I SA/Gd 1210/16

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Monika Hennig po rozpoznaniu w dniu 20 grudnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku P. W. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 18 stycznia 2012 r. sygn. akt I SA/Gd 1251/11 oddalającego skargę P. W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do grudnia 2007 roku postanawia: przyznać skarżącemu prawo pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych. Wnioskiem z dnia 22 września 2016 r. złożonym na urzędowym formularzu PPF, skarżący P. W. zwrócił się o przyznanie mu prawa pomocy w zakresie częściowym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w całości. W myśl art. 246 § 1 pkt 2 w zw. z art. 245 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., dalej jako p.p.s.a.), przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych następuje, gdy wnioskodawca wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Podejmując rozstrzygnięcie w przedmiocie prawa pomocy należy mieć na uwadze, że orzeczenie w tej kwestii winno wynikać ze zrównoważonej i wzajemnej oceny dwóch elementów: rozmiaru kosztów jakie musi ponieść strona wnioskująca o prawo pomocy na poczet postępowania sądowego i aktualnych możliwości płatniczych jej samej jak i osób pozostających z taką osobą we wspólnym gospodarstwie domowym (por. m.in.: postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 9 października 2008 r., sygn. akt I SA/Po 825/08; Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych; orzeczenia.nsa.gov.pl). Mając na uwadze powyższe należy wskazać, że koszty niniejszego postępowania kształtuje: 1) wpis od skargi, który wynosi 1.000 zł, tj. połowę wpisu od skargi określonego w sprawie o sygn. akt I SA/Gd 1251/11 (§ 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi; Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm., dalej jako rozporządzenie); 2) ewentualny wpis od skargi kasacyjnej wynoszący połowę wpisu od skargi (§ 3 rozporządzenia); 3) ewentualny wpis od zażalenia na postanowienie wydane przez sąd wynoszący 100 zł (§ 2 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia) oraz 4) ewentualna opłata kancelaryjna w kwocie 100 zł pobierana za doręczenie odpisu orzeczenia z uzasadnieniem w sytuacji gdy orzeczenia nie uzasadnia się z urzędu (§ 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości opłat kancelaryjnych pobieranych w sprawach sądowoadministracyjnych; Dz. U. Nr 221, poz. 2192). Na podstawie oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach skarżącego, złożonego przez niego pod rygorem odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych oświadczeń, o której mowa w art. 233 § 1 w związku z § 6 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny (Dz. U. Nr 88, poz. 553 ze zm.) oraz nadesłanych przez niego dokumentów referendarz sądowy ustalił, co następuje: skarżący prowadzi sam gospodarstwo domowe, utrzymuje się z dochodów z działalności gospodarczej w wysokości 2.000 zł miesięcznie (w okresie od 1 stycznia do 30 października br. osiągnął przychody w kwocie 10.000 zł oraz poniósł wydatki w kwocie 2.754,73 zł), na opłaty za media przeznacza miesięcznie kwotę około 700 zł. Skarżący jest współwłaścicielem (wraz z bratem) w części 3/32 gospodarstwa rolnego, w skład którego wchodzą grunty o powierzchni około 3,5 ha oraz budynek mieszkalno-gospodarczy – innego majątku, w tym środków trwałych i składników wyposażenia, nie posiada. Skarżący posiada zadłużenie w kwocie 74.609,30 zł z tytułu kredytu, które bank przekazał do windykacji. Względem jego majątku była prowadzona egzekucja należności publicznoprawnych powstałych w latach 2002-2014, w toku której zajęto rachunki bankowe skarżącego oraz wierzytelności pieniężne i wyegzekwowano kwotę 312.978,97 zł; postanowieniami z dnia 19 maja 2014 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego umorzył postępowania egzekucyjne ze względu na ich bezskuteczność (zobowiązania skarżącego z tytułu podatku akcyzowego wynoszą 381.277,60 zł, zaś pozostałe – 38.320,90 zł). W tak ustalonym stanie sprawy referendarz sądowy uznał, że skarżący nie ma aktualnie realnych możliwości finansowych poniesienia pełnych kosztów postępowania. Za taką oceną przemawia brak jakichkolwiek zasobów finansowych oraz wysokość uzyskiwanych przez skarżącego dochodów w stosunku do wysokości kosztów sądowych w niniejszej sprawie, których rozmiar został przedstawiony. Z tych względów na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.