I SA/Gd 1255/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Kwarcińska po rozpoznaniu w dniu 12 listopada 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi "A" na decyzję Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia 16 stycznia 2014 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne postanawia: przywrócić skarżącej termin do wniesienia skargi. I SA/Gd 1255/14 UZASADNIENIE Postanowieniem z 23 czerwca 2014 r., I SA/Gd 278/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odrzucił skargę "Wspólnoty A". W uzasadnieniu Sąd wskazał, że wniesiona skarga została podpisana przez podmiot, któremu powierzono zarząd nieruchomością wspólną. W związku z tym, że do skargi nie został dołączony żaden dokument wskazujący na umocowanie tego podmiotu do działania w imieniu strony, wezwano Wspólnotę do uzupełnienia tego braku formalnego skargi. W odpowiedzi na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału, Wspólnota złożyła nowe pismo zatytułowane jako "Skarga", podpisane przez dwóch członków zarządu Wspólnoty oraz załączyła uchwałę członków Wspólnoty z 21 marca 2014 r., z której treści wynika, że Wspólnota upoważnia dwuosobowy zarząd do jej reprezentowania przed WSA w Gdańsku w sprawie I SA/Gd 278/14. Sąd uznał, że przedłożenie tego dokumentu wraz z kolejnym pismem nie stanowi o uzupełnieniu braku formalnego skargi i wyjaśnił, że dla możliwości zainicjowania i dalszego prowadzenia postępowania sądowoadministracyjnego istotne było, aby Wspólnota wykazała umocowanie tego podmiotu, który złożył podpis pod skargą, a nie umocowanie członków zarządu, którzy podpisali kolejne pismo złożone do akt niniejszej sprawy. Powyższe postanowienie doręczono stronie skarżącej 9 lipca 2014 r. Skarżąca, za pośrednictwem organu, wniosła skargę na decyzję Prezesa ZUS z 16 stycznia 2014 r. Nr [...], wnosząc o przywrócenie terminu do dokonania tej czynności procesowej. Skarżąca przywołała następujące okoliczności, które w jej ocenie wskazują na brak jej winy: 1/ zaskarżona decyzja zawierała błędne pouczenie, że skarżąca może zwrócić się do Prezesa ZUS z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji; 2/ postanowieniem z 7 lutego 2014 r. Prezes ZUS sprostował błędne pouczenie i poinformował skarżącą, że złożony przez nią wniosek z 3 lutego 2014 r. o ponowne rozpatrzenie sprawy uznano za skargę do sądu wojewódzkiego, która wraz z aktami zostanie przekazana WSA w Gdańsku; 3/ zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału skarżąca została wezwana do usunięcia braków formalnych skargi poprzez złożenie dokumentu wykazującego umocowanie do jej wniesienia; 4/ skarżąca została zawiadomiona o rozprawie, której termin został wyznaczony na 25 czerwca 2014 r.; 5/ postanowieniem z 23 czerwca 2014 r. Sąd odrzucił skargę wobec nieuzupełnienia przez skarżącą jej braków formalnych. Skarżąca wyjaśniła, że ze względu na błędne pouczenie zawarte w zaskarżonej decyzji nie miała możliwości usunięcia braków formalnych pisma z 3 lutego 2014 r., które organ zakwalifikował jako skargę, a które faktycznie było wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy, gdyż podmiot, który je wniósł (zarządca Wspólnoty), o ile był umocowany do reprezentowania skarżącej w postepowaniu administracyjnym, o tyle nie mógł reprezentować skarżącej na etapie postępowania sądowoadministracyjnego, gdyż nie pełnił funkcji ani zarządu ani zarządcy Wspólnoty. Skarżąca, z uwagi na błąd popełniony przez organ administracji, do chwili doręczenia jej postanowienia WSA z 23 czerwca 2014 r. nie miała pewności, co do ostatecznej kwalifikacji prawnej złożonego przez nią pisma z 3 lutego 2014 r. Gdyby zaś została prawidłowo pouczona o środkach zaskarżenia od decyzji Prezesa ZUS z 16 stycznia 2014 r. wniesione przez nią pismo zostałoby sporządzone w innej formie oraz podpisane przez umocowany do tego zarząd. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: W świetle postanowień art. 87 oraz 86 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.), uchybiony termin należy przywrócić, jeżeli zostaną spełnione łącznie następujące przesłanki: (1) strona wystąpi z wnioskiem o przywrócenie terminu, (2) wniosek ten zostanie wniesiony w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminowi, (3) jednocześnie z wniesieniem wniosku zostanie dopełniona czynność, dla której określony był termin, (4) we wniosku zostaną uprawdopodobnione okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu, (5) powstanie ujemnych dla strony skutków w zakresie postępowania sądowego. W niniejszej sprawie rozważenia wymaga wystąpienie przesłanki dotyczącej uprawdopodobnienia okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu. Strona skarżąca wniosek o przywrócenie terminu z jednoczesnym dokonaniem uchybionej czynności wniosła bowiem niezwłocznie po ustaniu przyczyny, tj. doręczeniu jej postanowienia WSA w Gdańsku z 23 czerwca 2014 r., I SA/Gd 278/14. Kryterium braku winy, jako przesłanka zasadności wniosku o przywrócenie terminu, polega na dopełnieniu przez stronę obowiązku dołożenia szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. W nauce postępowania administracyjnego (por. np. A. Wróbel: K.p.a. II, s. 368-370), ugruntowany jest pogląd, że oceniając wystąpienie tej przesłanki, sąd powinien przyjąć obiektywny miernik staranności, której można wymagać od każdego należycie dbającego o swoje interesy. W ocenie Sądu skarżąca wykazała brak winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi. Przedstawione przez skarżącą okoliczności faktyczne, które znajdują odzwierciedlenie w aktach administracyjnych sprawy, a także w aktach sądowych sprawy I SA/Gd 278/14, świadczą, że skarżąca zachowała należytą staranność i dbałość w prowadzeniu własnych spraw. Zdaniem Sądu skarżąca nie może ponosić konsekwencji błędów popełnionych przez organy administracji (w tym przypadku błędnego pouczenia o przysługujących jej środkach zaskarżenia od decyzji ostatecznej). Sąd za przekonywającą uznał argumentację skarżącej, że błędne działanie organu determinowało podjęte przez nią czynności. Skarżąca bowiem zgodnie z pouczeniem zawartym w skarżonej decyzji sporządziła środek zaskarżenia, który przybrał formę wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, a który został wniesiony przez podmiot uprawniony do dokonania tej czynności procesowej w imieniu skarżącej. Skarżąca wskazuje, że podmiot ten nie był uprawniony do reprezentowania jej w postępowaniu przed sądem administracyjnym i z tego względu nie mogła usunąć braków formalnych pisma z 3 lutego 2014 r., w związku z czym wniosła kolejne pismo "Skargę", które w jej imieniu podpisał zarząd Wspólnoty, na dowód czego dołączyła uchwałę podjętą przez właścicieli lokali. Podjęte przez nią czynności zmierzały zaś do prawidłowego – w jej ocenie – wykonania wezwania do usunięcia braków formalnych skargi. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a., orzekł jak sentencji postanowienia.