I SA/Gd 127/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Przasnyski, Sędziowie Sędzia NSA Elżbieta Rischka, Sędzia NSA Małgorzata Tomaszewska (spr.), Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Sylwia Górny, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 20 marca 2013 r. sprawy ze skargi "A" na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 29 listopada 2012 r. nr Sygn. akt [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za lata 2006-2009 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana; 3. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz strony skarżącej kwotę 5.269 (pięć tysięcy dwieście sześćdziesiąt dziewięć) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze działając na podstawie przepisów art. 233 § 1 pkt 1 i art. 21 § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. Nr 8, poz. 60 z późn. zm) oraz art. 2 ust. 1, art. 3, art. 4 i art. 5 ustawy z dnia 10 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz. U. z 2010 r. Nr 95, poz. 613 ze zm.), po rozpoznaniu odwołania A Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością, dalej jako "Skarżąca", od decyzji Burmistrza Miasta M. z dnia 04 kwietnia 2012 roku w przedmiocie podatku od nieruchomości za lata 2006-2009, utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Podstawą rozstrzygnięcia był następujący stan faktyczny: Wnioskiem z dnia 09 listopada 2010 roku Skarżąca wystąpiła do Burmistrza Miasta M. z korektą deklaracji na podatek od nieruchomości za lata 2006-2009 i wniósł o stwierdzenie nadpłaty w podatku od nieruchomości w kwocie 82.582,00 złotych. Na skutek wniesienia ww. pisma Burmistrz Miasta M. w dniu 09 marca 2012 roku postanowił wszcząć postępowanie w sprawie określenia wysokości zobowiązania w podatku od nieruchomości za lata 2006-2009. Decyzją z dnia 04 kwietnia 2012 roku organ I instancji, określił wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za lata 2006-2009 w kwocie łącznej 1.248.466,00 złotych, w tym za rok 2006 w kwocie 311.300,00 złotych, za rok 2007 w kwocie 311.303,00 złotych, za rok 2008 w kwocie 313.073,00 złotych, za rok 2009 w kwocie 312.790,00 złotych. W pisemnych motywach decyzji organ I instancji wskazał, iż dla potrzeb postępowania podatkowego dokonał w oparciu o przepisy prawa budowlanego i ustawy o podatkach i opłatach lokalnych wykładni pojęć budowla i budynek. Zdaniem organu pojęcia te są samodzielne i rozróżnialne, a tym samym stanowią odrębny przedmiot opodatkowania. Organ I instancji podniósł, że z definicji obiektu liniowego wyłączono kable znajdujące się w kanalizacji jako obiekcie liniowym ustalając jednocześnie, że nie stanowią one obiektu budowlanego lub jego części, ani urządzenia budowlanego. Zdaniem organu oznacza to, że kable w tym telekomunikacyjne zainstalowane w kanalizacji kablowej, nie są obiektem budowlanym lub jego częścią, ani też urządzeniem budowlanym. W ocenie organu same kable w ich fizycznym przebiegu i ciągłości mogą nie być w ogóle obiektem budowlanym ,jeżeli są ułożone w kanalizacji kablowej. Natomiast wychodząc z kanalizacji kablowej kable te stają się budowlą. Mając powyższe konstatacje na uwadze organ I instancji uznał, że kable nie są przedmiotem opodatkowania w podatku od nieruchomości, jeżeli znajdują się w kanalizacji kablowej, a wychodząc z niej do ziemi zyskują przedmiot budowli, przedmiotu opodatkowania. Zdaniem organu kable telekomunikacyjne, jako część infrastruktury telekomunikacyjnej i sieci telekomunikacyjnej nie są również częścią składową budynku lub innej budowli podlegając osobnemu opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości jako budowla lub obiekt liniowy. Natomiast kable telekomunikacyjne ułożone w budynku (bez kanalizacji kablowej) podlegają opodatkowaniu jako budowla, albowiem stanowią część infrastruktury operatora telekomunikacyjnego. Tak więc w ocenie organu należy odróżnić element infrastruktury telekomunikacyjnej będącej własnością operatora i podlegającej opodatkowaniu lub nie, w zależności od tego czy są one ułożone w kanalizacji kablowej od instalacji telefonicznej w budynku będącej jego częścią składową i własnością właściciela budynku. Organ w uzasadnieniu decyzji podniósł również, że podmiotem zobowiązanym podatkowo jest właściciel samoistny, posiadacz, albo posiadacz zależny obiektu budowlanego. Zatem zdaniem organu właściciel budynku lub