I SA/Gd 1246/13

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Monika Hennig po rozpoznaniu w dniu 5 listopada 2013 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku P. M. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej [...] z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowej postanawia: przyznać skarżącemu prawo pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych. Wnioskiem zawartym w skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na wyżej opisaną decyzję Dyrektora Izby Skarbowej, P. M. zwrócił się o przyznanie prawa pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych. Braki formalne wniosku poprzez złożenie go na urzędowym formularzu PPF skarżący uzupełnił w dniu 15 października 2013 r. (data stempla pocztowego). Zgodnie z brzmieniem art. 245 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. Poz. 270 ze zm., dalej jako p.p.s.a.), prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. W myśl art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Z przywołanych przepisów wynika, że sprawą zainteresowanego jest wykazanie zasadności złożonego wniosku w świetle ustawowych przesłanek przyznania prawa pomocy. Tym samym to na nim spoczywa ciężar dowodu, że znajduje się w sytuacji uprawniającej go do skorzystania z prawa pomocy, zaś rozstrzygnięcie w tej kwestii zależy od tego, co zostanie przez stronę udowodnione. Na podstawie złożonego przez wnioskodawcę oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach oraz dokumentów dołączonych do skargi i znajdujących się w aktach administracyjnych, ustalono, że prowadzi on sam gospodarstwo domowe, od dnia 22 marca 2012 r. jest osobą bezrobotną bez prawa do zasiłku (zaświadczenie z PUP z dnia 23 sierpnia 2013 r.), korzysta ze świadczeń pomocy społecznej w postaci zasiłków celowych oraz żywności (zaświadczenie z MOPS z dnia 12 sierpnia 2013 r.), w zaspakajaniu bieżących potrzeb związanych z utrzymaniem pomaga mu także siostra, u której zamieszkuje, poza mieszkaniem o powierzchni 38 m2, które jest zadłużone, nie posiada innego majątku. W tak ustalonym stanie faktycznym Referendarz sądowy uznał, że wnioskodawca nie ma realnych możliwości poniesienia kosztów sądowych w niniejszej sprawie. Sytuacja finansowa, w jakiej znalazł się wnioskodawca jest trudna. Wnioskodawca pomimo podejmowanych starań od ponad roku pozostaje bez pracy i bez dochodów. Z tej przyczyny korzysta z pomocy społecznej oraz wsparcia członków rodziny. Jego jedyny majątek stanowi odziedziczone mieszkanie. Jednak ze względu na stan techniczny lokalu (co wynika z akt sprawy) nie nadaje się on do zamieszkania. Tym samym nie może stanowić źródła dochodu wnioskodawcy z tytułu najmu. Okoliczności te skutkują przyjęciem, że uiszczenie przez niego kosztów postępowania sądowego spowoduje skutki, o których mowa w art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Z tych względów uznano, że wnioskodawca wykazał, że spełnia ustawowe przesłanki przyznania prawa pomocy i na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.