I SA/Gd 128/02

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Bogusław Szumacher, Sędziowie Sędzia NSA Ewa Kwarcińska (spr.), Sędzia NSA Zbigniew Romała, Protokolant Zuzanna Baca, po rozpoznaniu w dniu 13 kwietnia 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi J. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 14 grudnia 2001 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia ulgi inwestycyjnej z tytułu budowy budynku inwentarskiego 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżącego kwotę 419,40 zł(czterysta dziewiętnaście złotych czterdzieści groszy) tytułem zwrotu kosztów postepowania. Pismem z dnia 19 stycznia 2001 r. J. B. wystąpił z wnioskiem o przyznanie mu ulgi inwestycyjnej z tytułu wydatków poniesionych na wybudowanie budynku gospodarczego. Do wniosku dołączono rachunki dokumentujące zakup usług oraz materiałów bezpośrednio związanych z tą inwestycją. Decyzją z dnia 25 października 2001 r. Wójt Gminy działając m.in. na podstawie art. 13 ust 1 pkt 1 ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (Dz.U. 1993 Nr 94, poz. 431 z późn. zm.) odmówił przyznania wnioskowanej ulgi, wskazując, iż przysługuje ona wyłącznie z tytułu wydatków poniesionych na budowę lub modernizację budynków inwentarskich, a więc wykorzystywanych do chowu i hodowli inwentarza żywego. W uzasadnieniu przywołany został wyrok NSA z dnia 21 maja 1993 r., w którym wskazano, iż budynkami inwentarskimi nie są budynki spełniające funkcje magazynowo-gospodarcze. Od decyzji tej J. B. złożył odwołanie. Podtrzymując dotychczasowe żądanie podatnik wskazał, iż wybudowany przez niego budynek, jako wykorzystywany do przechowywania płodów rolnych, jest związany z prowadzoną przez niego działalnością rolniczą. Decyzją z dnia 14 grudnia 2001 r., wydaną w trybie art.. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. Nr 137, poz. 926 z późn. zm.) Samorządowe Kolegium Odwoławcze, utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Organ odwoławczy w całości podzielił stanowisko, iż udokumentowane przedłożonymi przez podatnika rachunkami wydatki nie zostały poniesione na wybudowanie budynku inwentarskiego, do którego ma zastosowanie przedmiotowa ulga, ponieważ jak wynika z materiału dowodowego, budynek został bowiem przeznaczony do przechowywania sprzętu rolniczego oraz sortowania i przechowywania ziemniaków. Nie podzielając argumentów organów podatkowych, skarżący złożył skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego, wnosząc o uchylenie decyzji I i II instancji w związku z naruszeniem art. 13 ust 1 pkt 1 ustawy o podatku rolnym, poprzez błędną interpretację pojęcia budynku inwentarskiego. Skarżący wskazał dodatkowo, iż w wybudowanym obiekcie prowadzi także tucz m.in. kaczek rzeźnych. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę, wnosząc o jej oddalenie, podtrzymało dotychczasowe stanowisko w sprawie. Stosownie do treści art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271 z późn. zm.) sprawy, w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne, na podstawie przepisów ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sadów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) stanowi, iż sąd administracyjny sprawuje, w zakresie swej właściwości kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy Prawo postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sad rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Z istoty niniejszej sprawy wynika konieczność dokonania wykładni art. 13 ust 1 pkt 1 ustawy o podatku rolnym. Zgodnie z ww. przepisem w brzmieniu obowiązującym w 2001 r., podatnikom podatku rolnego przysługuje ulga inwestycyjna z tytułu wydatków poniesionych na budowę lub modernizację budynków inwentarskich oraz obiektów służących ochronie środowiska. Ulga ta stosownie do art. 13 ust 1 pkt 2 ww. ustawy przyznawana jest po zakończeniu inwestycji i podlega odliczeniu od należnego podatku rolnego od gruntów położonych na terenie gminy na której dokonana została inwestycja, w wysokości 25% udokumentowanych rachunkami nakładów inwestycyjnych. Wobec faktu, iż ustawa o podatku rolnym nie definiuje pojęcia budynku inwentarskiego, zgodnie z zasadami wykładni językowej pojęcie to należy rozumieć w znaczeniu w jakim funkcjonuje ono w języku potocznym. Mając na uwadze powyższe przez budynki inwentarskie rozumie się te budynki, które związane są z inwentarzem żywym, a więc służące do chowu, hodowli i utrzymywania zwierząt ( jak np. stajnia, obora, chlewnia itp.). W znaczeniu potocznym budynek inwentarski jest budynkiem gospodarczym. Podkreślenia wymaga jednakże, iż nie każdy budynek gospodarczy, związany jako taki z prowadzoną produkcją rolną, jest budynkiem inwentarskim. Należy więc uznać za słuszne stanowisko organów podatkowych, iż za budynek inwentarski nie można w