budowli nie może być opodatkowany od wartości kabla znajdującego się w jego budynku lub budowli, nie będąc właścicielem tego kabla, albowiem nie jest on częścią składową budynku lub budowli i odwrotnie właściciel kabla nie może być opodatkowany z tytułu połączenia jego kabla z instalacją kablową, stanowiącą część składową budynku lub budowli, od wartości tej instalacji, albowiem ta nie stanowi jego własności, a nadto jako instalacja nie podlega opodatkowaniu z uwagi na to, że stanowi funkcjonalno-techniczną całość wraz z budynkiem, budowlą. Tym samym organ pierwszej instancji uznał, że korekta podatku od nieruchomości za lata 2006-2009 złożona przez Skarżącej nie zasługuje na uwzględnienie. Od powyższej decyzji Skarżąca wniosła odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego, kwestionując przyjęcie, że linia telekomunikacyjna zlokalizowana w budynkach, do których doprowadza sygnał telekomunikacyjny podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości jako budowla. Po rozpoznaniu wniesionego odwołania, Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało decyzję organu pierwszej instancji w mocy. Organ drugiej instancji powołując się na dyspozycję art. 2 ust. 1 pkt 2 i 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 roku o podatkach i opłatach lokalnych ( tekst jedn. Dz. U. z 2010 roku, Nr 95, poz. 613 ze zm.) wskazał, że opodatkowanie podatkiem od nieruchomości podlegają budynki lub ich części oraz budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Zdaniem organu odwoławczego sieci technologiczne znajdujące się wewnątrz budynku takie jak wodociągowa, elektryczna, telefoniczna, nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości jedynie w przypadku gdy sieci te stanowią urządzenie związane z budynkiem, które zapewnia możliwość użytkowania budynku zgodnie z jego przeznaczeniem, czyli stanowi całość techniczno-użytkową. Natomiast w ocenie organu odwoławczego w przypadku, gdy w budynku znajduje się budowla będąca odrębnym obiektem budowlanym (z wyłączeniem instalacji) to podatkiem od nieruchomości podlega odrębnie budynek i budowla. W rozpatrywanej sprawie Samorządowe Kolegium Odwoławcze uznało, że sieć telekomunikacyjna znajdująca się wewnątrz budynku jest budowlą, a zatem jest odrębnym obiektem budowlanym w związku z tym stanowi odrębny przedmiot opodatkowania. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Skarżąca wniosła o uchylenie powyższej decyzji i zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu Skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego, mające istotny wpływ na wynik sprawy polegający na błędnej interpretacji przepisów art. 1a ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 roku o podatkach i opłatach lokalnych w związku z art. 3 pkt 1 i 3 ustawy z dnia 07 lipca 1994 roku prawo budowlane, co skutkowało przyjęciem, że linia telekomunikacyjna zlokalizowana w budynkach, do których doprowadza sygnał telekomunikacyjny podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości jako budowla. W uzasadnieniu skargi Skarżąca podniosła, że w złożonej przez nią deklaracji korygującej wyłączono z podstawy opodatkowania podatkiem od nieruchomości linie telekomunikacyjne znajdujące się w budynkach, służące zapewnieniu użytkownikom tych budynków dostępu do usług telekomunikacyjnych. W ocenie Skarżącej złożona przez nią korekta deklaracji odnosiła się do sieci pełniących służebną rolę wobec budynków, w których są one zlokalizowane, jak również wskazała, że związek tych linii z budynkiem jest ścisły, gdyż bez budynków linie te nie mogą istnieć i nie mają jakiegokolwiek uzasadnienia. Zdaniem Skarżącej piony wewnątrzbudynkowe są wykonywane w innej technologii niż linie zewnętrzne i w związku z tym nie mogą funkcjonować poza budynkiem, jak również istnienie ich poza budynkiem pozbawione jest celu gospodarczego, albowiem służą one wyłącznie do doprowadzenia sygnału telekomunikacyjnego do poszczególnych lokali w budynku. Tak więc w ocenie Skarżącej poszerzenie funkcjonalności budynku jest wyłącznym uzasadnieniem dla istnienia ww. pionów i nie funkcjonują one niezależnie od tego obiektu. W dalszej części skargi Skarżąca podniosła, że podobieństwo konstrukcji, funkcji i powiązania zarówno z siecią przedsiębiorstwa przesyłowego, jak i z budynkiem w przypadku różnych instalacji wewnątrzbudynkowych świadczy o tym, że brak jest