I SA/Gd 1276/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń po rozpoznaniu w dniu 3 marca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. Z. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 26 czerwca 2013 r., nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowej w podatku dochodowym od osób fizycznych postanawia odrzucić skargę kasacyjną. Decyzją z dnia 26 czerwca 2013 r. Dyrektor Izby Skarbowej, po rozpatrzeniu odwołania M. Z., utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Trzeciego Urzędu Skarbowego z dnia 13 marca 2013 r. w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości podatkowej w podatku dochodowym od osób fizycznych. W dniu 28 sierpnia 2013 r. M. Z. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na powyższą decyzję. Postanowieniem z dnia 27 listopada 2013 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego przyznał skarżącemu prawo pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego. Postanowieniem z dnia 17 stycznia 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny odrzucił skargę M. Z. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 26 czerwca 2013 r. Odpis ww. postanowienia został doręczony pełnomocnikowi skarżącego radcy prawnemu D. M. w dniu 27 stycznia 2014 r. W dniu 29 stycznia 2014 r. pełnomocnik skarżącego z urzędu złożyła w tut. Sądzie opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej na postanowienie z dnia 17 stycznia 2014 r. Dnia 13 lutego 2014 r. skarżący wniósł sporządzoną osobiście skargę kasacyjną od ww. postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 17 stycznia 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Postępowanie przed sądami administracyjnymi regulowane jest przepisami ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej w skrócie "P.p.s.a."). W myśl. art. 173 § 1 – 2 P.p.s.a. od wydanego przez wojewódzki sąd administracyjny wyroku lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie przysługuje skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej; skargę kasacyjną może wnieść strona, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka po doręczeniu im odpisu orzeczenia z uzasadnieniem. Zgodnie z art. 175 § 1 – 2 P.p.s.a. skarga kasacyjna powinna być sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego, chyba że skargę kasacyjną sporządza sędzia, prokurator, notariusz, radca Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa albo profesor lub doktor habilitowany nauk prawnych, będący stroną, jej przedstawicielem lub pełnomocnikiem, albo gdy skargę kasacyjną wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. W realiach rozpatrywanej sprawy skarga kasacyjna od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 17 stycznia 2014 r. została przez skarżącego sporządzona osobiście. Z akt rozpatrywanej sprawy nie wynika zaś aby skarżący był uprawniony do osobistego sporządzenia skargi kasacyjnej. Niezależnie od przedstawionych wyżej uwag należy wyjaśnić, że wyznaczenie radcy prawnego przez korporację prawniczą i podjęcie przez niego czynności procesowych tj.: sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej, stanowi z jednej strony wykonanie wydanego w danej sprawie postanowienia o przyznaniu prawa pomocy w zakresie ustanowienia radcy prawnego z drugiej zaś stanowi o skorzystaniu przez stronę z prawa pomocy przyznanego postanowieniem Sądu. W powyższej sytuacji przyznane prawo pomocy zostało już więc skonsumowane. Należy wskazać, że zgodnie z art. 178 P.p.s.a., wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną wniesioną po upływie terminu lub z innych przyczyn niedopuszczalną, jak również skargę, których braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie. Z uwagi na powyższe sporządzona osobiście skarga kasacyjna podlegała odrzuceniu jako niedopuszczalna, o czym Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji postanowienia.