I SA/Gd 1191/11

Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Aleksandra Rynduch-Szczawińska po rozpoznaniu w dniu 19 stycznia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku C. L. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa [...] z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie uchylenia decyzji ostatecznej i odmowy przyznania płatności z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania na rok 2008 postanawia: przyznać wnioskodawcy prawo pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych. Wnioskiem, złożonym na formularzu PPF w dniu 12 grudnia 2011 r., C. L. zwróciła się o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. W myśl art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej p.p.s.a – przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Zgodnie z brzmieniem art. 245 § 3 p.p.s.a., prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. W świetle powołanych uregulowań przyznaje się prawo pomocy w zakresie częściowym, jeżeli wnioskodawca wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Zatem to na wnoszącym o przyznanie prawa pomocy spoczywa ciężar dowodu, że znajduje się w sytuacji uprawniającej go do skorzystania z prawa pomocy, zaś rozstrzygnięcie w tej kwestii zależy od tego, co zostanie przez stronę udowodnione. Na podstawie złożonego przez wnioskodawczynię oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach, dodatkowego oświadczenia z dnia 9 stycznia 2012 r. oraz przedłożonych przez nią dokumentów źródłowych ustalono, że została ona uznana za osobę niepełnosprawną w stopniu znacznym (dowód: orzeczenie o niepełnosprawności z dnia 8 sierpnia 2007 r.), źródłem jej utrzymania jest emerytura wypłacana przez KRUS w kwocie 955,38 zł miesięcznie (dowód: kopia przekazu pocztowego świadczenia za lipiec 2011 r.), jej majątek stanowi dom o powierzchni 80 m2, nieruchomość rolna o powierzchni 3 ha, którą w części powyżej 0.33 ha wydzierżawia (dowód: odpis umowy dzierżawy z dnia 29 kwietnia 2010 r.) oraz dwa niesprawne pojazdy: trzydziestodwuletni ciągnik rolniczy [...] i osiemnastoletni samochód osobowy marki [...], nie posiada oszczędności (dowód: stan salda rachunku bankowego na dzień 5 stycznia 2012 r.). Średnie miesięczne wydatki związane z kosztami utrzymania skarżącej, które przyjęto na podstawie przedłożonych rachunków, faktur i paragonów oraz dodatkowego oświadczenia wnioskodawczyni, a do których zaliczono opłaty za wodę, energię elektryczną, telefon, gaz, ogrzewanie i zakup leków, wynoszą około 684 zł. Wobec powyższego uznano, iż skarżąca wykazała zasadność złożonego wniosku w świetle ustawowych przesłanek przyznania prawa pomocy. W ustalonym stanie faktycznym przyjąć należało, że nie ma ona realnych możliwości poniesienia kosztów sądowych. Za taką oceną przemawia wysokość pozostającego do dyspozycji skarżącej dochodu – który po uwzględnieniu koniecznych kosztów utrzymania wynosi jedynie 271 zł – oraz brak środków pieniężnych. Z tych względów uznano, iż wnioskodawczyni wykazała, że spełnia ustawowe przesłanki przyznania prawa pomocy i na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.