I SA/Gd 1251/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Tomaszewska po rozpoznaniu w dniu 21 września 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku W.P. o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 30 czerwca 2015 r. Nr [...] w przedmiocie ustalenia wysokości zobowiązania w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych za 2007 rok postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 8 lipca 2013 r. nr [...] W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 30 czerwca 2015 r. utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 8 lipca 2013 r. ustalającą stronie skarżącej wysokość zobowiązania w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych za 2007 rok w kwocie 138.290,00 zł, strona wniosła o wstrzymanie wykonania obu ww. decyzji. W uzasadnieniu wniosku wskazano na wysokość dochodzonych należności podatkowych, która przekracza możliwości płatnicze strony skarżącej. Dane dotyczące sytuacji materialnej strony wynikają z zeznań podatkowych będących w posiadaniu organów, a także z akt sprawy. Trudna sytuacja materialna strony uzasadnia wstrzymanie wykonania wydanych w tej sprawie rozstrzygnięć. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – dalej p.p.s.a, po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Skoro wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności może nastąpić wyłącznie na wniosek strony skarżącej, to na niej zatem ciąży obowiązek wykazania, że wystąpiła co najmniej jedna z przesłanek wskazanych w art. 61 § 3 p.p.s.a. W konsekwencji strona skarżąca powinna wniosek swój należycie uzasadnić. Orzekając o wstrzymaniu lub odmowie wstrzymania wykonania aktu wskazanego przez stronę, Sąd dokonuje oceny, czy w sprawie zaistniały przesłanki określone w art. 61 § 3 p.p.s.a. Ocena ta jest możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej we wniosku. Argumentacja ta powinna być spójna, poparta faktami oraz odnoszącymi się do nich dowodami, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. Nieodzowne jest w jej ramach wykazanie zaistnienia jednej z przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a., tj. zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Brak uzasadnienia wniosku uniemożliwia Sądowi ocenę, czy przesłanki te w sprawie zachodzą. Ogólnikowe stwierdzenia, iż za wstrzymaniem wykonania decyzji organów obu instancji przemawia trudna sytuacja finansowa strony, nie stanowi prawidłowego uzasadnienia wniosku, nie odnosi się bowiem do konkretnych okoliczności, konkretnej sytuacji finansowej, rzeczywistych możliwości płatniczych. Wskazanie natomiast, że sytuacja materialna strony wynika z deklaracji podatkowych i zeznań podatkowych będących w posiadaniu organów podatkowych, nie umożliwia Sądowi weryfikacji twierdzeń strony. Strona skarżąca nadmieniła, że zaległość podatkowa przekracza jej możliwości płatnicze wynikającego z aktualnego dochodu, jednak nie wskazała we wniosku z czego się utrzymuje, jakie są jej dochody miesięczne, jak te dochody kształtują się na tle jej sytuacji rodzinnej i bieżących wydatków. Wskazać należy, iż Sąd nie ma obowiązku domyślać się jakimi względami kierowała się strona składając wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji, jak również ustalać z urzędu, czy w sprawie zachodzą przesłanki ustawowe uzasadniające wstrzymanie wykonania decyzji. Przytoczenie okoliczności pozwalających sądowi na dokonanie oceny, czy spełnione są przesłanki uzasadniające wstrzymanie zaskarżonego aktu jest warunkiem niezbędnym do możliwości rozważania wstrzymania zaskarżonego aktu albowiem wskazanie na konieczność zbierania dowodów celem obrony swoich praw nie może być uznane za konkretne odniesienie się do sytuacji strony. Podkreślić też należy, że rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności Sąd nie dokonuje oceny zasadności skargi jako, że przesłanki z art. 61 § 3 p.p.s.a. nie są tożsame z tymi, które decydują o zasadności skargi (por. postanowienia NSA z dnia 26 kwietnia 2004 r.: sygn. akt FZ 33/04 i FZ 38/04, niepubl.). Stąd argumenty podniesione w skardze nie mogą stanowić podstawy rozstrzygnięcia w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.