I SA/Gd 1279/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Zdzienicka-Wiśniewska, Sędziowie Sędzia NSA Elżbieta Rischka, Sędzia NSA Małgorzata Tomaszewska (spr.), Protokolant Starszy Sekretarz sądowy Agnieszka Rupińska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 15 lutego 2012r. sprawy ze skargi Ł.F. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w G. z dnia 14 października 2011 r., nr [...] w przedmiocie niedopuszczalności zażalenia oddala skargę. W dniu 22 lipca 2011 r. Ł. F., reprezentowany przez pełnomocnika, wystąpił do Naczelnika Urzędy Skarbowego z wnioskiem o zawieszenie postępowania podatkowego w sprawie ustalenia wysokości zobowiązania w zryczałtowanym podatku dochodowym od osób fizycznych od dochodów nie znajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodu lub pochodzących ze źródeł nieujawnionych za 2006 r., wszczętego postanowieniem Naczelnika Urzędy Skarbowego z dnia 4 października 2010 r. do czasu wydania wyroku przez Trybunał Konstytucyjny w sprawie o sygn. akt SK 18/09. W odpowiedzi sformułowanej w piśmie z dnia 29 lipca 2011 r. Naczelnik Urzędy Skarbowego poinformował, iż tożsamy przedmiotowo wniosek Ł. F. z dnia 22 grudnia 2010 r. został już rozpatrzony. Organ przypomniał, że postanowieniem Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 20 kwietnia 2011 r. utrzymane zostało w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 28 stycznia 2011 r. odmawiające zawieszenia postępowania podatkowego prowadzonego wobec Ł. F. w sprawie ustalenia wysokości podatku dochodowego od przychodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach przychodów lub pochodzących ze źródeł nieujawnionych za 2005 r.. Jako powód nieuwzględnienia wniosku o zawieszenie postępowania organy wskazały, iż przewidywane ogłoszenie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego nie stanowi zagadnienia wstępnego, od którego uzależnione jest rozstrzygnięcie sprawy podatkowej Ł. F. Zdaniem Naczelnika Urzędy Skarbowego, wobec wcześniejszego odmownego rozpatrzenia wniosku o zawieszenie postępowania i wobec niezmienności stanowiska organu w tym względzie, brak jest podstaw do jego ponownego rozpoznania. Wyjaśnienia Naczelnika Urzędy Skarbowego sformułowane w piśmie z dnia 29 lipca 2011 r. Ł. F. uznał za postanowienie i pismem z dnia 19 sierpnia 2011 r. złożył na nie zażalenie stojąc na stanowisku, że w przedmiotowej sprawie wystąpiło zagadnienie wstępne oraz, że wbrew twierdzeniu organu, istnieje możliwość ponownego rozpoznania wniosku o zawieszenie postępowania. Postanowieniem z dnia 14 października 2011 r. Dyrektor Izby Skarbowej, działając na podstawie art. 228 § 1 pkt 1 i art. 239 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2005r. Nr 8, poz. 60 z późno zm.) dalej jako O.p. stwierdził niedopuszczalność zażalenia. Dyrektor Izby Skarbowej przywołując treść art. 216 § 1, 236 § 1 i 201 § 3 O.p. wskazał, że w toku postępowania podatkowego organy wydają postanowienia, które dotyczą kwestii wpadkowych, lecz nie rozstrzygają o istocie sprawy. Na wydane w toku postępowania postanowienie służy zażalenie, wówczas gdy tak stanowi ustawa. Z kolei w odniesieniu do kierowanych do strony pism informacyjnych brak jest podstaw do ich zaskarżania w drodze zażalenia. O ile zatem na postanowienie w sprawie zawieszenia postępowania służy zażalenie na podstawie art. 201 § 3 O.p., to pismo Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 29 lipca 2011 r. nie może być uznane za postanowienie w rozumieniu art. 216 § 2 O.p. i tym samym nie podlega ono zaskarżeniu w drodze zażalenia. W konsekwencji zażalenie Ł. F. organ uznał za niedopuszczalne na podstawie art. 228 § 1 pkt 1 O.p. w zw. z art. 239 O.p. Ł. F. zaskarżył postanowienie z dnia 14 października 2011 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, zarzucając mu naruszenia art. 228 § 1 pkt 1 w zw. z art. 239 O.p., art. 201 § 1 pkt 2 i § 2 i § 3 w związku z art. 216 § 1 i § 2 O.p. a także art. 217 § 1 i § 2 w zw. z art. 210 § 4 w zw. z art. 219 O.p. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie. Zdaniem skarżącego pismo Naczelnika Urzędy Skarbowego z dnia 29 lipca 2011 r. zawierało wszystkie elementy postanowienia i za takie powinno być uważane. Tym bardziej, że wniosek o zawieszenie postępowania powinien być rozpoznany w formie postanowienia a nie pisma informacyjnego. Skarżący wskazał też, że negatywne rozpatrzenie wcześniejszego wniosku o zawieszenie postępowania nie zwalnia organu od obowiązku rozpatrzenia kolejnego wniosku, gdyż brak takiej regulacji w O.p. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji. Kryterium tej kontroli stanowi legalność, tj. zgodność działania administracji z prawem, o czym stanowi art. 1 § 2 cytowanej ustawy. Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) dalej jako "P.p.s.a", stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. W wyniku takiej kontroli postanowienie może zostać uchylone w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania, na co wskazuje z kolei treść art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) P.p.s.a.). Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 14 października 2011 r. stwierdzające niedopuszczalność zażalenia na pismo Naczelnika Urzędy Skarbowego z dnia 29 lipca 2011 r. Zgodnie z art. 216 § 1 O.p. w toku postępowania organ podatkowy wydaje postanowienia. W myśl § 2 cytowanego artykułu postanowienia dotyczą poszczególnych kwestii wynikających w toku postępowania podatkowego, lecz nie rozstrzygają o istocie sprawy, chyba że przepisy niniejszej ustawy stanowią inaczej. Z kolei stosownie do treści art. 236 § 1 .p. na wydane w toku postępowania postanowienia służy zażalenie, gdy tak stanowi ustawa. Oznacza to, że zażalenie może być wnoszone tylko na postanowienia enumeratywnie wskazane w ustawie. Wreszcie zgodnie z art. 228 § 1 pkt 1 O.p. organ odwoławczy stwierdza w formie postanowienia niedopuszczalność odwołania(zażalenia). Przenosząc powyższe rozważania na grunt przedmiotowej sprawy wskazać należy, że postanowieniem z dnia 14 października 2011 r. Dyrektor Izby Skarbowej stwierdził niedopuszczalność zażalenia Ł. F. na pismo Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 29 lipca 2011 r. Oceniając legalność tegoż postanowienia Sąd nie znalazł podstaw do jego wyeliminowania z obrotu prawnego. Prawidłowo wywiódł organ odwoławczy, że na pismo Naczelnika Urzędy Skarbowego z dnia 29 lipca 2011 r. nie przysługiwało zażalenie. Pismo to bowiem nie było postanowieniem rozstrzygającym kwestię zawieszenia postępowania a jedynie informacją odnośnie biegu złożonego wniosku. Nie spełnia ono wymogów postanowienia i nie można go było- wbrew odmiennemu twierdzeniu pełnomocnika strony - uznać za postanowienie.. W tej sytuacji Dyrektor Izby Skarbowej zasadnie rozstrzygnął, że zażalenie jest niedopuszczalne. Na marginesie Sąd zauważa, iż organ winien był rozpoznać kolejny wniosek strony o zawieszenie prowadzonego postępowania podatkowego ,wydając formalnie postanowienie uwzględniające zaistniały w sprawie stan faktyczny. Ta okoliczność nie miała jednak wpływu na ocenę legalności zaskarżonego postanowienia dotyczącego problemu dopuszczalności złożonego środka zaskarżenia. Z wyżej przytoczonych względów, skargę jako nieuzasadnioną należało oddalić, na podstawie przepisu art. 151 P.p.s.a.