I SA/Gd 1240/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Przasnyski, Sędziowie Sędzia WSA Irena Wesołowska (spr.), Sędzia WSA Ewa Wojtynowska, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Monika Szymańska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 15 listopada 2017 r. sprawy ze skargi "A" na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w G. z dnia 7 grudnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za czerwiec i lipiec 2010 roku 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w G.z dnia 13 lipca 2016 roku nr [...] 2. umarza postępowanie podatkowe w sprawie, 3. zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w G. na rzecz strony skarżącej kwotę 1219 (tysiąc dwieście dziewiętnaście) złotych tytułem zwrotu kosztów postepowania. Zaskarżoną decyzją z dnia 7 grudnia 2016 r. Dyrektor Izby Skarbowej, po rozpoznaniu odwołania "A" Sp. z o.o. z siedzibą w G. (obecnie "A" Sp. z o.o. w upadłości z siedzibą w G.), utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 13 lipca 2016 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za czerwiec i lipiec 2010 r. W uzasadnieniu Dyrektor Izby Skarbowej podkreślił, że sprawa dotyczy rozliczenia podatku od towarów i usług za czerwiec i lipiec 2010, za które zobowiązania podatkowe przedawniałyby się z upływem 31 grudnia 2015r. Powołując przepis art. 70 § 6 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613 ze zm.) organ odwoławczy zwrócił uwagę, że zobowiązania podatkowe nie uległy przedawnieniu wskutek wszczęcia postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe, o którym podatnik został zawiadomiony. Z akt przedmiotowej sprawy wynika bowiem, że K.C. będący Prezesem Spółki "A" Sp. z o.o. oraz J.K. będący wiceprezesem Spółki "A" Sp. z o.o. posiadali wiedzę o toczącym się postępowaniu karnoskarbowym przed upływem terminu przedawnienia, o którym mowa w art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej. O powyższym fakcie świadczą m.in. wezwania Urzędu Skarbowego do stawienia się w charakterze podejrzanych w sprawie dotyczącej popełnienia przestępstwa skarbowego /doręczone odpowiednio w dniach: 8.12.2015r. i 16.12.2015r./, jak i korespondencja kierowana przez K.C. i J.K. do Urzędu Skarbowego informująca o braku możliwości stawienia się w w/w Urzędzie przed końcem 2015 roku. Odnosząc się do treści art. 70c Ordynacji podatkowej, w którym ustawodawca wskazał na obowiązek zawiadomienia podatnika o nierozpoczęciu lub zawieszeniu biegu terminu przedawnienia, w przypadku, o którym mowa w art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej zakreślając jednocześnie termin dopełnienia czynności, Dyrektor Izby podkreślił, że przepis ten nie precyzuje w jakiej formie zawiadomienie to ma nastąpić. W ocenie Dyrektora Izby Skarbowej art. 70c tej ustawy określa jedynie formę zawiadomienia, o którym mowa w art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej i nie powinno budzić wątpliwości, że jest to przepis prawa formalnego, a nie przepis prawa materialnego. Wobec tego dla skutku zawieszenia biegu terminu przedawnienia, o którym mowa w art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacja podatkowa istotne jest to, by podatnik przed upływem terminu przedawnienia został zawiadomiony o wszczęciu postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe tj. o przyczynie skutkującej zawieszeniem biegu terminu przedawnienia jeszcze przed jego upływem. Z punktu widzenia konstytucyjnego nie jest natomiast niezbędne, aby podatnik był równocześnie zawiadamiany także o skutku, jaki ta przyczyna wywołuje w sferze przedawnienia, czyli o zawieszeniu biegu terminu zobowiązania podatkowego z powodu wystąpienia wskazanej wyżej przyczyny. Skutek taki bowiem