uzasadnienia dla rozróżniania poszczególnych rodzajów sieci i uznania jednych za podstawowe instalacje, niezbędne mieszkańcom, a przez to związanych funkcjonalnie z budynkiem, a innych za nie posiadające tych cech. Skarżąca wskazała również, że instalacje uznawane kilkadziesiąt lat temu za przydatne, ale nie niezbędne wyposażenie budynku, dzisiaj stanowią jego standardowy element, którego zapewnienie w nowo powstających budynkach jest obowiązkiem wynikającym z przepisów prawa. Tym samym w przypadku sieci telekomunikacyjnej obowiązek ten wynika z § 56 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowania. W ocenie Skarżącej należy rozróżnić instalacje i urządzenia zlokalizowane w budynkach, pełniących służebną funkcję względem budynku i instalowane w nim wyłącznie w celu umożliwienia korzystania jego użytkownikom z różnego typu funkcjonalności oraz obiektów niezależnych od budynków, albo też takich, wobec których to budynek pełni służebną funkcję. Oddzielenie zaś instalacji związanych z funkcjonowaniem budynku od samego budynku i odrębne ich opodatkowanie podatkiem od nieruchomości, w ocenie Skarżącej, jest nieuzasadnione, o czym świadczą przepisy art. 1a ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku i opłatach lokalnych w związku z art. 3 ust. 1 lit. a) ustawy prawo budowlane, wedle których budynek rozumie się jako całość łącznie z jego instalacjami i urządzeniami technicznymi. Wyraźne odniesienie się w ww. regulacji do instalacji i urządzeń technicznych budynku wskazuje na to, że są to takie instalacje i urządzenia techniczne, które bez art. 3 ust. 1 lit. a) nie zostałyby ujęte łącznie z budynkiem. Skarżąca na potwierdzenie swoich konstatacji przywołała liczne orzeczenia Wojewódzkich Sądów Administracyjnych i Naczelnego Sądu Administracyjnego. Ponadto Skarżąca podniosła, że sieci wewnątrzbudynkowe stanowią instalacje lub urządzenia budynku w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, wobec czego nie mają charakteru budowli w rozumieniu tych regulacji. W związku z tym organ podatkowy dokonując wykładni spornych regulacji pominął ich konstrukcję przyjmując, że powodem niedopuszczalności uznania danego obiektu za instalacje budynku w rozumieniu art. 1 a ust. 1 pkt 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych w związku z art. 3 ust. 1 lit. a) ustawy prawo budowlane, budynek w rozumieniu ww. przepisów jest jego powiązanie z budowlą. Skarżąca końcowo wskazała, że jeżeli dany obiekt można potraktować jako budynek z jego instalacjami i urządzeniami technicznymi, nie jest celowe badanie dalszych jego powiązań z budowlami, a ewentualna kwalifikacja ww. obiektu jako budowli jest w świetle powyższych regulacji nieuzasadniona. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sąd administracyjny sprawuje kontrolę administracji publicznej przez badanie zgodności zaskarżonych decyzji i postanowień z prawem. W wyniku takiej kontroli decyzja lub postanowienie mogą zostać uchylone w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm., określanej dalej jako p.p.s.a.). Z przepisu art. 134 § 1 ustawy p.p.s.a. wynika, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą skargi. Jego wykładnia wskazuje, że Sąd ma nie tylko prawo, ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Z drugiej jednak strony granicą praw i obowiązków Sądu wyznaczoną w art. 134 § 1 p.p.s.a. jest zakaz wkraczania w sprawę nową. Granice te zaś wyznaczone są dwoma aspektami mianowicie: legalnością działań organu podatkowego oraz całokształtem aspektów prawnych tego stosunku prawnego, który był objęty treścią zaskarżonego rozstrzygnięcia. Powyższe oznacza, że Sąd naruszyłby ten przepis jedynie wówczas, gdyby przekroczył określone wyżej granice danej sprawy albo gdyby ograniczył się w ocenie legalności tylko do zarzutów i wniosków skargi. Posiadając tak określony zakres swojej kognicji Sąd uznał, że w ustalonym stanie faktycznym zaskarżona decyzja narusza prawo w stopniu uzasadniającym wyeliminowanie jej z obrotu prawnego. Rozważania w niniejszej sprawie należy poprzedzić stwierdzeniem, że spór między stronami sprowadza się w istocie do kwestii zasadności opodatkowania podatkiem od nieruchomości linii telekomunikacyjnych, znajdujących się w wewnątrz budynków. Zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 10 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (t.j. Dz. U. z 2006 r. Nr 121, poz. 844 ze zm. dalej jako u.p.o.l.) opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości podlegają następujące nieruchomości lub obiekty budowlane: 1) grunty; 2) budynki lub ich części; 3) budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Natomiast przepis art. 3 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r.