I SA/Gd 1191/16

Dnia 30 stycznia 2017 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Irena Wesołowska po rozpoznaniu w dniu 30 stycznia 2017 roku na posiedzeniu niejawnym zażalenia M.M. na postanowienie o kosztach sądowych zawarte w punkcie 2 wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 23 listopada 2016 r., sygn. akt I SA/Gd 1191/16 w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 12 lipca 2016 roku, Nr [...] w przedmiocie podatku od czynności cywilnoprawnych p o s t a n a w i a: 1. uchylić postanowienie o kosztach sądowych zawarte w punkcie 2 wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 23 listopada 2016 r., sygn. akt I SA/Gd 1191/16 2. zasądzić od Dyrektora Izby Skarbowej na rzecz M.M. kwotę 9.217 zł (słownie: dziewięć tysięcy dwieście siedemnaście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania W punkcie drugim wyroku z dnia 23 listopada 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku orzekł o kosztach postępowania należnych M.M. od Dyrektora Izby Skarbowej, zasądzając na rzecz skarżącego kwotę 7.417 zł. Od przedmiotowego rozstrzygnięcia skarżący wniósł zażalenie wskazując w nim, że na koszty sądowe winny w rozpoznawanie sprawie składać się koszty zastępstwa procesowego w wysokości 7.200 zł, uiszczony wpis w kwocie 2.000 zł oraz suma 17 zł uiszczona tytułem opłaty skarbowej od pełnomocnictwa. W związku z tym strona uznała, że koszty zasądzone przez Sąd zostały zaniżone o 1800 zł. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 195 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 roku, poz. 718 - dalej jako: "p.p.s.a."), jeżeli zażalenie zarzuca nieważność postępowania lub jest oczywiście uzasadnione, wojewódzki sąd administracyjny, który wydał zaskarżone postanowienie, może na posiedzeniu niejawnym, nie przesyłając akt Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu, uchylić zaskarżone postanowienie i w miarę potrzeby sprawę rozpoznać na nowo. Od ponownie wydanego postanowienia przysługują środki odwoławcze na zasadach ogólnych. Zacytowany przepis stanowi podstawę do dokonania autokontroli zaskarżonego postanowienia przez wojewódzki sąd administracyjny. Sąd ten może mianowicie uchylić zaskarżone postanowienie i w miarę potrzeby rozpoznać sprawę na nowo, jeżeli zachodzi co najmniej jedna z dwóch następujących przesłanek: a) zażalenie zarzuca nieważność postępowania lub b) zażalenie jest oczywiście uzasadnione. Zażalenie jest oczywiście uzasadnione, gdy wadliwość zaskarżonego postanowienia jest zauważalna bez potrzeby dokonywania jego głębszej analizy (por. postanowienie SN z dnia 20 maja 1999 roku, II UZ 58/99, OSNP 2000/15/602). W ocenie Sądu lektura zażalenia strony skarżącej na postanowienie o przyznaniu kosztów postępowania pozwala ocenić, iż jest ono oczywiście uzasadnione. Wskazać należy, że w przedmiotowej sprawie decyzja Dyrektora Izby Skarbowej została uchylona, a w związku z tym, zgodnie z treścią art. 200 p.p.s.a. skarżącemu przysługiwał zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw, od organu, który wydał zaskarżony akt. Na koszty postępowania sądowego składał się uiszczony przez stronę wpis w wysokości 2.000 zł, koszt wynagrodzenia należnego pełnomocnikowi strony będącemu radcą prawnym w wysokości 7.200 zł, ustalony na podstawie § 8 pkt 6 w zw. z § 21 ust. 1 pkt 1 lit a Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz.U. z 2015 r., poz. 1805) oraz suma 17 zł uiszczona tytułem opłaty skarbowej od udzielonego pełnomocnictwa. Tym samym łączna wysokość kosztów należnych stronie w związku z uchyleniem zaskrzonej decyzji to suma 9.217 zł, a nie 7.417 zł, jak to zostało orzeczone w punkcie drugim wyroku z dnia 23 listopada 2016 r. Sąd wskazuje przy tym, że wprawdzie w dniu orzekania obowiązywało Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz.U. z 2016 r., poz. 1715) to jednak podstawą zasądzenia kosztów z tytułu zastępstwa procesowego było Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. Stosownie bowiem do treści § 22 Rozporządzenia z dnia 3 października 2016 r., do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie rozporządzenia stosuje się przepisy dotychczasowe do czasu zakończenia postępowania w danej instancji. W związku z tym, że Rozporządzenie z 3 października 2016 r. weszło w życie 2 listopada 2016 r., a postępowanie w niniejszej sprawie został wszczęte i nie zakończone przed tym dniem, do ustalenia wysokości kosztów zastępstwa procesowego należało zastosować przepisy uprzednio obowiązującego aktu wykonawczego. Mając na uwadze treść zażalenia oraz poczynione w sprawie ustalenia Sąd uznał zażalenie za oczywiście uzasadnione i w trybie autokontroli, na podstawie art. 195 § 2 p.p.s.a. uchylił zaskarżone postanowienie zawarte w punkcie drugim wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 23 listopada 2016 r. Jednocześnie na podstawie art. 195 § 2 p.p.s.a. w punkcie drugim postanowienia Sąd zasądził na rzecz strony skarżącej prawidłową wysokość kosztów postępowania należnych w związku z uchyleniem zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej.