I SA/Gd 1185/17

Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Aleksandra Rynduch-Szczawińska po rozpoznaniu w dniu 25 września 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. J. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej [...] z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowej postanawia: przyznać wnioskodawczyni prawo pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego. Wnioskiem, uzupełnionym na formularzu PPF w dniu 4 września 2017 r. (data stempla pocztowego) skarżąca M. J. zwróciła się w niniejszej sprawie o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego. W myśl art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 poz. 1369 ze zm.) – zwanej dalej p.p.s.a. – przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym osobie fizycznej następuje, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Zgodnie z przepisem art. 245 § 2 p.p.s.a., prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Stosownie do przepisu art. 246 § 3 p.p.s.a., adwokata, radcę prawnego, doradcę podatkowego lub rzecznika patentowego można ustanowić dla strony, która nie zatrudnia lub nie pozostaje w innym stosunku prawnym z adwokatem, radcą prawnym, doradcą podatkowym lub rzecznikiem patentowym. Nie dotyczy to adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego ustanowionego na podstawie przepisów o prawie pomocy. W świetle powołanych uregulowań przyznaje się prawo pomocy w zakresie całkowitym, gdy wnioskodawca wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, oraz gdy nie pozostaje w stosunku prawnym z adwokatem, radcą prawnym lub doradcą podatkowym, z wyjątkiem ustanowionego na podstawie przepisów o prawie pomocy. Z oświadczenia wnioskodawczyni o jej stanie rodzinnym, majątku i dochodach, złożonego pod rygorem odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia, o której mowa w art. 233 § 1 w związku z § 6 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny (Dz. U. Nr 88, poz. 553 ze zm.) oraz załączonych dokumentów źródłowych (odpisów: postanowienia naczelnika urzędu skarbowego z dnia 21 sierpnia 2017 r. w przedmiocie umorzenia postępowania egzekucyjnego, zaświadczenia z MOPS z dnia 1 września 2017 r. w przedmiocie pobranych zasiłków, decyzji z dnia 18 lipca 2017 r. przyznającej dodatek mieszkaniowy, orzeczenia z dnia 12 stycznia 2017 r. o stopniu niepełnosprawności, dokumentacji medycznej, tj. zaświadczeń o stanie zdrowia, informacji i opinii lekarskich, faktur i dowodów zapłaty za gaz i prąd, paragonów za zakup leków) wynika, że wnioskodawczyni prowadzi sama gospodarstwo domowe, jest osobą o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności, nie pracuje, utrzymując się ze świadczeń otrzymywanych z pomocy społecznej, tj. zasiłku stałego dla osoby samotnie gospodarującej w wysokości 368,83 zł miesięcznie oraz dodatku mieszkaniowego w kwocie 287,41 zł miesięcznie, zamieszkuje w mieszkaniu komunalnym o powierzchni 38 m2. Wnioskodawczyni nie posiada oszczędności, papierów wartościowych i innych praw majątkowych, wierzytelności ani przedmiotów o wartości powyżej 5.000 zł, posiada zaś zaległości podatkowe w kwocie 17.053 zł (wraz z odsetkami za zwłokę), których umorzenia odmówiono zaskarżoną decyzją. Postanowieniem z dnia 21 sierpnia 2017 r. naczelnik urzędu skarbowego umorzył postępowanie egzekucyjne prowadzone z majątku wnioskodawczyni, gdyż uznał, po zapoznaniu się ze stanem majątkowym zobowiązanej, że nie uzyska się kosztów na pokrycie wydatków egzekucyjnych. Do stałych i koniecznych wydatków wnioskodawczyni, poza wyżywieniem, należy zaliczyć opłaty: za czynsz w kwocie 265 zł, za gaz w średniej wysokości 49 zł miesięcznie oraz za energię elektryczną w średniej wysokości 27 zł miesięcznie, jak również wydatki na leki w kwocie około 179 zł miesięcznie. Zgodnie ze złożonym oświadczeniem wnioskodawczyni nie zatrudnia i nie pozostaje w innym stosunku prawnym z adwokatem, radcą prawnym, doradcą podatkowym ani rzecznikiem patentowym. Mając na uwadze powyższe okoliczności faktyczne, uznano, że wnioskodawczyni wykazała, że nie ma aktualnie realnych możliwości finansowych poniesienia jakichkolwiek kosztów postępowania. Za taką oceną przemawia brak jakichkolwiek oszczędności oraz niski poziom uzyskiwanych dochodów. W konsekwencji na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.