- Prawo budowlane (Dz. U. z 2006r. Nr 156 poz. 1118 ze zm. powoływanej dalej jako " u.p.b.") określa, że ilekroć w ustawie jest mowa o obiekcie budowlanym - należy przez to rozumieć: a) budynek wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi, b) budowlę stanowiącą całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami, c) obiekt małej architektury. Podkreślenia wymaga, że według definicji zawartej w art. 3 pkt 9 u.p.b., do której odsyła przepis art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l., ilekroć w ustawie jest mowa o urządzeniach budowlanych - należy przez to rozumieć urządzenia techniczne związane z obiektem budowlanym, zapewniające możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, jak przyłącza i urządzenia instalacyjne, w tym służące oczyszczaniu lub gromadzeniu ścieków, a także przejazdy, ogrodzenia, place postojowe i place pod śmietniki. Z uwagi na to, że według art. 3 pkt 1a u.p.b., obiektem budowlanym jest budynek wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi, to w związku z definicją zawartą w art. 1a ust. 1 pkt 1 u.p.o.l., obiekt budowlany, trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych, posiadający fundamenty i dach jest budynkiem łącznie z instalacjami i urządzeniami technicznymi. Wobec tego , jeżeli obiekt budowlany spełnia ustawowe kryteria uznania go za budynek, to wraz z wszelkimi instalacjami i urządzeniami technicznymi podlega opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości naliczanym od powierzchni użytkowej budynku. Z uwagi na treść analizowanych przepisów, nie ma znaczenia, że z reguły są to urządzenia techniczne, które są związane z budynkiem i zapewniają możliwość użytkowania budynku zgodnie z jego przeznaczeniem, a więc, że urządzenia te mają cechy, które zostały wymienione także w definicji urządzeń budowlanych. Z kolei zgodnie z art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. zastosowane w ustawie określenie budowla oznacza obiekt budowlany w rozumieniu przepisów prawa budowlanego niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, a także urządzenie budowlane w rozumieniu przepisów prawa budowlanego związane z obiektem budowlanym, które zapewnia możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem. Z zestawienia treści cytowanych wyżej przepisów wynika, że definicja budowli w ustawie podatkowej została skonstruowana w ten sposób, że spośród obiektów budowlanych, wymienionych w sposób wyczerpujący w art. 3 pkt 1 u.p.b., zostały wyłączone budynki oraz obiekty małej architektury. Jednocześnie zakres pojęcia budowli został rozszerzony poprzez włączenie do tego zakresu - niebędących obiektami budowlanymi - urządzeń budowlanych w rozumieniu przepisów prawa budowlanego, związanych z obiektem budowlanym, które zapewniają możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem. Nie budzi również wątpliwości w doktrynie i w orzecznictwie sądów administracyjnych, że na gruncie obowiązujących w dacie wydania zaskarżonej decyzji regulacji prawnych (art. 1a ust. 1 pkt 2 u.p.o.l. w zw. z art. 3 pkt 1 i 3 i pkt 9 u.p.b) sieci technologiczne (techniczne) dla potrzeb opodatkowania podatkiem od nieruchomości powinny być co do zasady kwalifikowane jako budowle. Budowlą jest bowiem obiekt budowlany w rozumieniu prawa budowlanego, niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, a także urządzenie budowlane związane z obiektem budowlanym, które zapewnia możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem. Przy tym należy zgodzić się ze stanowiskiem organu, że sieć techniczna stanowi jako całość samodzielną budowlę od wartości, której powinno się naliczać podatek od nieruchomości. W ocenie Sądu jedynym odstępstwem od wskazanej zasady, będą te elementy sieci technicznych, które tworzą w budynkach instalacje wewnętrzne i które stanowią elementy wyposażenia budynku jako obiektu budowlanego. Wtedy te elementy "wewnętrzne" sieci nie będą podlegały już odrębnemu opodatkowaniu od ich wartości, gdyż stanowią element budynku, który