wynika z mocy prawa. Zatem okoliczność, że zawiadomienie w trybie art. 70 c Ordynacji podatkowej w przedmiotowej sprawie nie zostało wysłane przed upływem terminu przedawnienia nie ma wpływu na skuteczność zawieszenia biegu terminu przedawnienia. O przyczynie powodującej zawieszenie z mocy prawa biegu terminu przedawnienia oraz związku tego postępowania z niewykonaniem zobowiązania, którego dotyczy postępowanie podatkowe podatnik został bowiem powiadomiony w wezwaniach z dnia 1.12.2015r. skierowanych do osób reprezentujących Spółkę. W dalszych wywodach organ odwoławczy za zasadne uznał stanowisko, że w zakresie w jakim podatnik prawo do obniżenia podatku od towarów i usług wywodził z faktur, w których jako sprzedawcy wskazane zostały podmioty: "B" Sp. z o.o., ul. K., R., NIP [...] oraz "C" Sp. z o.o., ul. A., G., NIP [...] zaistniały przesłanki określone w art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. nr 54, poz. 535 ze zm.), skutkujące wyłączeniem prawa do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony w nich wykazany, wobec ustalenia, że wystawione faktury stwierdzają czynności, które nie zostały dokonane i nie odzwierciedlają rzeczywistych transakcji. Organ odwoławczy stwierdził, że całokształt okoliczności sprawy nie daje podstaw do uznania, że zakwestionowane transakcje zakupu od "B" Sp. z o.o., oraz "C" Sp. z o.o. miały miejsce co oznacza, że faktury nie dokumentują faktycznych czynności, a zatem nie mogą stanowić dla ich odbiorcy podstawy do odliczenia naliczonego w nich podatku. W ocenie Dyrektora Izby Skarbowej analiza zebranego w sprawie materiału dowodowego bezsprzecznie dowodzi, że Strona poza udokumentowaniem transakcji spornymi fakturami nie wykazała żadnych wiarygodnych okoliczności oraz dowodów potwierdzających, iż istotnie pomiędzy stronami wykazanymi w zakwestionowanych fakturach jako nabywca i sprzedawca miały miejsce rzeczywiste transakcje. Jednocześnie Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, że zebrany w sprawie materiał dowodowy bezsprzecznie potwierdza, iż Podatnik "A" Sp. z o.o. - przy zachowaniu należytej staranności - mógł wiedzieć, że nabywając towary wskazane w zakwestionowanych fakturach uczestniczył w transakcjach wykorzystanych do popełnienia oszustwa w podatku VAT. Świadczy o tym całokształt obiektywnych okoliczności towarzyszących tymże transakcjom, uzasadniających ocenę, iż zachodziły podstawy do powzięcia przez Podatnika wątpliwości co do zgodności z prawem w/wym. transakcji, a w konsekwencji podjęcia działań mających na celu sprawdzenie kontrahenta, jego rzetelności i wiarygodności w celu uniknięcia ewentualnego uczestniczenia w oszustwie podatkowym. Końcowo Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził, że prowadzone przez organ I instancji postępowanie podatkowe nie naruszało procedur określonych przepisami Ordynacji podatkowej. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku "A" Sp. z o.o. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Skarbowej, oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, zarzucając naruszenie: 1. art. 70 § 1 w zw. z art. 70 § 6 pkt. 1 ustawy ordynacja podatkowa, poprzez wydanie decyzji w sytuacji, w której doszło do przedawnienia przedmiotowego zobowiązania podatkowego, 2. art. 122 i 187 § 1 ustawy ordynacja podatkowa, poprzez niepodjęcie wszelkich działań niezbędnych w celu dokładnego wyjaśnienia sprawy, a tym samym niewyczerpujące rozpatrzenie materiału dowodowego w sprawie, 3. art. 188 ustawy ordynacja podatkowa, poprzez nieuzasadnione nieuwzględnienie dowodów zgłoszonych przez stronę w postaci faktur VAT nr [...] z dnia 07 września 2010 r., nr [...] z dnia 7 września 2010 r., nr [...] z dnia 18 września 2010 r., nr [...] z