I SA/Gd 1225/10

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Monika Hennig po rozpoznaniu w dniu 27 grudnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. B. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej [...] z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od lipca do grudnia 2006 r. postanawia przyznać skarżącemu prawo pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych. A. B. wnioskiem z dnia 10 grudnia 2010 r. zwrócił się o zwolnienie od kosztów sądowych w niniejszej sprawie, w tym wpisu od skargi określonego w kwocie 25.392 zł. Zgodnie z brzmieniem art. 245 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.), prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. W myśl art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Z przywołanych przepisów wynika, że sprawą zainteresowanego jest wykazanie zasadności złożonego wniosku w świetle ustawowych przesłanek przyznania prawa pomocy. Tym samym to na nim spoczywa ciężar dowodu, że znajduje się w sytuacji uprawniającej go do skorzystania z prawa pomocy, zaś rozstrzygnięcie w tej kwestii zależy od tego, co zostanie przez stronę udowodnione. Na podstawie złożonego przez wnioskodawcę oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach oraz dokumentów przedłożonych przy sprawie o sygn. akt I SA/Gd 696/10 (postanowienia sądu okręgowego z dnia 23 lipca 2010 r. w przedmiocie tymczasowego aresztowania, postanowienia prokuratury apelacyjnej z dnia 13 maja 2010 r. w przedmiocie zabezpieczenia, wyciągu z rachunku bankowego prowadzonego wspólnie dla wnioskodawcy i jego żony, umowy o kredyt hipoteczny wraz z monitem, faktury VAT za wznowienie dostaw energii elektrycznej), ustalono, że do dnia 2 listopada 2010 r. był tymczasowo aresztowany, nie osiąga dochodów, korzysta z pomocy rodziny, poza nieruchomością rolną o powierzchni 5000 m2 obciążoną hipoteką przymusową na rzecz Skarbu Państwa nie posiada innego majątku, w tym przedmiotów o wartości powyżej 3.000 euro oraz oszczędności, wnioskodawca posiada zadłużenie z tytułu zaciągniętej pożyczki w kwocie 19.332,96 zł (na dzień 31 sierpnia 2010 r.), kredytu hipotecznego zaciągniętego w roku 2006 na kwotę 491.185,28 zł – 727,37 CHF i 45 zł (na dzień 23 sierpnia 2010 r.) oraz opłat za energię elektryczną w kwocie 3.434,89 zł (na dzień 11 czerwca 2010 r.), przy czym zadłużenie z ww. tytułów dotyczy zarówno wnioskodawcy, jak i jego żony. Wprawdzie wnioskodawca wskazał, że aktualnie nie prowadzi wspólnego gospodarstwa domowego z żoną oraz małoletnią córką to jednak sytuacja finansowa małżonki jest znana, została bowiem przedstawiona we wniosku o zwolnienie skarżącego od kosztów sądowych w sprawie o sygn. akt I SA/Gd 696/10 i udokumentowana. I tak, źródłem jej utrzymania jest zasiłek dla bezrobotnych wypłacany w kwocie 582,70 zł przyznany na okres 6 miesięcy licząc od dnia 31 lipca 2010 r. (odpis decyzji starosty z dnia 27 lipca 2010 r.), jej majątek stanowi dom jednorodzinny oraz nieruchomość rolna o powierzchni 0.51.30 ha, na której ustanowiono hipotekę kaucyjną na rzecz banku (odpis z księgi wieczystej z dnia 9 listopada 2006 r.). Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności, uznano, iż wnioskodawca wykazał, że poniesienie przez niego kosztów sądowych w niniejszej sprawie spowoduje skutki, o których mowa w art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Za taką oceną przemawia wysokość wpisu od skargi, nieosiągalnie przez wnioskodawcę dochodów, konieczność korzystania z pomocy rodziny, zadłużenie wobec banków, a także Skarbu Państwa (kwota zobowiązań wnioskodawcy z tytułu podatku od towarów i usług za okres objęty zaskarżoną decyzją wynosi 2.539.144 zł). Z tych względów uznano, że wnioskodawca spełnia ustawowe przesłanki przyznania prawa pomocy i na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.