I SA/Gd 1258/10

Dnia 17 stycznia 2011 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Irena Wesołowska po rozpoznaniu w dniu 17 stycznia 2011 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A.C. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 16 września 2010 roku, Nr [...] w przedmiocie odmowy uzupełnienia lub sprostowania decyzji p o s t a n a w i a: odrzucić skargę Postanowieniem z dnia 16 września 2010 r. Dyrektor Izby Skarbowej odmówił uzupełnienia lub sprostowania decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 11 maja 2010 r. uchylającej decyzję organu I instancji i umarzającej postępowanie. Postanowienie zostało doręczone A.C. w dniu 6 października 2010 r. Pismem z dnia 3 listopada 2010 r. A.C. wniosła bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na przedmiotowe postanowienie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 52 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej w dalszej części "p.p.s.a.", skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Jak wynika z akt sprawy, A.C. złożyła wniosek o uzupełnienie decyzji Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 11 maja 2010 r. (vide. k. 43 akt administracyjnych). Zgodnie z art. 213 § 1 Ordynacji podatkowej strona może w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji zażądać jej uzupełnienia co do rozstrzygnięcia lub co do prawa odwołania, wniesienia w stosunku do decyzji powództwa do sądu powszechnego lub co do skargi do sądu administracyjnego albo sprostowania zamieszczonego w decyzji pouczenia w tych kwestiach. Odmowa uzupełnienia lub sprostowania decyzji następuje w drodze postanowienia, na które służy zażalenie (art. 213 § 5 Ordynacji podatkowej). W świetle powyższego uznać należy, że skarżąca czyniąc adresatem pisma sąd administracyjny, nie wyczerpała przewidzianej w art. 52 § 1 p.p.s.a. drogi zaskarżenia, co czyni wniesioną skargę niedopuszczalną. A.C. złożyła bowiem skargę bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, bez uprzedniego wniesienia zażalenia na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej. Nadmienić przy tym należy, że podatniczka uczyniła to, pomimo prawidłowego pouczenia jej o przysługującym jej środku zaskarżenia i sposobie postępowania przy jego wnoszeniu. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Z sytuacją niedopuszczalności skargi mamy do czynienia m.in. wówczas, gdy strona wniesie skargę do sądu bez wyczerpania środków zaskarżenia albo bez uprzedniego wezwania na piśmie do usunięcia naruszeń prawa, gdy ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny, uznając niedopuszczalność skargi w przedmiotowej sprawie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.