I SA/Gd 1260/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Krzysztof Przasnyski po rozpoznaniu w dniu 21 stycznia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. W. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia 23 czerwca 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania płatności rolnośrodowiskowej z sankcjami na rok 2014 postanawia 1.odrzucić zażalenie, 2. zwrócić stronie skarżącej kwotę 100 zł (sto złotych) tytułem uiszczonego wpisu od zażalenia. Postanowieniem z dnia 28 października 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odrzucił skargę M.W. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w przedmiocie odmowy przyznania płatności rolnośrodowiskowej z sankcjami na rok 2014. Przesyłka zawierająca odpis postanowienia wraz z uzasadnieniem została doręczona skarżącemu w dniu 5 listopada 2015 r. W dniu 10 listopada 2015 r. (data stempla pocztowego) skarżący wniósł zażalenie na ww. postanowienie, domagając się jego uchylenia. Skarżący podniósł, że nie otrzymał wezwania do uiszczenia wpisu, gdyż wezwanie odebrała żona, z którą jest w konflikcie. Do zażalenia skarżący załączył odpis postanowienia z dnia 28 października 2015 r. W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału I z dnia 19 listopada 2015 r. wezwano skarżącego do uzupełnienia braku formalnego zażalenia z dnia 10 listopada 2015 r. poprzez złożenie podpisanego odpisu zażalenia w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia zażalenia. W odpowiedzi na wezwanie w dniu 1 grudnia 2015 r. skarżący nadesłał podpisane przez siebie pismo tut. Sądu z dnia 3 listopada 2015 r., dotyczące doręczenia odpisu postanowienia z dnia 28 października 2015 r. W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału I z dnia 7 grudnia 2015 r. wezwano skarżącego do uzupełnienia braku formalnego pisma procesowego – w terminie 7 dni od daty doręczenia niniejszego wezwania pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, poprzez złożenie oświadczenia, jaki ma charakter korespondencja przesłana przez skarżącego w dniu 1 grudnia 2015 r.- podpisane przez skarżącego pismo sądu. Pismem z dnia 28 grudnia 2015 r. skarżący podtrzymał zażalenie na postanowienie z dnia 28 października 2015 r. Ponadto oświadczył, że pismo sądu zostało przez niego podpisane omyłkowo. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje : Zgodnie z art. 194 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", zażalenie, oprócz dodatkowych warunków, powinno przede wszystkim czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym. Takie wymagania przewidziane zostały w Rozdziale 1 Działu III ww. ustawy. I tak zgodnie z art. 47 § 1 p.p.s.a., do pisma strony należy dołączyć jego odpisy i odpisy załączników dla doręczenia ich stronom, a ponadto, jeżeli w sądzie nie złożono załączników w oryginale, po jednym odpisie każdego załącznika. Jak natomiast stanowi art. 47 § 2 p.p.s.a., odpisami w rozumieniu § 1 mogą być także uwierzytelnione fotokopie bądź uwierzytelnione wydruki poczty elektronicznej. Z art. 49 § 1 p.p.s.a. wynika, iż w wypadku, gdy pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. W przypadku natomiast zażalenia, jeżeli strona w wyznaczonym terminie nie uzupełni jego braków, to zgodnie z art. 178 w zw. z art. 197 § 2 powołanej ustawy sąd wojewódzki odrzuci je na posiedzeniu niejawnym. W niniejszej sprawie skarżący został wezwany do uzupełnienia braku formalnego zażalenia z dnia 10 listopada 2015 r. poprzez nadesłanie podpisanego jego odpisu. Pomimo prawidłowego wezwania i pouczenia o skutkach niewykonania obowiązku wynikającego z wezwania skarżący nie uzupełnił braku formalnego zażalenia. Zdaniem Sądu, bezspornym jest, że przesłane przez skarżącego, co prawda w terminie do uzupełnienia braków formalnych zażalenia, pismo Sądu z dnia 3 listopada 2015 r., nie stanowi odpisu zażalenia z dnia 10 listopada 2015 r. Podkreślić należy, że w świetle art. 47 p.p.s.a. istotą odpisu jest odwzorowanie w dowolnej technice pełnej treści składanego pisma. Ponadto bez względu na to, czy jest to egzemplarz pisma zgodny z układem graficznym oryginału (fotokopia, wydruk komputerowy), czy też osobno sporządzony dokument, zawsze niezbędne jest poświadczenie pełnej zgodności jego treści z oryginałem. W związku z powyższym uznać należy, że skarżący nie wypełnił obowiązku wynikającego z art. 47 § 1 p.p.s.a, bowiem w odpowiedzi na wezwanie Sądu nie nadesłał odpisu zażalenia w żądanej postaci. Stosownie do treści uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18 grudnia 2013 r., sygn. akt I OPS 13/13, niedołączenie przez skarżącego wymaganej liczby odpisów pisma i odpisów załączników, zgodnie z art. 47 § 1 p.p.s.a., jest brakiem formalnym zażalenia, o którym mowa w art. 49 § 1 p.p.s.a., uniemożliwiającym nadanie prawidłowego biegu, który nie może być usunięty przez sporządzenie odpisów przez sąd. W uzasadnieniu uchwały stwierdza się w szczególności, że "ustawodawca nie przewidział prawnych możliwości uzupełniania braków formalnych żadnych pism procesowych przez sąd, ani nie dokonał rozróżnienia na braki "istotne" i "nieistotne", a jedynie wskazał na braki, które uniemożliwiają nadanie pismu prawidłowego biegu, co przemawia za przyjęciem ścisłej wykładni omawianych przepisów, reprezentowanej tak w judykaturze, jak i orzecznictwie". Dalej skład siedmioosobowy NSA wskazał, że rolą sądu nie jest zastępowanie strony w dokonywaniu czynności procesowych, leżących w jej interesie i stanowiących jej ustawowy obowiązek. W rozpoznawanej sprawie był to obowiązek zastosowania się do wezwania do uzupełnienia braku formalnego poprzez złożenie podpisanego odpisu zażalenia, którego skarżący nie dochował, przez co wypełniła się dyspozycja przepisu nakazującego zażalenie wniesione przez skarżącego odrzucić. Zatem zażalenie nie mogło otrzymać prawidłowego biegu, co skutkuje jego odrzuceniem na podstawie 178 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, orzekł jak w punkcie 1 sentencji postanowienia. W punkcie 2 sentencji niniejszego postanowienia Sąd na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. orzekł o zwrocie skarżącemu kwoty 100 złotych tytułem uiszczonego wpisu sądowego od zażalenia.