dnia 18 września 2010 r. oraz dokumentów WZ o numerach: [...],[...], a także dowodu z przesłuchania świadka T.M., 4. art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) ustawy o podatku od towarów i usług, poprzez jego błędne zastosowanie, w sytuacji, w której czynności wskazane na przedmiotowych fakturach zostały faktycznie wykonane. Uzasadniając zarzuty i wnioski skargi skarżąca podniosła, że organy obu instancji dopuściły się szeregu naruszeń skutkiem, których był przede wszystkim fakt przedawnienia zobowiązania podatkowego. Wynika to z faktu, że do wszczęcia postępowania doszło już po upływie terminu przedawnienia przedmiotowego zobowiązania. Dodatkowo skarżąca podniosła, że organ zaniechał obowiązkowi prawidłowego poinformowania podatnika o zawieszeniu terminu przedawnienia - taka informacja powinna zostać złożona najpóźniej z dniem, w którym upływał ów termin. W tym przypadku do poinformowania skarżącej doszło z kilkumiesięcznym opóźnieniem. Niemniej nawet przyjmując bezpodstawne stanowisko organów, skarżąca wskazała, że wystosowane do podatnika zawiadomienie wiązało się tylko z jednym zobowiązaniem podatkowym. Natomiast organ bezpodstawnie łączy te sprawy aby uniknąć skutków swoich zaniechań z oczywistą szkodą dla podatnika. Dodatkowo skarżąca zauważyła, że: 1. postępowanie zostało przeprowadzone w sposób nierzetelny oraz niedokładny, w związku z czym nie można jednoznacznie stwierdzić niezrealizowania w rzeczywistości przedmiotowych transakcji, 2. nie przeprowadzono wszystkich koniecznych dowodów oraz nie zbadano istotnych okoliczności sprawy, w tym nie odniesiono się do zgłoszonych przez skarżącą dowodów, 3. błędnie zastosowano przepis art. 88 ust. 3a pkt 4 lit. a) ustawy o VAT w sytuacji, w której: a. doszło do faktycznego wykonania przedmiotowych transakcji, b. nie wykazano świadomości podatnika co do ewentualnego nielegalnego charakteru działalności jego kontrahentów. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej podtrzymał stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skarga zasługiwała na uwzględnienie. Sąd administracyjny w ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz.U. 2017 r., poz. 1369), zwanej dalej "p.p.s.a.", uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art.134 p.p.s.a.). Orzekanie, w myśl art.135 p.p.s.a., następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontroli, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Wady, skutkujące koniecznością uchylenia aktu, stwierdzeniem jego nieważności bądź wydania z naruszeniem prawa, przewidziane są w przepisie art.145 §1 p.p.s.a. Zasadniczą kwestię sporną w sprawie stanowi odpowiedź na pytanie, czy zaskarżona decyzja została wydana po upływie terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego. W rozpoznawanej sprawie termin przedawnienia zobowiązania podatkowego upłynąłby co do zasady z dniem 31 grudnia 2015 r. Jednakże, w myśl art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej bieg przedawnienia zostaje zawieszony z dniem wszczęcia postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe, o którym podatnik został zawiadomiony, jeżeli podejrzenie popełnienia przestępstwa lub wykroczenia wiąże się z niewykonaniem tego zobowiązania. Warunkiem zaistnienia skutku w postaci zawieszenia biegu przedawnienia jest więc zawiadomienie podatnika o wszczęciu takiego postępowania. W wyroku z dnia 17 lipca 2012r. w sprawie P 30/11 (Dz. U. z 2012 r. poz. 848) Trybunał Konstytucyjny, uznał art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej, w brzmieniu nadanym przez art. 1 pkt 58 ustawy z dnia 12 września 2002 r. o zmianie ustawy - Ordynacja podatkowa oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 169, poz. 1387 oraz