I SA/Gd 1243/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Ewa Kwarcińska (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Zbigniew Romała Sędzia NSA Sławomir Kozik Protokolant: Starszy Sekretarz Sądowy Sylwia Górny po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 22 lutego 2011 r. sprawy ze skargi D. B. w przedmiocie wznowienia postępowania sądowego w sprawie zakończonej wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 19 listopada 2009 r. (I SA/Gd 676/09) ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 2 czerwca 2009 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od kwietnia do grudnia 2004 r. postanawia 1. odrzucić skargę o wznowienie postępowania. 2. zwrócić stronie wpis w kwocie 100 (sto) złotych. I SA/Gd 1243/10 UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 19 listopada 2009 r., sygn. akt I SA/Gd 676/09, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę D. B. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 2 czerwca 2009 r. nr [...], w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od kwietnia do grudnia 2004 r. Orzeczenie stało się prawomocne od dnia 22 grudnia 2009 r. Pismem z dnia 25 listopada 2010 r. skarżąca D. B. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę o wznowienie postępowania zakończonego wskazanym powyżej wyrokiem z dnia 19 listopada 2009 r. Jako ustawową podstawę wznowienia skarżąca wskazała art. 273 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., Nr153,poz.1270ze zm.; dalej jako p.p.s.a.). W uzasadnieniu skargi skarżąca wskazała, że w sprawie pojawiły się okoliczności faktyczne i środki dowodowe mogące mieć wpływ na wynik sprawy, z których nie mogła skorzystać we wcześniejszym postępowaniu, przejawiające się w zaniechaniu, przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej, a następnie Dyrektora Izby Skarbowej, przeprowadzenia dowodów z zeznań świadków na okoliczność przeznaczenia środków ze sprzedaży oraz charakteru uzyskanego przez skarżącą wynagrodzenia. Jej zdaniem w wydanych w sprawie decyzjach organy podatkowe nietrafnie przyjęły, że skarżąca przechwyciła nadwyżkę środków pieniężnych uzyskanych na skutek sprzedaży samochodów na warunkach korzystniejszych, skoro skarżąca występuje jako komisant i uzyskała wynagrodzenie w postaci prowizji. W odpowiedzi na skargę o wznowienie postępowania sądowego Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o jej odrzucenie uznając podniesiony zarzut za nieuzasadniony. W jego ocenie skarżąca nie wykazała aby w przedmiotowej sprawie zachodziły okoliczności wskazane w art. 273 § 2 p.p.s.a. Organ podkreślił, że nie doszło w sprawie do zaniechania przeprowadzenia żądanego przez stronę dowodu ze świadków, a stanowisko skarżącej o braku możliwości skorzystania w prowadzonym postępowaniu z tego dowodu jest nieprawdziwe, ponieważ na żadnym z jego etapów skarżąca nie składała wniosków dowodowych w tym zakresie, zaś zebrany materiał dowodowy dawał wyczerpujące podstawy do podjęcia rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie. Dodatkowo organ zwrócił uwagę na niewypełnienie wynikającej z art. 277 p.p.s.a, przesłanki nakazującej wniesienie skargi o wznowienie postępowania w terminie trzech miesięcy od dnia, w którym skarżący dowiedział się o podstawach wznowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: I. Wznowienie postępowania sądowego jest wyjątkową, obwarowaną licznymi rygorami instytucją. Nadzwyczajny charakter tego środka prawnego, skierowanego przeciwko prawomocnemu orzeczeniu powoduje, że przywrócenie stanu sprzed wydania orzeczenia kończącego postępowanie sądowe może nastąpić wyłącznie z przyczyn ściśle określonych w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Skargę o wznowienie postępowania wnosi się w terminie trzymiesięcznym. Termin ten liczy się od dnia, w którym strona dowiedziała się o podstawie wznowienia, a gdy podstawą jest pozbawienie możności działania lub brak należytej reprezentacji – od dnia, w którym o orzeczeniu dowiedziała się strona, jej organ lub jej przedstawiciel ustawowy (art. 277 p.p.s.a.). Skargę należy oprzeć na co najmniej jednej z przewidzianych w art. 271 – 273 p.p.s.a. przesłanek, które można podzielić na trzy grupy: przyczyny związane z nieważnością postępowania (art. 271 p.p.s.a.); przyczyny związane z niekonstytucyjnością podstawy orzeczenia (art. 272 p.p.s.a.); przyczyny restytucyjne (art. 273 p.p.s.a.). Rozpoznanie skargi następuje etapowo. W pierwszej kolejności, w myśl przepisu art. 280 § 1 p.p.s.a., Sąd