I SA/Gd 1224/14

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Monika Hennig po rozpoznaniu w dniu 23 grudnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. Z. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej [...] z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie podatku od czynności cywilnoprawnych postanawia: 1. przyznać skarżącej prawo pomocy przez zwolnienie od wpisu od skargi, 2. odmówić przyznania prawa pomocy w pozostałej części. Wnioskiem z dnia 14 października 2014 r., skarżąca M. Z. zwróciła się o przyznanie jej prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w niniejszej sprawie, w tym wpisu sądowego od skargi określonego w kwocie 2.000 zł. Zgodnie z brzmieniem art. 245 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. z 2012 r. poz. 270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.), prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. W myśl art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Na podstawie oświadczenia skarżącej o jej stanie rodzinnym, majątku i dochodach oraz dokumentów przedłożonych na zarządzenie referendarza sądowego z dnia 7 listopada 2014 r., ustalono, że skarżąca jest właścicielką mieszkania o powierzchni 30 m2 oraz samochodów osobowych marki [...] z 2007 r. o wartości 58.500 zł i marki [...] z 2008 r. o wartości 24.000 zł, na rachunkach bankowych na dzień 31 października 2014 r. zgromadziła środki w łącznej kwocie 1.991,60 zł, źródłami jej utrzymania jest działalność gospodarcza, z której we wrześniu br. osiągnęła przychód w wysokości 3.010 zł a w październiku br. – 4.099 zł (w sierpniu br. skarżąca przebywała na zwolnieniu lekarskim i z tego tytułu otrzymała świadczenie z ZUS w kwocie 802,69 zł netto) oraz najem mieszkania, z którego uzyskuje czynsz w kwocie 700 zł miesięcznie, ww. przychody skarżąca opodatkowuje ryczałtem ewidencjonowanym według stawki 8,5%. W okresie od sierpnia do października br. skarżąca poniosła wydatki na: składki na ubezpieczenie społeczne, zdrowotne i chorobowe w łącznej kwocie 2.252,41 zł, podatek od ww. przychodów, który wyniósł łącznie 783 zł oraz opłacenie drugiej raty z tytułu ubezpieczenia samochodu w kwocie 723 zł. Dodatkowo skarżąca miesięcznie ponosi koszty związane z zakupem paliwa w kwocie około 200 zł, używaniem telefonu komórkowego w kwocie około 60 zł, zakupem materiałów wykorzystywanych w prowadzonej działalności gospodarczej w wysokości od około 1.000 zł do 2.000 zł oraz kwotę około 500 zł przeznacza, jak określiła, "na życie". Natomiast nie ponosi ona kosztów związanych z eksploatacją zajmowanego lokalu, które w całości uiszcza jej matka, z którą wspólnie zamieszkuje. W tak ustalonym stanie sprawy referendarz sądowy stwierdził, że skarżąca obecnie nie ma realnych możliwości poniesienia wpisu sądowego od skargi. Ocenę taką uzasadnia analiza sytuacji finansowej skarżącej dokonana za okres od sierpnia do października 2014 r. na podstawie nadesłanych przez nią dokumentów, w szczególności przedłożonych wyciągów z rachunku bankowego skarżącej. Biorąc pod uwagę wysokość osiągniętych przez skarżącą dochodów, które ww. okresie wyniosły łącznie 6.976,51 zł (po uwzględnieniu uiszczonych przez skarżącą składek do ZUS oraz podatku do urzędu skarbowego), kwotę poniesionych przez nią wydatków – 3.003 zł, do których dodatkowo doliczyć należy kwotę od około 2.000 zł do 4.000 zł wydatkowaną we wrześniu i październiku br. na zakup materiałów wykorzystywanych w działalności gospodarczej (wydatki z tego tytułu nie zostały poniesione przez skarżącą w sierpniu br., gdyż wówczas przebywała ona na zwolnieniu lekarskim), wysokość środków pieniężnych zgromadzonych na kontach na dzień 31 października 2014 r. oraz konieczność zaciągnięcia pożyczki w kwocie 81.000 zł celem spłaty zaległości podatkowych, należało przyjąć, że skarżąca wykazała, że poniesienie przez nią wpisu od skargi spowoduje skutki, o których mowa w art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Jednocześnie nie można przyjąć, że skarżąca nie jest w stanie ponieść kosztów sądowych, które powstaną w przyszłości, a które w niniejszej sprawie kształtuje: 1) ewentualny wpis od skargi kasacyjnej wynoszący 1.000 zł (§ 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm., dalej jako rozporządzenie); 2) ewentualny wpis od zażalenia na postanowienie wydane przez sąd wynoszący 100 zł (§ 2 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia); 3) ewentualna opłata kancelaryjna w kwocie 100 zł pobierana za doręczenie odpisu orzeczenia z uzasadnieniem w sytuacji gdy orzeczenia nie uzasadnia się z urzędu (§ 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości opłat kancelaryjnych pobieranych w sprawach sądowoadministracyjnych; Dz. U. Nr 221, poz. 2192). Za przyjęciem takiego stanowiska przemawia okoliczność, że skarżąca osiąga stałe dochody z dwóch źródeł, tj. z tytułu działalności gospodarczej wykonywanej od dnia 11 maja 2010 r. oraz najmu mieszkania, którego jest właścicielką, których wysokość przekracza kwotę kosztów sądowych mogących wystąpić w niniejszej sprawie oraz że nie ponosi ona opłat związanych z eksploatacją zajmowanego lokalu, w tym za czynsz, energię elektryczną, gaz, wodę, ogrzewanie, wywóz śmieci, mając możliwość poczynienia oszczędności z tego tytułu. Z tych wszystkich względów, na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.