I SA/Gd 1234/15

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Monika Hennig po rozpoznaniu w dniu 12 stycznia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Z. K. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do grudnia 2010 r. postanawia: przyznać skarżącemu prawo pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych. Wnioskiem z dnia 6 października 2015 r. (data prezentaty), złożonym na formularzu PPF, skarżący Z. K. zwrócił się o przyznanie mu prawa pomocy w niniejszej sprawie w zakresie częściowym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych, w tym wpisu od skargi określonego w kwocie 1.716 zł. Zgodnie z brzmieniem art. 245 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej jako p.p.s.a.), prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. W myśl art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. W ocenie referendarza sądowego skarżący wykazał, iż poniesienie przez niego kosztów sądowych spowoduje skutki, o których mowa w powołanym przepisie. Ocena taka została podjęta na podstawie danych zawartych w oświadczeniu złożonym przez skarżącego o jego stanie rodzinnym, majątku i dochodach. Skarżący pozostaje w związku małżeńskim, jednak nie prowadzi z żoną wspólnego gospodarstwa domowego, żona utrzymuje się z emerytury w kwocie około 900 zł netto miesięcznie, skarżący nie posiada żadnego majątku, posiada natomiast zaległości z tytułu podatku od towarów i usług w łącznej kwocie 196.275 zł (bez odsetek), z dniem 1 lutego 2014 r. zawiesił wykonywanie działalności gospodarczej, zamknął także rachunek bankowy prowadzony dla jej potrzeb, w okresie od kwietnia do 20 sierpnia 2015 r. otrzymywał wynagrodzenie w kwocie 1.200 zł netto miesięcznie, które w całości przeznaczał na bieżące koszty swojego utrzymania, na dzień złożenia wniosku nie osiąga żadnych dochodów. W tym stanie sprawy referendarz sądowy uznał, że skarżący wykazał zasadność wniesionego żądania w świetle ustawowych przesłanek prawa pomocy i na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.