szczególności uznać budynku magazynowo-gospodarczego, którego funkcja i przeznaczenie sprowadza się przede wszystkim do przechowywania płodów rolnych, środków produkcji oraz składowania maszyn i narzędzi rolniczych. Jednocześnie jednak Sąd podziela stanowisko wyrażone w wyroku NSA z dnia 24 marca 1995 r. sygn. akt SA/Wr 1978/94, w którym jednoznacznie wskazano, iż ulga inwestycyjna przysługuje także wtedy, gdy choćby część obiektu ma charakter inwentarski, gdyż z treści art. 13 ust 1 pkt 1 ww. ustawy nie wynika konieczność jednorodzajowego użytkowania nowowybudowanego lub zmodernizowanego obiektu. Tym samym nie ma jakichkolwiek przeszkód dla przyznania ulgi w związku z poniesieniem wydatków na inwestycję polegająca na wybudowaniu budynku magazynowo-inwentarskiego, a więc budynku gospodarczego, który obok funkcji związanych z hodowlą i utrzymaniem zwierząt gospodarczych, może służyć czy też służy także innym celom. Organy podatkowe kwalifikując wybudowany obiekt jako magazyn gospodarczy, odmówiły podatnikowi przyznania wnioskowanej ulgi wskazując, iż o charakterze budynku przesądza zarówno treść notatki służbowej sporządzonej przez pracowników Urzędu Gminy z dnia 22 lutego 2001 r. jak i sama treść wniesionego przez podatnika odwołania. Również w ocenie Sądu w świetle zebranego w sprawie materiału dowodowego nie budzi wątpliwości, iż wybudowany budynek był przeznaczony do przechowywania i sortowania ziemniaków oraz magazynowania narzędzi rolniczych, jednakże, co wymaga podkreślenia, postępowanie nie zostało przeprowadzone w sposób prawidłowy z uwagi na niewyjaśnianie przez organy wszystkich istotnych dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy okoliczności, w tym, co podkreślał skarżący, czy część budynku była faktycznie przeznaczona na tucz m.in. kaczek rzeźnych. Należy przy tym odnieść się, po przesłuchaniu skarżącego, B. D. i L.S. do treści notatki służbowej z dnia 22 lutego 2001 r. sporządzonej przez tych ostatnich z wizji lokalnej w przedmiotowym budynku. Zgodnie z art. 122 Ordynacji podatkowej, w toku postępowania organy podatkowe zobowiązane są podjąć wszelkie niezbędne działania dla dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy. W tym celu są one na mocy art. 187 § 1 ww. ustawy zobowiązane do zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Z powyższych przepisów wynika więc ogólna reguła dowodowa zgodnie z którą ciężar udowodnienia faktów istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy spoczywa na organie podatkowym. Organy nie odniosły się jednak do faktu prowadzenia w wybudowanym obiekcie tuczu m. in kaczek rzeźnych. Podkreślenia wymaga, że okoliczność ta ujawniła się w pełni dopiero w związku z wniesioną do Naczelnego Sądu Administracyjnego skargą. Niezależnie od tego organ odwoławczy nie odniósł się do tej okoliczności także na etapie udzielania odpowiedzi na skargę. W związku z tym, iż wskazana okoliczność nie była uprzednio podniesiona przez skarżącego, natomiast z materiału dowodowego nie wynika czy w chwili zakończenia inwestycji obiekt był przystosowany do hodowli drobiu, Sąd uznał, iż zachodzi konieczność przeprowadzenia w tym zakresie przez organ odwoławczy dodatkowego postępowania wyjaśniającego. Jeżeli bowiem pomimo przeznaczenia budynku w zasadniczej części na sortownię ziemniaków i magazyn dla narzędzi i maszyn rolniczych, został on wybudowany także jako obiekt mający służyć hodowli drobiu, w ocenie Sądu niezależnie od proporcji w jakiej pozostają względem siebie obie ww. funkcje obiektu, należy przyjąć, iż warunkująca przyznanie ulgi przesłanka, a więc warunek wybudowania budynku inwentarskiego zostaje wypełniony. Wskazać przy tym należy, iż sam fakt hodowania drobiu w danym obiekcie nie przesądza o tym, iż jest to budynek inwentarski. Podstawą przyznania ulgi jest bowiem zamiar podatnika, co do wybudowania w ramach podjętej inwestycji budynku o takim właśnie, choćby częściowym, przeznaczeniu. Warunkuje to z kolei konieczność założenia, iż mając na celu wybudowanie obiektu przeznaczonego w części na hodowlę i utrzymanie drobiu, racjonalnie działający inwestor powinien zarówno zakładać jak i realizować wybudowanie obiektu w odpowiedni sposób przystosowanego do takich celów. Stąd rozważyć należy, czy zajdzie potrzeba m.in. ponownej wizji lokalnej. W związku z powyższym Wojewódzki Sąd Administracyjny, stwierdzając naruszenie przy wydaniu zaskarżonej decyzji prawa mającego wpływ na wynik sprawy, na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji. Sąd nie zawarł w wyroku rozstrzygnięcia o którym mowa w art. 152 ww. ustawy z uwagi charakter zaskarżonej decyzji dotyczącej odmowy przyznania ulgi w podatku rolnym, a więc ze swej istoty nienadającej się do wykonania. Zwrot kosztów postępowania uzasadnia natomiast dyspozycja art. 200 w związku z art. 209 ww. ustawy.