z 2007 r. Nr 221, poz. 1650), w zakresie, w jakim wywołuje skutek w postaci zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w związku z wszczęciem postępowania karnego lub postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe, o którym to postępowaniu podatnik nie został poinformowany najpóźniej z upływem terminu wskazanego w art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej, za niekonstytucyjny (niezgodny z zasadą ochrony zaufania obywatela do państwa). Trybunał nakazał jedynie poinformowanie podatnika o zdarzeniu powodującym zawieszenie biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego, bez wskazania trybu i sposobu przekazania takiej informacji, tym samym pozostawiając organom podatkowym daleko idącą swobodę w tym zakresie. Według Trybunału, okolicznością decydującą o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia nie jest wydanie postanowienia o przedstawieniu zarzutów podejrzanemu, czy też jego przesłuchanie w takim charakterze, lecz okoliczność, że podatnikowi wiadomo, że toczy się przeciwko niemu postępowanie karnoskarbowe. Zdaniem Sądu, w świetle wskazanego wyroku Trybunału Konstytucyjnego, dla zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego konieczna jest świadomość podatnika, że nastąpiło zdarzenie, które w ten właśnie sposób wpływa na bieg terminu obciążającego go zobowiązania. Nie jest konieczne, by przed upływem terminu przedawnienia podatnikowi ogłoszono postanowienie o przedstawieniu zarzutów, tj. by postępowanie karne/karnoskarbowe przekształciło się w fazę in personam, jeśli okoliczności sprawy wskazują, że podatnik posiada wiedzę o toczącym się postępowaniu w sprawie (tj. o prowadzonym postępowaniu będącym w fazie in rem). Podnieść należy, że poinformowanie takie nastąpi natomiast nie tylko wtedy, gdy doszło do wydania postanowienia o przedstawieniu zarzutów podejrzanemu, czy przesłuchania w takim charakterze, wiedzę o takim postępowaniu podatnik uzyska bowiem też np. w rezultacie wydania postanowienia o wszczęciu dochodzenia w sprawie nierzetelnego prowadzenia przez skarżącego księgi podatkowej, wydania postanowienia o zawieszeniu tegoż postępowania, czy też dokonania przeszukania u podatnika w związku z tym dochodzeniem. Realizację konstytucyjnej zasady ochrony zaufania obywatela do państwa, której znaczenie podkreślił Trybunał Konstytucyjny, zapewni także zastosowanie formy pisemnego zawiadomienia podatnika o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego ze wskazaniem podstawy zawieszenia, okresu, jakiego dotyczy, a także momentu, w którym zawieszenie nastąpiło. Mając zatem na względzie treść ww. wyroku Trybunału Konstytucyjnego, należy przyjąć, że art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej wywołuje skutek w postaci zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w związku ze wszczęciem postępowania karnego lub postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe jedynie wówczas, gdy o postępowaniu tym podatnik został poinformowany najpóźniej z upływem terminu wskazanego w art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej. Trybunał nie wskazał przy tym żadnej szczególnej formy formalnej dla takiego "poinformowania", pozostawiając wybór instrumentów ustawodawcy. Realizując powyższe wskazania Trybunału Konstytucyjnego i dokonując wyboru instrumentu, który je zrealizuje, ustawą z dnia 30 sierpnia 2013 r. o zmianie ustawy - Ordynacja podatkowa, ustawy - Kodeks karny skarbowy oraz ustawy - Prawo celne (Dz. U. z 2013 r. poz. 1149), która weszła w życie dnia 15 października 2013 r., dodano do Ordynacji podatkowej art. 70c, który stanowi, że organ podatkowy, właściwy w sprawie zobowiązania podatkowego, z którego niewykonaniem wiąże się podejrzenie