I SA/Gd 1246/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Wojtynowska po rozpoznaniu w dniu 25 lutego 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku P.Z. o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w G. z dnia 6 września 2012 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych w formie ryczałtu od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodu za 2004 rok postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. P. Z. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 6 września 2012 r., utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 08 grudnia 2010 r. ustalająca zobowiązanie w podatku dochodowym od osób fizycznych w formie ryczałtu od dochodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodu za rok 2004 w kwocie 646.078,00 zł W złożonej skardze zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadniając wniosek skarżący wskazał, że jak wynika z treści wniosku o przyznanie prawa pomocy, nieruchomości stanowiące własność skarżącego obciążone są hipotekami bankowymi a ewentualna egzekucja podatkowa spowoduje wypowiedzenie kredytów, przejęcie nieruchomości przez banki i uniemożliwi wykonywanie skarżącemu praktyki lekarskiej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270) – dalej p.p.s.a, Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (...). Podkreślić należy, że przepis art. 61 p.p.s.a. wskazuje na szkodę (majątkową, bądź niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, a który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony innym przedmiotem, zaś jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo utraty życia lub zdrowia (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 2004 roku, GZ 138/2004). Sąd w pełni podziela pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego, który w postanowieniu z dnia 7 kwietnia 2005 roku wydanym w sprawie sygn. akt II OZ 201/2005 wskazał, iż wnioskujący musi dokładnie przytoczyć okoliczności, które przemawiają za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Od uprawdopodobnienia niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody i negatywnych skutków zależy orzeczenie Sądu, które także musi dokładnie wskazywać przyczyny wstrzymania lub odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji lub aktu. Z oświadczeń oraz dokumentów złożonych przez skarżącego do wniosku o przyznanie prawa pomocy wynika, iż skarżący wraz z małżonką uzyskują dochód w łącznej wysokości co najmniej 17.108,61 zł brutto. Nadto ustalono, że są oni właścicielami lokalu mieszkalnego o powierzchni 55 m2 oraz lokali użytkowych o powierzchni odpowiednio 86,42 m2, 54,50 m2 i 75,52 m2, w których prowadzą działalność gospodarczą – [...] – których wyposażenie stanowią środki trwałe o aktualnej wartości początkowej 2.178.714,85 zł (skarżący) i 209.764,08 zł (małżonka skarżącego). Nadto P. Z. jest współwłaścicielem wraz z rodzicami lokalu mieszkalnego o powierzchni 110 m2 (z przynależnym miejscem garażowym), który obecnie jest wynajmowany za kwotę 2.900 zł netto miesięcznie, oraz wraz z ojcem nieruchomości gruntowej o powierzchni 745 m2 zabudowanej domem mieszkalnym o powierzchni 107,38 m2, zaś jego małżonka jest współwłaścicielem z bratem lokalu mieszkalnego o powierzchni około 100 m2. Skarżący jest też współwłaścicielem wraz z matką samochodu osobowego (rok produkcji 2003) o wartości 18.000 zł. W tych okolicznościach faktycznych nie można więc przyjąć, że skarżący i jego małżonka są ludźmi ubogimi, pozbawionymi majątku i środków do życia. Powyższego nie zmienia okoliczność, że małżonków obciążają spłaty zaciągniętych przez nich zobowiązań finansowych, tj. kredytów hipotecznych na zakup niektórych z ww. nieruchomości i pożyczki gotówkowej, których raty wynoszą miesięcznie 7.174,49 CHF, 4.700 PLN i 2.547 PLN. Zobowiązania te nie mają bowiem pierwszeństwa przed zobowiązaniami wobec Skarbu Państwa z tytułu zaległych zobowiązań podatkowych. Nadto należy zauważyć, iż najwyższa z tych rat (w kwocie 7.174,49 CHF) dotyczy kredytu hipotecznego zaciągniętego przez małżonków wraz z rodzicami wnioskodawcy, na których również ciąży obowiązek spłaty. Wnioskodawca nie podał zaś żadnych informacji, czy jego rodzice partycypują w spłacie tego zobowiązania, a jeżeli tak, to w jakiej wysokości. Odnosząc się do prowadzonych względem małżonków postępowań egzekucyjnych, stwierdzić należy, że aktualnie są egzekwowane z wynagrodzenia wnioskodawcy zaległości podatkowe w wysokości 31.433,80 zł (zgodnie z upomnieniem z dnia 29 października 2012 r.), które jak podał skarżący w dodatkowym oświadczeniu z dnia 2 grudnia 2012 r., miał je do końca roku uregulować. Z przedłożonych dokumentów wynika też, że w kwietniu ubiegłego roku wystawiono tytuły wykonawcze obejmujące zaległości względem ZUS, których wysokość na dzień 27 kwietnia 2011 r. wynosiła łącznie kwotę 779,70 zł. Skarżący posiada też egzekwowane zaległości względem podmiotów prywatnych – wysokość tych zobowiązań według stanu na 17 i 24 lutego 2012 r. wynosiła odpowiednio: 9.174,11 zł i 11.716,77 zł zaś jego małżonka posiada zaś zaległości względem ZUS, których wysokość na dzień 20 kwietnia 2012 r. wynosiła 4.968,66 zł. Stwierdzić należy, że sam fakt prowadzenia względem małżonków postępowań egzekucyjnych nie świadczy jeszcze o utracie przez nich płynności finansowej, zwłaszcza w sytuacji gdy wnioskodawca uchylił się od przedłożenia dokumentów obrazujących historię i salda prowadzonych dla niego i jego małżonki rachunków bankowych. W ocenie Sądu strona skarżący nie wykazał, że istotnie zaistniały okoliczności świadczące o możliwości wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Przywołane przez wnioskodawcę bardzo ogólne okoliczności nie wyczerpują w ocenie Sądu przytoczonej przesłanki. Wnioskodawca nie wskazał bowiem konkretnych i wiarygodnych okoliczności uzasadniających celowość wydania takiego rozstrzygnięcia przez Sąd. Powołanie się na możliwość utraty płynności finansowej uznać należy za niewystarczające uzasadnienie wniosku. Skarżący nie przedstawił swojej aktualnej sytuacji finansowej i w żaden sposób nie uprawdopodobnił, że jest ona na tyle zła, że wykonanie decyzji dotyczącej podatku dochodowego za 2004 r. spowoduje wypowiedzenie kredytów, przejęcie nieruchomości przez banki i uniemożliwi wykonywanie skarżącemu [...]. Wręcz przeciwnie, z przedłożonych dokumentów wynika, iż skarżący wraz z małżonką są osobami zamożnymi. W niniejszym przypadku za uwzględnieniem wniosku mogłaby przemawiać wysoka kwota egzekwowanego zobowiązania podatkowego (kwota ustalonego przez organ podatkowy zobowiązania podatkowego wynosi 646.078,00 zł), jednakże, Sąd nie mógł odnieść tej kwoty do kwoty rzeczywiście osiąganego przez skarżącego aktualnie dochodu. Należy bowiem wskazać, że w toczącym się przed tutejszym Sądem postępowaniu o przyznanie prawa pomocy skarżący składał niejasne i niepełne oświadczenia zarówno o otrzymywanym wynagrodzeniu jak i pracodawcach, dla których świadczy pracę a także o sytuacji zawodowej i finansowej swojej małżonki. Takie postępowanie wnioskodawcy, polegające na uchylaniu się od obowiązku podania informacji dotyczących jego stanu majątkowego i dochodów, skutkuje niewyjaśnieniem istotnych wątpliwości dotyczących jego rzeczywistych możliwości płatniczych, uniemożliwiając tym samym Sądowi dokonanie oceny faktycznego wpływu wykonania przedmiotowej decyzji na prowadzoną przez niego działalność gospodarczą oraz osobistą sytuację majątkową. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.