I SA/Gd 1237/13

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Monika Hennig po rozpoznaniu w dniu 1 października 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku P. Ż. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej [...] z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie zryczałtowanego podatku dochodowego od osób fizycznych od dochodów z nieujawnionych źródeł przychodów lub nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach za rok 2006 postanawia: przyznać skarżącemu prawo pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych. Wnioskiem z dnia 10 sierpnia 2013 r. (dołączonym do skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na wyżej opisaną decyzję Dyrektora Izby Skarbowej), P. Ż. zwrócił się o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym przez zwolnienie od kosztów sądowych. Zgodnie z brzmieniem art. 245 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. Poz. 270 ze zm., dalej jako p.p.s.a.), prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. W myśl art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Z przywołanych przepisów wynika, że sprawą zainteresowanego jest wykazanie zasadności złożonego wniosku w świetle ustawowych przesłanek przyznania prawa pomocy. Tym samym to na nim spoczywa ciężar dowodu, że znajduje się w sytuacji uprawniającej go do skorzystania z prawa pomocy, zaś rozstrzygnięcie w tej kwestii zależy od tego, co zostanie przez stronę udowodnione. Na podstawie złożonego przez wnioskodawcę oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach oraz dołączonych do niego dokumentów (odpisów decyzji: w sprawie dodatku mieszkaniowego, zasiłku rodzinnego i dodatku do zasiłku rodzinnego, statusu bezrobotnego oraz odpisu świadectwa pracy i zaświadczenia byłego pracodawcy), ustalono, że prowadzi on wspólne gospodarstwo domowe z żoną, na utrzymaniu małżonków pozostaje dwoje małoletnich dzieci, wnioskodawca aktualnie pozostaje bez pracy, z dniem 29 lipca 2013 r. został uznany za osobę bezrobotną bez prawa do zasiłku, źródłem dochodów czteroosobowej rodziny jest przyznany żonie wnioskodawcy zasiłek rodzinny oraz dodatek do niego, świadczenia z tego tytułu w sierpniu br. wyniosły łącznie 223 zł, żona wnioskodawcy korzysta także z dodatku mieszkaniowego w kwocie 248,19 zł, który wypłacany jest zarządcy domu, jedyny majątek małżonków stanowi mieszkanie o powierzchni 49,60 m2. W tak ustalonym stanie faktycznym, Referendarz sądowy uznał, że sytuacja finansowa skarżącego i jego rodziny jest bardzo trudna. Mając na względzie okoliczność korzystania ze świadczeń socjalnych, uzyskiwaną z tego tytułu kwotę dochodów, powołaną przez wnioskodawcę niemożność znalezienia stałej pracy, brak oszczędności, jak również – poza mieszkaniem – składników majątku, przyjąć należało, że obecnie nie ma on realnych możliwości poniesienia kosztów sądowych w niniejszej sprawie. Z tych względów uznano, że skarżący wykazał, że spełnia ustawowe przesłanki przyznania prawa pomocy i na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.