podlega opodatkowaniu od powierzchni. W związku z powyższym należy sformułować wniosek, że skoro obiektem budowlanym jest budynek wraz z instalacjami i urządzeniami technicznymi (w ujęciu Prawa budowlanego), to znajdujące się w tym budynku instalacje i urządzenia techniczne nie będą stanowiły dodatkowego przedmiotu opodatkowania, nawet jako elementy innej budowli położonej w kanale linii telekomunikacyjnej. Sąd przychyla się bowiem do stanowiska Spółki, że sieć telekomunikacyjna, założona wewnątrz budynku, stanowi, obok podobnych sieci: energetycznych, gazowych, ciepłowniczych oraz wodociągowych i kanalizacyjnych, urządzenie niezbędne do korzystania z doprowadzonych do budynku sieci zewnętrznych. Stanowi z nim pewną całość użytkową i tym samym spełnia wymóg art. 3 ust. 1 lit. a) Prawa budowlanego definiującego obiekt budowlany jako budynek wraz instalacjami i urządzeniami technicznymi. Istnienie tego związku użytkowego będzie podstawową przesłanką rozgraniczenia linii telekomunikacyjnych jako samodzielnych budowli. Wobec tego zgodzić należy się ze Spółką, że instalacje i urządzenia położone wewnątrz budynku i pozostające z nim w ścisłym związku, nie powinny być kwalifikowane jako budowle, ani jako ich części. Dodać należy także, że uznaniu danej instalacji wewnątrzbudynkowej za wyposażenie budynku, nie będzie stać na przeszkodzie to, że są one jednocześnie wyodrębnienie w ewidencji środków trwałych. Jak bowiem już wskazano, podstawowe znaczenie ma pozostawanie takiej instalacji w związku funkcjonalnym z konkretnym budynkiem. W konsekwencji opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości nie podlegają sieci telekomunikacyjne znajdujące się wewnątrz budynków. Ponownie rozpatrując niniejszą sprawę Samorządowe Kolegium Odwoławcze uwzględni wyrażoną przez Sąd ocenę prawną powyższego zagadnienia. W tym wypadku właściwe rozumienie przepisów u.p.o.l. daje bowiem gwarancję przeprowadzania prawidłowego postępowania dowodowego, celem którego jest wyłączenie z podstaw opodatkowania obiektów niepodlegających opodatkowaniu, które wcześniej zostały do niej zaliczone. Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy Kolegium będzie miało również na uwadze treść przepisu art. 210 § 1 pkt 6 Ordynacji podatkowej, zgodnie z którym integralną częścią każdej decyzji jest jej uzasadnienie faktyczne i prawne. Przytoczenie przepisów prawa to również wskazanie ich treści i relacji do stanu faktycznego sprawy. Zgodnie z zasadami prawidłowo prowadzonego postępowania administracyjnego (także prowadzonego na podstawie przepisów ordynacji podatkowej), decyzja powinna wskazywać ustalony przez organ administracyjny stan faktyczny, określać przesłanki zastosowania tej a nie innej kwalifikacji prawnej i ustalać, jakie okoliczności stanu faktycznego odpowiadają którym z fragmentów normy prawnej zastosowanej w sprawie. W zaskarżonej decyzji organ odwoławczy w żaden sposób nie odniósł się do argumentacji strony skarżącej, przytoczonych wyroków czy też interpretacji przedstawionej w odwołaniu. W uzasadnieniu swojej decyzji Kolegium nie zajęło również stanowiska co do argumentów przedstawionych przez organ I instancji i treści samej decyzji, czego rażącym potwierdzeniem jest chociażby brak jakiegokolwiek ustosunkowania się do szerokiego powołania w decyzji pierwszoinstancyjnej definicji legalnej obiektu liniowego, w sytuacji, gdy pojęcie to pojawiło się w ustawie Prawo budowlane dopiero po nowelizacji z dnia 17 lipca 2010 r. a niniejsze postępowanie dotyczy lat 2006 – 2009. Wobec powyższego, w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami p.p.s.a. orzeczono jak na wstępie. O kosztach postępowania orzeczono w oparciu o art. 200 tej ustawy zasądzając od Dyrektora Izby Skarbowej na rzecz strony kwotę 5 269 zł obejmującej wpis w wysokości 1 652 zł, opłatę skarbową od pełnomocnictwa w kwocie 17 oraz wynagrodzenie doradcy podatkowego w kwocie 3 600 zł według stawek określonych w rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z 31 stycznia 2011 r w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sadami administracyjnymi oraz szczegółowych zasad ponoszenia kosztów pomocy prawnej udzielonej przez doradcę podatkowego z urzędu ( Dz..U. Nr 31 poz.153 ). W punkcie drugim Sąd orzekł, że decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku, do czego był zobowiązany treścią art. 152 ustawy.