Jego twierdzenia powinny być poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi jego sytuacji finansowej oraz majątkowej (tak: J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2006, s. 188, również postanowienie NSA z 30 listopada 2004 r., GZ 120/04, www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W sytuacji gdy chodzi o decyzję rodzącą obowiązek zapłaty określonej sumy pieniężnej, a zatem rozporządzenia majątkiem podatnika, konieczne jest zobrazowanie okoliczności wskazujących na trudną sytuację materialną wnioskodawcy oraz wykazanie, że uszczuplenie tego majątku o kolejne sumy grozi wyrządzeniem znacznej szkody lub spowodowaniem skutków trudnych do odwrócenia. Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy, Sąd stwierdza, że argumenty przytoczone przez skarżącą we wniosku są zbyt ogólnikowe, aby uznać, że w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki wskazane w art. 61 § 3 P.p.s.a. umożliwiające wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżąca wskazała, że wstrzymanie wykonania w całości zaskarżonej decyzji jest uzasadnione niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Ponadto z uwagi na wysokość kwoty, którą obejmuje kwestionowana decyzja, jej ewentualne wyegzekwowanie może istotnie wpłynąć na jej sytuację majątkową, ponieważ działania podejmowane w stosunku do posiadanego przez nią majątku, w tym nieruchomości, mogą również prowadzić do nieodwracalnych skutków. Podnieść należy, że wnioskodawczyni nie wskazała żadnych konkretnych danych, dotyczących jej stanu majątkowego, pozwalających uznać te obawy za uprawdopodobnione. Podkreślić trzeba, że sam fakt istnienia obowiązku uiszczenia nawet znacznej kwoty nie może stanowić przesłanki motywującej wniosek o wstrzymanie wykonania aktu, z którego ten obowiązek wynika. Konieczność zapłaty zaległości i związane z tym uszczuplenie majątku wnioskodawczyni są zwykłym następstwem takiej decyzji. Obowiązkiem wnioskodawczyni było uprawdopodobnienie, że na skutek egzekucji zaległości grozi jej szkoda, której rozmiary przekraczają zwykłe następstwa zapłaty, bądź też, że do odwrócenia skutku realizacji zaskarżonej decyzji nie wystarczy zwrot wyegzekwowanej należności wraz z odsetkami. Tego jednak skarżąca nie wykazała. Jakkolwiek skarżąca w złożonym wniosku nie przedstawiła swojej sytuacji majątkowej i rodzinnej, niemniej jednak wynika ona z akt sprawy. Do akt postępowania w związku z ubieganiem się przez skarżącą o przyznanie prawa pomocy, załączony został wniosek oraz przedłożone przez skarżącą w toku tego postępowania materiały źródłowe, obrazujące jej sytuację materialną. Z analizy tego oświadczenia oraz nadesłanych dokumentów i oświadczeń wynika, że skarżąca dysponuje środkami pozwalającymi na regulowanie bieżących należności. Powyższe potwierdza również fakt, że skarżąca w wyniku odmowy przyznania prawa pomocy, uiściła wpis sądowy od przedmiotowej skargi. W związku z powyższym skoro skarżąca w złożonym wniosku nie wykazała w sposób jednoznaczny i niebudzący wątpliwości, że w sprawie zachodzi realna możliwość zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, to brak było podstaw do udzielenia ochrony tymczasowej i wydania orzeczenia zgodnego z jej wnioskiem. Końcowo, dodać należy, że przekonanie strony skarżącej o wadze podniesionych w skardze zarzutów nie jest wystarczającym argumentem, aby uznać, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków. Zgodnie z poglądem wyrażonym przez Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 9 września 2004 r. sygn. akt FZ 358/04, niepubl.), który Sąd orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela, stanowisko strony skarżącej, że zaskarżone orzeczenie jest bezzasadne, nie stanowi przesłanki do wstrzymania wykonania skarżonego aktu na podstawie art. 61 p.p.s.a. Katalog przyczyn uzasadniających takie rozstrzygnięcie sądu, zawartych w art. 61 § 3 p.p.s.a. ma charakter zamknięty i nie mieści się w nim możliwość wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu ze względu na subiektywne przekonanie strony o wadliwości zaskarżonej decyzji. Rozstrzygając w przedmiocie wniosku, sąd nie bada zasadności skargi, bada jedynie wystąpienie przytoczonych powyżej przesłanek, od których zaistnienia ustawa uzależnia możliwość wstrzymania przez Sąd wykonania zaskarżonej decyzji. Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.