I SA/Gd 126/10

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Monika Hennig po rozpoznaniu w dniu 15 kwietnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. G. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej [...] z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie nadania decyzjom rygoru natychmiastowej wykonalności postanawia przyznać skarżącemu prawo pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych. A. G. w skardze na wyżej opisane postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej [...] zwrócił się o zwolnienie od wpisu od skargi. Braki formalne wniosku poprzez złożenie go na urzędowym formularzu PPF strona uzupełniła w dniu 23 lutego 2010 r. Jednocześnie wnioskodawca zmodyfikował swoje żądanie wnosząc o zwolnienie od kosztów sądowych w całości. Zgodnie z brzmieniem art. 245 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. W myśl art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Wskazane przepisy stanowią odstępstwo od generalnej zasady ponoszenia kosztów postępowania sądowoadministracyjnego zawartej w art. 199 p.p.s.a. Zatem to rzeczą wnioskodawcy jako zainteresowanego jest wykazanie, iż jego sytuacja materialna jest na tyle trudna, że uzasadnia wyjątkowe traktowanie, o którym mowa w przytoczonych przepisach. Tym samym to na nim spoczywa ciężar dowodu, że znajduje się w sytuacji uprawniającej go do skorzystania z prawa pomocy, zaś rozstrzygnięcie w tej kwestii zależy od tego, co zostanie przez stronę udowodnione. Na podstawie złożonego przez wnioskodawcę oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach, a także dokumentów dołączonych do skargi i wniosku oraz przedłożonych na zarządzenie referendarza sądowego z dnia 9 marca 2010 r. (doręczone w dniu 12 marca 2010 r.) ustalono, że prowadzi on sam gospodarstwo domowe, źródłem jego utrzymania jest renta, która podlega zajęciu i wypłacana jest w kwocie 387,14 zł netto (dowód: odpis decyzji ZUS z dnia 18 marca 2009 r. o waloryzacji renty, potwierdzenie wypłaty świadczenia za luty 2010 r.), nie posiada majątku, tj. nieruchomości, przedmiotów o wartości powyżej 3.000 euro i oszczędności (dowód: dodatkowe oświadczenie z dnia 18 marca 2010 r. o nieposiadaniu rachunków i lokat, pojazdów mechanicznych), korzysta z pomocy rodziny, u której zamieszkuje i nie ponosi kosztów związanych z utrzymaniem lokalu (opłat za energię elektryczną, gaz, wodę). Mając na uwadze powyższe okoliczności uznano, że skarżący wykazał, że poniesienie przez niego kosztów sądowych, spowoduje skutki, o których mowa w art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. Za taką oceną przemawia wysokość miesięcznych dochodów, która bez wątpienia nie pozwala na zaspokojenie nawet podstawowych potrzeb, związana z tym konieczność korzystania z pomocy członków rodziny w tym zakresie, brak zasobów pieniężnych oraz majątku, który mógłby spieniężyć. Sytuacja finansowa skarżącego nie budzi wątpliwości, znajduje potwierdzenie w przedłożonych dokumentach. Tym samym spełnia on ustawowe przesłanki przyznania prawa pomocy. Z tych względów, na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.