I SA/Gd 1210/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Zdzienicka-Wiśniewska, Sędziowie Sędzia NSA Alicja Stępień (spr.), Sędzia WSA Krzysztof Przasnyski, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Beata Jarecka, , po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 1 lutego 2022 r. sprawy ze skargi Z.G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 28 czerwca 2021 r. sygn. akt [...] w przedmiocie ustalenia łącznego zobowiązania pieniężnego za 2021 rok oddala skargę. Decyzją z dnia 4 lutego 2021 r. Wójt Gminy ustalił Z.G., S.G. oraz E.G. wysokość łącznego zobowiązania pieniężnego za 2021 rok w kwocie 196 zł. Odwołanie od powyższej decyzji wniósł Z.G. zarzucając błędne opodatkowanie działki nr [...] o pow. 400 m2, gdyż jest to droga publiczna, a nie droga prywatna. Decyzją z dnia 28 czerwca 2021 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, po rozpoznaniu odwołania utrzymało w mocy zaskarżoną decyzje. Kolegium stwierdziło, że zakwalifikowanie działki w ewidencji gruntów jako dr, - jako drogi powoduje, że stosownie art. 2 ust. 2 ustawy o podatkach lokalnych, właściwym jest opodatkowanie takiego gruntu podatkiem od nieruchomości, a nie podatkiem rolnym. Wskazano aby działka o nr [...] była zwolniona z podatku od nieruchomości, musiałaby stanowić grunt zajęty pod pas drogowy drogi publicznej, a więc zaliczona do jednej z kategorii dróg publicznych. Rada Gminy nie podjęła w trybie art. 7 ustawy o drogach publicznych uchwały o zaliczeniu tej drogi do kategorii dróg publicznych. Działka ta nie jest zatem gruntem zajętym pod pasy drogowe dróg publicznych w rozumieniu przepisów o drogach publicznych, a więc nie może zostać zwolniona z podatku od nieruchomości. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wnosząc o uchylenie decyzji skarżący Z.G. zarzucił: 1) naruszenie przepisów prawa materialnego, poprzez ustalenie, że własność gruntu stanowi wykładnik tego, czy dana nieruchomość stanowiąca drogę pozostaje drogą prywatną, a nie drogą publiczną; 2) naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, w postaci: a) naruszenia przepisu art. 77 § 1 k.p.a. poprzez brak rozpatrzenia całego materiału dowodowego, co do zaistnienia przesłanek przemawiających za uchyleniem zaskarżonej decyzji, b) naruszenie przepisów postępowania poprzez dowolną ocenę materiału dowodowego. Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z art. 2 ust. 3 pkt 4 u.p.o.l. opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości nie podlegają grunty zajęte pod pasy drogowe dróg publicznych w rozumieniu przepisów o drogach publicznych oraz zlokalizowane w nich budowle - z wyjątkiem związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej innej niż eksploatacja autostrad płatnych. Definiując pojęcie drogi publicznej zawarte w ustawie podatkowej należy się odwołać do regulacji dotyczących dróg publicznych. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 21 marca 2005 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2020 r. poz. 470 ze zm.) drogami publicznymi są drogi zaliczone na podstawie tej ustawy do jednej z kategorii dróg, z której może korzystać każdy, zgodnie z jej przeznaczeniem, z ograniczeniami i wyjątkami określonymi w tej ustawie lub innych przepisach szczególnych. Drogi publiczne, z uwagi na ich funkcje dzielą się na drogi krajowe, wojewódzkie, powiatowe i gminne (art. 2 ust. 1 ustawy o drogach publicznych). Drogi krajowe stanowią własność Skarbu Państwa, zaś drogi wojewódzkie, powiatowe i gminne stanowią własność właściwego samorządu województwa, powiatu lub gminy (art. 2a ustawy o drogach publicznych). Do dróg gminnych zalicza się drogi o znaczeniu lokalnym, niezaliczone do innych kategorii dróg, stanowiące uzupełniającą sieć dróg służących miejscowym potrzebom, z wyłączeniem dróg wewnętrznych (art. 7 ust. 1 ustawy o drogach publicznych). Zaliczenie drogi do dróg gminnych następuje w drodze uchwały rady gminy po zasięgnięciu opinii właściwego zarządu powiatu (art. 7 ust. 2 ustawy o drogach publicznych). Drogi niezaliczone do kategorii dróg publicznych są drogami wewnętrznymi (art. 8 ust. 1 ustawy o drogach publicznych). Nie ulega więc wątpliwości, że prawidłowe jest stanowisko organu, że aby działka o nr [...] była zwolniona z podatku od nieruchomości, musiałaby stanowić grunt zajęty pod pas drogowy drogi publicznej, a więc zaliczona do jednej z kategorii dróg publicznych. Z akt sprawy nie wynika, aby Rada Gminy nie podjęła w trybie art. 7 ustawy o drogach publicznych uchwały o zaliczeniu tej drogi do kategorii dróg publicznych. Działka ta nie jest zatem gruntem zajętym pod pasy drogowe dróg publicznych w rozumieniu przepisów o drogach publicznych, a więc nie może zostać zwolniona z podatku od nieruchomości. Skoro droga ta nie jest drogą publiczną, to stronie nie przysługuje zwolnienie podatkowe, o którym mowa w art. 2 ust. 3 pkt 4 u.p.o.l.. Jako grunt oznaczony symbolem dr, niebędący drogą publiczną, podlega podatkowi od nieruchomości. Skarżący prezentuje stanowisko, że nie może być tak, że Gmina wiedząc, że konkretna droga stanowi drogę publiczną, z uwagi na jej przebieg, zakres korzystania i dostępności dla osób i podmiotów trzecich, długość, parametry itd. obciąża właściciela działki stanowiącej fragment tej drogi podatkiem, a z drugiej strony nie podejmuje żadnych działań z jej zaliczeniem do kategorii dróg publicznych, czy z wykupem. Zdaniem skarżącego, w tej sprawie Wójt Gminy lub Samorządowe Kolegium Odwoławcze powinno dokonać stosownych ustaleń i to nie tylko, co do planu miejscowego, bądź studium, ale ustaleń faktycznych, bądź nakazać ich dokonania przez tego Wójta Gminy, co do faktycznego charakteru drogi, której fragment stanowi działka skarżącego. Nie może być bowiem tak, że dochodzi do sytuacji, gdy Gmina, pomimo oczywistości faktów, nie zalicza danej drogi do dróg publicznych i jednocześnie każe płacić podatek właścicielom, a Sejmik stwierdza, że jeżeli Gmina nie wykupiła drogi, to nie jest to droga publiczna. W ocenie Sądu, powyższe argumenty nie dyskwalifikują legalności zaskarżonej decyzji, albowiem prezentują one oczekiwania strony co do zmiany klasyfikacji gruntu,a te pozostają bez wpływu na ocenę zgodności z prawem decyzji w zakreślonej dla Sądu administracyjnego kognicji. Reasumując, Sąd uznał, że mając na uwadze treść art. 21 ustawy z 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne, jak też treść art. 2 ust. 2 i ust. 3 pkt 4 u.p.o.l. oraz art. 1, 7 ust. 1 i art. 8 ust. 1 ustawy z 21 maja 2005 r. o drogach publicznych, zaskarżona decyzja nie narusza prawa. W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie nie naruszono też przepisów proceduralnych w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1c p.p.s.a.. W tej sytuacji skarga jako niezasadna podlegała oddaleniu (art. 151 p.p.s.a.).