I SA/Gd 1204/17

Dnia 26 marca 2018 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Irena Wesołowska po rozpoznaniu w dniu 26 marca 2018 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku L.S. o wstrzymanie czynności postępowania egzekucyjnego w sprawie ze skargi na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia 13 czerwca 2017 roku, nr [...] w przedmiocie zarzutów dotyczących prowadzonego postępowania egzekucyjnego p o s t a n a w i a: oddalić wniosek strony skarżącej Postanowieniem z dnia 13 czerwca 2017 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z 13 kwietnia 2017 r., odmawiające L.S. uwzględnienia zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skarżący złożył wniosek o wstrzymanie czynności egzekucyjnych i zawieszenie postępowania egzekucyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył co następuje W pierwszej kolejności należy wyjaśnić, że przedmiotem wniosku o wstrzymanie wykonania nie może być każda działalność organów administracyjnych, lecz tylko ta wskazana w art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 z późn. zm.) – zwanej dalej: "p.p.s.a.". Zgodnie z dyspozycją art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać w całości lub w części wykonanie zaskarżonego aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeśli w wyniku ich wykonania zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Przedmiotem złożonego wniosku, nie było żądanie wstrzymania wykonania zakażonego aktu, lecz żądanie wstrzymania przez sąd administracyjny czynności prowadzonych w ramach toczącego się postępowania egzekucyjnego. Sąd rozpoznający wniosek zauważa, że sąd administracyjny nie ma kompetencji do wstrzymania postępowania egzekucyjnego, bowiem wstrzymania czynności egzekucyjnych może dokonać w aktualnym stanie prawnym organ egzekucyjny na podstawie art. 17 § 2, art. 23 § 6, art. 35a, art. 54 § 1 i 6 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2017 r., poz. 1201 ze zm.), zaś zgodnie z art. 35 tej ustawy postępowanie egzekucyjne ulega zawieszeniu z mocy prawa. Wynika z tego, że stosowny wniosek o wstrzymanie postępowania egzekucyjnego podlega rozpoznaniu w postępowaniu egzekucyjnym przez organ właściwy do jego przeprowadzenia, a następnie orzeczenie organu egzekucyjnego podlega kontroli sądowej w zakresie wyznaczonym przepisami ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Sądy administracyjne jedynie sprawują kontrolę działalności administracji publicznej w zakresie wyznaczonym przez art. 3 p.p.s.a. (por. postanowienie NSA z 25 stycznia 2016 r., II FZ 1030/15). Kontrola ta nie polega zaś na możliwości wstrzymania czynności egzekucyjnych. To ewentualne rozstrzygnięcie organu egzekucyjnego w przedmiocie wstrzymania postępowania egzekucyjnego może stanowić podstawę kontroli sądowoadministracyjnej (por. postanowienie NSA z 8 listopada 2017 r., II OZ 1325/17, dostępne w Internecie). Niezależnie od powyższego należy zauważyć, że przedmiotem wstrzymania na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. mogą być wyłącznie takie akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają tego wykonania, a tym samym takie, które wywołują skutki materialnoprawne. (vide: postanowienie NSA z dnia 5 maja 2005 r., sygn. akt I OZ 371/05, LexPolonica Nr 402363). Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy przy tym rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub przymusowy zaistnienia takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie (vide: J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2006, s. 186, postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 31 stycznia 2006 r., sygn. akt II FZ 882/05, niepubl.). Nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania, a co za tym idzie nie każdy wymaga wykonania. Nie kwalifikują się do wykonania te spośród aktów prawnych, które dla sprowadzenia stanu prawnego lub faktycznego w nim określonego nie wymagają czynności podmiotów uprawnionych. Wykonalność dotyczy zatem aktów zobowiązujących, które ustalają dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone określone obowiązki oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony (vide: T. Woś [w:] T. Woś (red.), H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2006, s. 295 i n.). Cechy tej nie mają z kolei akty odmowne, jak również te z konstytutywnych aktów uprawniających, które nie wymagają żadnych działań ze strony uprawnionych podmiotów dla spowodowania określonego w nim stanu faktycznego lub prawnego (vide: J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2006, s. 186). Gdyby zatem wniosek skarżącego odnosił się do rozstrzygnięcia organu odwoławczego utrzymującego w mocy postanowienie w przedmiocie odmowy uwzględnienia zgłoszonych zarzutów, to również nie podlegałby on uwzględnieniu. Akt administracyjny, jaki został wydany w przedmiotowej sprawie, w żadnej mierze nie określa powinnego, nakazanego lub zakazanego zachowania, a tym samym nie może stanowić podstawy do podejmowania przez organy podatkowe czynności zmierzających do doprowadzenia do stanu zgodnego z rozstrzygnięciem. W związku z tym, wniosek złożony przez skarżącego uznać należałoby za bezzasadny. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., Sąd oddalił wniosek strony.