I SA/Gd 1188/11

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Monika Hennig po rozpoznaniu w dniu 17 stycznia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku C. L. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa [...] z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji ostatecznej i odmowy przyznania płatności z tytułu wspierania działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania na rok 2006 postanawia przyznać wnioskodawczyni prawo pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych. Pełnomocnik C. L. wnioskiem z dnia 12 grudnia 2011 r. (data stempla pocztowego) zwrócił się o zwolnienie skarżącej od kosztów sądowych, w tym wpisu od skargi w kwocie 200 zł. Zgodnie z brzmieniem art. 245 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., dalej: p.p.s.a.), prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. W myśl art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Z przywołanych przepisów wynika, że sprawą zainteresowanego jest wykazanie zasadności złożonego wniosku w świetle ustawowych przesłanek przyznania prawa pomocy. Tym samym to na nim spoczywa ciężar dowodu, że znajduje się w sytuacji uprawniającej go do skorzystania z prawa pomocy, zaś rozstrzygnięcie w tej kwestii zależy od tego, co zostanie przez stronę udowodnione. Na podstawie złożonego przez wnioskodawczynię oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach oraz przedłożonych przez nią dokumentów ustalono, że została ona uznana za osobę niepełnosprawną w stopniu znacznym, źródłem jej utrzymania jest emerytura wypłacana przez KRUS w kwocie 955,38 zł miesięcznie (dowód: kopia przekazu pocztowego świadczenia za lipiec 2011 r.), jej majątek stanowi dom o powierzchni 80 m2, nieruchomość rolna o powierzchni 3 ha, którą w części powyżej 0.33 ha wydzierżawia, w związku z czym nie otrzymuje płatności oraz dwa niesprawne pojazdy: trzydziestodwuletni ciągnik rolniczy [...] i osiemnastoletni samochód osobowy marki [...], nie posiada oszczędności (dowód: stan salda rachunku bankowego na dzień 5 stycznia 2010 r.). Średnie miesięczne wydatki związane z kosztami utrzymania skarżącej, które przyjęto na podstawie przedłożonych rachunków, faktur i paragonów oraz dodatkowego oświadczenia wnioskodawczyni, a do których zaliczono opłaty za wodę, energię elektryczną, telefon, gaz, ogrzewanie i zakup leków, wynoszą około 684 zł. Wobec powyższego uznano, iż skarżąca wykazała zasadność złożonego wniosku w świetle ustawowych przesłanek przyznania prawa pomocy. W ustalonym stanie faktycznym przyjąć należało, że nie ma ona realnych możliwości poniesienia kosztów sądowych. Za taką oceną przemawia wysokość pozostającego do dyspozycji skarżącej dochodu, który po uwzględnieniu ww. kosztów wynosi jedynie 271 zł oraz brak środków pieniężnych. Z tych względów uznano, iż wnioskodawczyni wykazała, że spełnia ustawowe przesłanki przyznania prawa pomocy i na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.