I SA/Gd 129/12

Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Aleksandra Rynduch-Szczawińska po rozpoznaniu w dniu 5 lipca 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku adwokat U. J. o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej w sprawie ze skargi R. K. i B. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2008 r. postanawia: przyznać wnioskodawcy od Skarbu Państwa wynagrodzenie wraz z należnym podatkiem od towarów i usług w łącznej kwocie 166,05 zł (sto sześćdziesiąt sześć złotych pięć groszy) za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej. Wyrokiem z dnia 21 marca 2012 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę R. K. i B. K. na wyżej opisaną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...]. Prawomocnym postanowieniem z dnia 30 marca 2012 r. referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku przyznano skarżącemu B. K. prawo pomocy przez zwolnienie od kosztów i ustanowienie adwokata. Okręgowa Rada Adwokacka [...] wyznaczyła na pełnomocnika skarżącego z urzędu adwokat U. J. Pełnomocnik z urzędu sporządziła opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od ww. wyroku i wniosła w dniu 18 czerwca 2012 r. o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej z tytułu sporządzenia tej opinii, oświadczając jednocześnie, że koszty te nie zostały zapłacone przez skarżącego. Przepis art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. Poz. 270) – zwanej dalej p.p.s.a. – stanowi, że wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Stosownie do treści § 18 ust. 1 pkt 2 lit. b) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.), stawki minimalne wynoszą w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w drugiej instancji za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej albo za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej – 50% stawki minimalnej określonej w pkt 1, a jeżeli nie prowadził sprawy ten sam adwokat w drugiej instancji – 75% tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł. W myśl § 2 ust. 3 cyt. rozporządzenia, w sprawach, w których strona korzysta z pomocy prawnej udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu, opłaty, o których mowa w ust. 1, sąd podwyższa o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach. W niniejszej sprawie przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna w wysokości 1.110 zł, zatem stawka minimalna obliczona od tej należności zgodnie z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. a) w zw. z § 6 pkt 2 powołanego rozporządzenia wynosi 180 zł. Należne wnioskodawczyni wynagrodzenie za dokonaną czynność ze względu na to, że nie prowadziła sprawy w pierwszej instancji przysługuje w wysokości 135 zł, co po podwyższeniu o 23% stawkę podatku od towarów i usług daje kwotę 166,05 zł. Z tych względów, na wskazanej wyżej podstawie prawnej, orzeczono jak w sentencji postanowienia.