I SA/Gd 1215/16

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Monika Hennig po rozpoznaniu w dniu 8 grudnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku K. S. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie orzeczenia odpowiedzialności za zobowiązania spadkodawcy postanawia: przyznać skarżącej prawo pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych. Wnioskiem złożonym na urzędowym formularzu PPF i dołączonym do skargi, skarżąca K. S. zwróciła się o przyznanie jej prawa pomocy w zakresie częściowym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w całości. W myśl art. 246 § 1 pkt 2 w zw. z art. 245 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., dalej jako p.p.s.a.), przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych następuje, gdy wnioskodawca wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Na podstawie oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach, przedłożonych przez nią dokumentów oraz dokumentów dołączonych do sprawy o sygn. akt I SA/Gd 1214/16, referendarz sądowy ustalił, co następuje: Skarżąca jest osobą niepełnosprawną i z tego tytułu otrzymuje zasiłek pielęgnacyjny w kwocie 153 zł miesięcznie, który został jej przyznany do dnia 31 października 2018 r., prowadzi gospodarstwo domowe wspólnie z matką oraz siostrą, na których utrzymaniu pozostaje, wraz z siostrą jest współwłaścicielką mieszkania o powierzchni 38 m2 i wartości poniżej 50 tys. zł (udział każdej z nich wynosi ¼ części), na skarżącej i jej siostrze (solidarnie) ciążą zobowiązania podatkowe po zmarłym ojcu w wysokości 14.219 zł, siostra skarżącej posiada zadłużenie z tytułu zaciągniętych pożyczek (w tym na opłacenie studiów zaocznych), które na dzień 30 października 2016 r. wynosiło 105.430,84 zł, a których miesięczna spłata wynosi 2.387,68 zł, jej matka posiada zaś zadłużenie w wysokości 7.744,80 zł z tytułu zaległych opłat za lokal mieszkalny, siostra skarżącej oraz matka osiągają dochody ze stosunku pracy w łącznej wysokości 4.086,64 zł netto (z wynagrodzenia matki dokonywane są potrącenia egzekucyjne, zajęciu podlega także jej rachunek bankowy), na opłaty za mieszkanie, energię elektryczną oraz gaz rodzina wydatkuje średnio kwotę 1.402,75 zł miesięcznie. Tym samym do dyspozycji rodziny skarżącej (po uwzględnieniu spłat pożyczek przez siostrę) pozostają środki w wysokości 449,21 zł. Wprawdzie z historii operacji dokonanych na rachunku bankowym siostry skarżącej w okresie od 1 września do 31 października 2016 r. wynika, że otrzymuje ona pomoc finansową od osoby trzeciej, to jednak biorąc pod uwagę wysokość tej pomocy (we wrześniu br. wyniosła on 1.300 zł, zaś w październiku br. – 2.710 zł) należało przyjąć, że środki te siostra skarżącej w całości przeznacza na sfinansowanie pozostałych niezbędnych potrzeb życiowych rodziny (wyżywienia, zakupu środków czystości i higieny, odzieży, kosztów dojazdu do pracy). W tym stanie sprawy referendarz sądowy uznał, że skarżąca wykazała zasadność wniesionego żądania i na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.