I SA/Gd 1230/19

Dnia 7 sierpnia 2020 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Alicja Stępień po rozpoznaniu w dniu 7 sierpnia 2020 roku na posiedzeniu niejawnym zażalenia W.P. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 27 marca 2020 r. o odrzuceniu zażalenia w sprawie ze skargi na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia 12 kwietnia 2019 r., nr [...] w przedmiocie oddalenia jako nieuzasadnionej skargi na czynność egzekucyjną p o s t a n a w i a: odrzucić zażalenie Postanowieniem z dnia 27 marca 2020 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku (k. 132) odrzucił zażalenie W.P. na postanowienie tego Sądu z dnia 25 listopada 2019 r. (k. 62) o odrzuceniu zażalenia. Odpis postanowienia został doręczony skarżącemu w dniu 21 maja 2020 r. (k. 167). Na przedmiotowe postanowienie, pismem z dnia 24 maja 2020 r., nadanym w urzędzie pocztowym w dniu 1 czerwca 2020 roku W.P. złożył zażalenie (k. 170). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 194 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.) – dalej w skrócie zwana p.p.s.a., zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie, a ponadto na postanowienia enumeratywnie wymienione w treści przywołanego przepisu. Zażalenie wnosi się w terminie 7 dni od dnia doręczenia postanowienia (art. 194 § 2 p.p.s.a.). Natomiast z mocy art. 178 p.p.s.a. w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. sąd odrzuca na posiedzeniu niejawnym zażalenie wniesione po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalne, jak również zażalenie, którego braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie. W tym miejscu wskazać należy, że we wniesionym środku zaskarżenia strona wskazała, iż przedmiotem zażalenia jest postanowienie Sądu z dnia 7 kwietnia 2020 roku. W tym dniu zostały wydane dwa postanowienia o odrzuceniu wniosku M.P. o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi (k. 142) oraz wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie Sądu z dnia 21 sierpnia 2019 r. (k. 146). Tymczasem treść uzasadnienia zażalenia złożonego przez W.P. wskazuje, że strona wnosząca ten środek zaskarżenia odnosi się do rozstrzygnięcia jakie zapadło w dniu 27 marca 2020 r., w którym Sąd orzekł o odrzuceniu zażalenia z uwagi na uchybienie terminowi do usunięcia braków formalnych zażalenia na postanowienie Sądu z dnia 25 listopada 2019 r. Świadczy o tym wskazanie przez W.P. w treści zażalenia, że kwestionuje fakt odrzucenia zażalenia skoro, jak to określił, "zmieścił się w terminie". Treść uzasadnienia nie wskazuje zatem, aby skarżący kwestionował zasadność odrzucenia wniosku M.P. o przywrócenie terminu. W związku z powyższym Sąd stwierdził, że zażalenie strony z dnia 24 maja 2020 r. odnosi się do postanowienia Sądu z dnia 27 marca 2020 r. (k. 132) a nie do postanowień wydanych przez Sąd w dniu 7 kwietnia 2020 r. Na marginesie należy dodać, że zarządzeniem z dnia 23 czerwca 2020 r. strona została zobowiązana do sprecyzowania czy wniesiony środek zaskarżenia odnosi się do postanowienia z dnia 7 kwietnia 2020 r. czy do postanowienia z dnia 27 marca 2020 r. pod rygorem uznania, że dotyczy postanowienia wydanego w dniu 27 marca 2020 r. Powyższe zobowiązanie pozostało bez odpowiedzi. Jak wynika z akt sprawy, przesyłka zawierająca postanowienie z dnia 27 marca 2020 r. została doręczona stronie w dniu 21 maja 2020 r. (vide zwrotne poświadczenie odbioru przesyłki – k. 167). Tym samym, siedmiodniowy termin do wniesienia zażalenia upływał w dniu 28 maja 2020 r. W związku z tym, że przesyłka zawierająca zażalenie została nadana w urzędzie pocztowym w dniu 1 czerwca 2020 r. (koperta k. 171), należało uznać, że złożenie tego środka zaskarżenia nastąpiło z uchybieniem przepisanego terminu. W tym miejscu należy wskazać, że do biegu terminu do złożenia zażalenia nie miał zastosowania przepis art. 15 zzs ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 poz. 374) – dalej w skrócie zwanej ustawą z 2 marca 2020 r., zgodnie z którym w okresie stanu zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID bieg terminów procesowych i sądowych w postępowaniach sądowych, w tym sądowoadministracyjnych nie rozpoczyna się, a rozpoczęty ulega zawieszeniu na ten okres. Przepis ten został bowiem uchylony z dniem 16 maja 2020 r. na mocy przepisu art. 46 pkt 20 ustawy z dnia 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (Dz.U. z 2020 r. poz. 875) – dalej w skrócie zwanej ustawą zmieniającą. W ustawie zmieniającej, w treści art. 68 pkt 6 wskazano wprawdzie, że terminy w postępowaniach, o których mowa w art. 15zzs ustawy z dnia 2 marca 2020 r., których bieg nie rozpoczął się na podstawie art. 15zzs tej ustawy, rozpoczynają bieg po upływie 7 dni od dnia wejścia w życie zmieniającej tj. od dnia 25 maja 2020 r., niemniej jednak przepis ten nie miał zastosowania w niniejszej spawie. Doręczenie przesyłki nastąpiło bowiem już po uchyleniu art. 15 zzs ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 2 marca 2020 r., a zatem bieg termin do złożenia zażalenia nie uległ ani wstrzymaniu ani zawieszeniu na podstawie wskazywanego przepisu. Mając powyższe na względzie, Sąd na mocy art. 178 p.p.s.a. w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. postanowił o odrzuceniu zażalenia.