I SA/Gd 1224/14

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Monika Hennig po rozpoznaniu w dniu 21 września 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. Z. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od czynności cywilnoprawnych postanawia: odmówić skarżącej przyznania prawa pomocy. Wnioskiem z dnia 16 czerwca 2015 r., skarżąca M. Z. zwróciła się o przyznanie jej prawa pomocy w zakresie częściowym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w niniejszej sprawie. Zgodnie z brzmieniem art. 245 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. z 2012 r. poz. 270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.), prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. W myśl art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Referendarz sądowy uznał, że skarżąca nie wykazała zasadności wniesionego żądania w świetle ustawowej przesłanki przyznania prawa pomocy. Analiza sytuacji finansowej skarżącej, dokonana na podstawie oświadczenia skarżącej o jej stanie rodzinnym, majątku i dochodach oraz dokumentów przedłożonych przez nią na zarządzenie z dnia 26 czerwca 2015 r. prowadzi do wniosku, że skarżąca ma realne możliwości uiszczenia kosztów sądowych, które kształtuje wpis od skargi kasacyjnej w kwocie 1.000 zł. Skarżąca jest właścicielką mieszkania o powierzchni 30 m2 oraz dwóch samochodów osobowych: [...] z 2007 r. i [...] kombi z 2008 r., posiada zobowiązanie z tytułu pożyczki udzielonej jej w dniu 24 września 2014 r. przez osobę prywatną w kwocie 100.000 zł, której spłata wynosi wraz z odsetkami 12.000 zł rocznie, na rachunkach bankowych na dzień 30 czerwca 2015 r. zgromadziła środki w łącznej kwocie 3.262,20 zł, źródłami jej utrzymania jest działalność gospodarcza oraz najem mieszkania; przychody te skarżąca opodatkowuje ryczałtem ewidencjonowanym według stawki 8,5%. Z przedłożonej ewidencji przychodów wynika, że w kwietniu br. skarżąca osiągnęła przychód w wysokości 4.250 zł, w maju br. – 5.169 zł a w czerwcu br. – 5.950 zł, natomiast z najmu mieszkania uzyskuje czynsz w kwocie 700 zł miesięcznie. W związku z wykonywaną działalnością gospodarczą w okresie od kwietnia do czerwca br. skarżąca poniosła wydatki na: składki na ubezpieczenie społeczne, zdrowotne i chorobowe w łącznej kwocie 3.282,92 zł oraz dokonała zapłaty podatku do urzędu skarbowego, który wyniósł łącznie 772 zł, co potwierdzają opisy transakcji na rachunku bankowym skarżącej, a także – co wynika z dodatkowego oświadczenia – dokonała zakupów na kwotę około 5.500 zł (co średnio daje kwotę około 1.833,33 zł miesięcznie). Jednak z zestawienia operacji na rachunku bankowym o numerze [...] wynika, że poza ww. dochodami skarżąca dodatkowo uzyskała dochody od Gminy Miasta [...], która tytułem FA 7/2015 i FA 11/205 przekazała skarżącej środki w kwocie 3.400 zł (w kwietniu br.) i 4.898 zł (w maju br.) oraz od firmy "A" z tytułu umowy o dzieło w kwocie 1.370 zł (w czerwcu br.). Zatem należało przyjąć, że w kwietniu br. dochód skarżącej, po uwzględnieniu uiszczonych przez nią składek do ZUS, podatku do urzędu skarbowego oraz zakupów na potrzeby działalności gospodarczej, wyniósł 4.960,35 zł, w maju br. – 7.722,35 zł, zaś w czerwcu br. – 6.549,39 zł. Skarżąca wskazała, że ponosi także koszty związane z utrzymaniem posiadanych samochodów, na które średnio przeznacza łącznie kwotę 616,66 zł miesięcznie (kwota ta uwzględnia opłatę za przegląd każdego z pojazdów, która wynosi 100 zł rocznie), w maju i czerwcu br. opłaciła pierwszą ratę z tytułu ubezpieczenia samochodów w łącznej kwocie 1.191,57 zł, co potwierdzają dowody zapłaty, partycypuje w kosztach związanych z eksploatacją domu zajmowanego wspólnie z matką w wysokości około 100 zł miesięcznie, natomiast samodzielnie ponosi koszty zakupu wyżywienia, odzieży, leków (około 50 zł) oraz rehabilitacji, przy czym nie określiła kwoty tego rodzaju wydatków. Wysokość osiągniętych przez skarżącą dochodów, które w okresie od kwietnia do czerwca 2015 r. (po uwzględnieniu uiszczonych przez skarżącą składek do ZUS oraz podatku do urzędu skarbowego oraz kwotę poniesionych przez nią wydatków na zakup materiałów wykorzystywanych w działalności gospodarczej) wyniosły łącznie 19.232,09 zł, co daje średnio miesięcznie kwotę 6.410,69 zł oraz środków zgromadzonych przez nią na kontach na dzień 30 czerwca 2015 r. w kwocie 3.262,20 zł wskazuje, że skarżąca ma możliwości poniesienia kosztów sądowych w niniejszej sprawie. Zarówno kwota miesięcznych dochodów skarżącej, jak i środki pieniężne, jakimi dysponowała ona na koniec czerwca 2015 r. wielokrotnie przewyższają wysokość wpisu od skargi kasacyjnej w niniejszej sprawie. Mając na uwadze, że skarżąca nie ponosi opłat związanych z eksploatacją zajmowanego domu w całości, a jedynie partycypuje w ich ponoszeniu w niewielkiej kwocie 100 zł, ma środki na ponoszenie kosztów używania dwóch samochodów, które średnio wynoszą 1.113,85 zł miesięcznie, przy czym – co wymaga podkreślenia – głównym użytkownikiem pojazdu [...] nie jest skarżąca a K. B., do dyspozycji skarżącej pozostaje kwota 5.196,84 zł. W ocenie referendarza sądowego, z kwoty tej skarżąca bez wątpienia jest w stanie zabezpieczyć środki zarówno na pokrycie pozostałych stałych kosztów swojego utrzymania (wyżywienia, zakupu odzieży, leków, środków czystości i higieny), jak i uiścić wpis od skargi kasacyjnej. Oceny tej nie zmienia podnoszona przez skarżącą okoliczność zaciągniętej przez nią pożyczki i konieczność zabezpieczenia środków na jej spłatę. Z przedstawionych przez skarżącą dokumentów nie wynika bowiem, aby skarżąca w trakcie roku czyniła oszczędności na ten cel poprzez zabezpieczenie odpowiednich kwot na przykład na jednym z posiadanych na rachunków oszczędnościowych. Z tych wszystkich względów, na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.