popełnienia przestępstwa skarbowego lub wykroczenia skarbowego, zawiadamia podatnika o nierozpoczęciu lub zawieszeniu biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w przypadku, o którym mowa w art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej, najpóźniej z upływem terminu przedawnienia, o którym mowa w art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej oraz o rozpoczęciu lub dalszym biegu terminu przedawnienia po upływie okresu zawieszenia. Dla ustalenia, czy bieg terminu zobowiązania podatkowego został zawieszony, konieczne jest zatem stwierdzenie, czy podatnik przed upływem terminu przedawnienia tego zobowiązania został zawiadomiony, że bieg terminu przedawnienia został zawieszony ze względu na wszczęcie postępowania w sprawie o przestępstwo lub wykroczenie skarbowe. Z przedłożonych Sądowi akt sprawy wynika, że zawiadomieniem nr [...] z dnia 3 marca 2016r. Naczelnik Urzędu Skarbowego zawiadomił "A" Sp. z o.o., że z dniem 1 grudnia 2015r. nastąpiło zawieszenie biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od towarów i usług za miesiące czerwiec, lipiec i wrzesień 2010r. z uwagi na wszczęcie postępowania w sprawie o przestępstwo skarbowe, którego podejrzenie popełnienia wiąże się z niewykonaniem tego zobowiązania. W ocenie Sądu, w zaskarżonej decyzji organ nieprawidłowo przyjął, że w sprawie zaistniały przyczyny powodujące zawieszenie biegu terminu przedawnienia, na podstawie art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej. Nie można bowiem zgodzić się ze stanowiskiem organu, że okoliczność, iż zawiadomienie w trybie art. 70 c Ordynacji podatkowej w przedmiotowej sprawie nie zostało wysłane przed upływem terminu przedawnienia nie ma wpływu na skuteczność zawieszenia biegu terminu przedawnienia. W tym miejscu podkreślić trzeba, że w stanie prawnym obowiązującym od 15 października 2013 r., aby doszło do zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego na podstawie art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej przed upływem terminu przedawnienia muszą łącznie zaistnieć następujące przesłanki: - wszczęto postępowanie w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe, - postępowanie to wiąże się z niewykonaniem zobowiązania, którego bieg terminu zostaje zawieszony, - podatnik w trybie art. 70c Ordynacji podatkowej zostaje zawiadomiony o wszczęciu tego postępowania oraz o skutkach dla podatnika – wszczęcia postępowania karnoskarbowego w postaci zawieszenia biegu terminu przedawnienia. W realiach niniejszej sprawy, bezspornym jest, że w sprawie wszczęto postępowanie karnoskarbowe, a postępowanie to wiąże się z niewykonaniem zobowiązań w podatku od towarów i usług za czerwiec i lipiec 2010 r. Podkreślić należy, że dla osiągniecia skutku w postaci zawieszenia biegu terminu przedawnienia, zawiadomienie o wszczęciu postępowania karnego lub karnoskarbowego ma obejmować również informację o skutkach dla podatnika wszczęcia postępowania karnego skarbowego w postaci zawieszenia biegu terminu przedawnienia. W wyroku z dnia 17 lipca 2012 r., sygn. akt P 30/11, Trybunał Konstytucyjny wyraźnie zaakcentował, że zasada ochrony zaufania do państwa i stanowionego przez nie prawa wymaga, żeby podatnik wiedział, czy jego zobowiązanie podatkowe przedawniło się, czy nie. W gestii ustawodawcy pozostaje natomiast wybór instrumentów, które to zapewnią. Realizacja celów postępowania podatkowego musi jednak odbywać się bez naruszania zasady ochrony zaufania do państwa i stanowionego przez nie prawa (pkt 5.2. uzasadnienia). W pkt 7 uzasadnienia wyroku TK podkreślił, że skutkiem tego orzeczenia jest konieczność nowelizacji przepisu w sposób gwarantujący, że podatnik z chwilą upływu 5-letniego terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego zostanie poinformowany, że przedawnienie nie nastąpi z uwagi na zawieszenie jego biegu. Można zatem uznać, że realizacja zasady zaufania do państwa i stanowionego przez nie prawa, w kontekście stosowania art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej, wiąże się nie tyle z informacją o wszczęciu odrębnego od podatkowego postępowania karnego skarbowego, ile powiadomieniem podatnika o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia w związku z tym faktem. W ramach toczącego się postępowania podatkowego znaczenie dla podatnika ma właśnie informacja o możliwości jego kontynuowania po upływie terminu przewidzianego w 70 § 1 Ordynacji podatkowej, z uwagi na zaistnienie zdarzenia, o którym mowa w art. 70 § 6 pkt 1 Ordynacji podatkowej. Tak też przesłanie zawarte w wyroku TK postrzegał ustawodawca, który realizując obowiązek wynikający z pkt 7 uzasadnienia tego orzeczenia wprowadził z dniem 15 października 2013r. do Ordynacji podatkowej przepis art. 70c, zgodnie z którym "Organ podatkowy właściwy w sprawie zobowiązania podatkowego, z którego niewykonaniem wiąże się podejrzenie popełnienia przestępstwa skarbowego lub wykroczenia skarbowego, zawiadamia podatnika o nierozpoczęciu lub zawieszeniu biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego w przypadku, o którym mowa w art. 70 § 6 pkt 1, najpóźniej z upływem terminu przedawnienia, o którym mowa w art. 70 § 1, oraz o rozpoczęciu lub dalszym biegu terminu przedawnienia po upływie okresu zawieszenia". Zatem zgodność art. 70 § 6 pkt 1Ordynacji podatkowej z ustawą zasadniczą uzależniona jest nie tyle od poinformowania podatnika o wszczęciu postępowania karnego skarbowego, ile o zawieszeniu biegu terminu przedawnienia (z określoną datą) w związku z tym postępowaniem. Z przedłożonych Sądowi akt sprawy wynika, że K.C. będący Prezesem Spółki "A" Sp. z o.o. oraz J.K. będący wiceprezesem Spółki "A" Sp. z o.o. posiadali wiedzę o toczącym się postępowaniu karnoskarbowym przed upływem terminu przedawnienia, o którym mowa w art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej. O powyższym fakcie świadczą m.in. wezwania Urzędu Skarbowego do stawienia się w charakterze podejrzanych w sprawie dotyczącej popełnienia przestępstwa skarbowego /doręczone odpowiednio w dniach: 8.12.2015r. i 16.12.2015r./, jak i korespondencja kierowana przez K.C. i J.K. do Urzędu Skarbowego informująca o braku możliwości stawienia się w w/w Urzędzie przed końcem 2015 roku. Niewątpliwie wezwania te zostały doręczone przed 31 grudnia 2015 r., jednakże przytoczona treść wezwań do stawiennictwa w Urzędzie Skarbowym w charakterze podejrzanego w związku z prowadzonym postępowaniem karnym skarbowym, nie spełnia warunków, o których wyżej mowa, tj. nie zawiera informacji, że wskutek wszczęcia postępowania karno-skarbowego doszło do zawieszenia biegu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego. W tych okolicznościach zasadny okazał się zarzut przedawnienia zobowiązania podatkowego. W rozpoznawanej sprawie termin przedawnienia zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od towarów i usług za czerwiec i lipiec 2010 r. upłynął zatem z dniem 31 grudnia 2015 r., bowiem organ nie wykazał przyczyn powodujących zawieszenie biegu terminu przedawnienia. Wobec powyższego, ustosunkowywanie się do zarzutów skargi wykraczających poza problematykę wyżej omówioną, jest w tej sprawie bezprzedmiotowe. Z tych powodów na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c, art. 145 § 3, art. 134 § 1 i art. 135 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w pkt 1 i 2 sentencji wyroku. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a. w zw. z art. 205 § 2 i § 4 p.p.s.a.