bada na posiedzeniu niejawnym, czy skarga jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. W braku jednego z tych wymagań Sąd wniosek (skargę) odrzuci, w przeciwnym razie wyznaczy rozprawę. W dalszej kolejności, stosownie do art. 281 zd. 1 p.p.s.a. na rozprawie Sąd rozstrzyga przede wszystkim o dopuszczalności wznowienia i odrzuca wniosek, jeżeli brak ustawowej podstawy wznowienia albo termin do wniesienia skargi nie został zachowany. Wskazany wymóg oparcia żądania dotyczącego wznowienia postępowania na ściśle określonych ustawowych podstawach oznacza nie tylko obowiązek powołania przez skarżącego w skardze określonego przepisu, lecz również wymóg przytoczenia przez niego okoliczności uprawdopodabniających faktyczne istnienie podstawy wznowienia. Występowanie tak rozumianej podstawy wznowienia warunkuje dopuszczalność wznowienia i w związku z tym podlega badaniu przez sąd przed merytorycznym rozpoznaniem skargi. Jednakże przyjmuje się, że brak ustawowej podstawy wznowienia zachodzi nie tylko wtedy, gdy powołana w niej podstawa wznowienia została sformułowana w sposób nieodpowiadający ustawie, ale także wówczas, gdy w rzeczywistości podstawa ta nie występuje (por. A. Kabat (w:) A. Kabat, M. Niezgódka – Medek, B. Dauter, B. Gruszczyński, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze 2005, str. 652). Podkreślić przy tym należy, że Sąd nie może wszcząć postępowania wznowieniowego z urzędu, jak również dokonać modyfikacji przedmiotu zaskarżenia, który zależy wyłącznie od strony; z tego względu skarga powinna zawierać wyczerpujące uzasadnienie. To na skarżącej, jako stronie inicjującej przedmiotowe postępowanie, spoczywa ciężar dowodu. Musi on wykazać, że zaskarżone postępowanie nacechowane jest przewidzianymi przez ustawodawcę wadami kwalifikującymi je do wznowienia. Jeżeli zaś uznano, że skargę oparto na ustawowej podstawie wznowienia oraz zachowano termin do jej wniesienia, na podstawie art. 282 § 1 p.p.s.a. Sąd rozpoznaje sprawę na nowo w granicach, jakie zakreśla podstawa wznowienia. II. Badając przedmiotową skargę zgodnie z kryteriami przedstawionymi powyżej, w pierwszej kolejności wskazać należy, że wbrew twierdzeniom organu skarżąca zachowała trzymiesięczny termin do jej wniesienia. W piśmie z 7 lutego 2011 r. wniesionym w związku ze sprawą o sygn. akt I SA/Gd 1242/10, o którym wiadomo Sądowi z urzędu, skarżąca wyjaśniła, że o treści zapadłego w sprawie rozstrzygnięcia dowiedziała się dopiero z dniem 16 listopada 2010 r. - na skutek doręczenia jej przez Sąd Okręgowy w G. w związku z toczącym się przed tym sądem postępowaniem w sprawie sygn. akt I C 402/10, kopii wyroków wydanych w sprawach o sygn. akt I SA/Gd 676/09, I SA/Gd 853/09, I SA/Gd 264/10 oraz I SA/Gd 263/10, stanowiących załączniki do pisma procesowego. Tym samym przyjąć należy, że przedmiotowy termin do wniesienia skargi o wznowienie postępowania upłynął w rozpoznawanej sprawie z dniem 16 lutego 2011 r., a zatem wniesiona przez skarżącą w dniu 26 listopada 2010 r. skarga (data stempla pocztowego) mieści się w ustawowym terminie a tym samym nie podlega odrzuceniu z powodu uchybienia terminowi. III. Inaczej przedstawia się kwestia wystąpienia ustawowej podstawy wznowienia. Zdaniem Sądu wskazana przez stronę skarżącą przesłanka wznowieniowa nie koresponduje z przytoczonymi na jej poparcie okolicznościami. Skarżąca ograniczyła się bowiem wyłącznie do wskazania dowodu, z którego jak twierdzi wcześniej nie mogła skorzystać, jednak pomimo spoczywającego na niej w niniejszym postępowaniu ciężaru dowodu nie wyjaśniła przyczyn, dla których wcześniejsze się nim posłużenie nie było w sprawie możliwe. Tymczasem ze sformułowania użytego w art. 273 § 2 p.p.s.a. wynika, że wykrycie odnosi się do okoliczności faktycznych lub środków dowodowych nie ujawnionych w poprzednim postępowaniu i wówczas nieujawnialnych z tego powodu, że nie były znane stronie. Skarżąca znała jednak zarówno dane osób, z którymi zawierała przywołanie przez nią umowy związane z prowadzoną działalnością gospodarczą oraz ich treść, dlatego brak było przeszkód do uprzedniego zgłoszenia przez nią wniosku o przeprowadzenie dowodu z zeznań tych osób. Zgłaszany przez skarżącą zarzut jest zatem nieuzasadniony. Mając powyższe na uwadze, w związku z brakiem wystąpienia ustawowej podstawy wznowienia Sąd, na podstawie art. 281 zd. 1 p.p.s.a., skargę o wznowienie postępowania odrzucił. Na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. orzeczono o zwrocie uiszczonego wpisu sądowego.