I SA/Gd 1292/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Sędzia NSA Małgorzata Tomaszewska po rozpoznaniu w dniu 14 stycznia 2013 r. sprawy ze skargi P.Sz. na postanowienie Dyrektora Izby Celnej z dnia 13 września 2012 r., [...] w przedmiocie umorzenia postępowania zażaleniowego postanawia odrzucić skargę. Decyzją z dnia 31 maja 2012 r. Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej określił P.Sz. wysokość zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym za miesiące lipiec (33.531,00 zł) i sierpień 2008 r. (97.982,00 zł). Postanowieniem z dnia 23 lipca 2012 r. Naczelnik Urzędu Celnego nadał ww. decyzji rygor natychmiastowej wykonalności. Reprezentowany przez pełnomocnika P.Sz. wniósł zażalenie na ww. postanowienie, po rozpoznaniu którego, postanowieniem z dnia 13 września 2012 r., Dyrektor Izby Celnej umorzył postępowanie zażaleniowe. W dniu 12 września 2012 r. (data wpływu do kancelarii urzędu) podatnik zawiadomił organ odwoławczy o wypowiedzeniu dor. pod. R.J. pełnomocnictwa z dnia 11 stycznia 2010 r. Pomimo tego, w dniu 1 października 2012 r., przedmiotowe postanowienie doręczono temu pełnomocnikowi. Zawierające wypowiedzenie ww. pełnomocnictwa pismo strony zostało przekazane Wydziałowi Akcyzy i Gier w dniu 24 września 2012 r. Z uwagi na jego treść, prowadzący postępowanie organ uznał za właściwe powtórne doręczenie przedmiotowego postanowienia, tym razem bezpośrednio do podatnika. Doręczenie P.Sz. postanowienia z dnia 13 września 2012 r. nastąpiło w dniu 24 września 2012 r. W dniu 29 października 2012 r. (data nadania), powołując się na udzielone przez P.Sz. pełnomocnictwo z dnia 11 stycznia 2010 r., dor. pod. R.J. wniósł do tutejszego Sądu skargę na postanowienie Dyrektora Izby Celnej z dnia 13 września 2012 r. wnosząc o jego uchylenie w całości. Zdaniem pełnomocnika, zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Naczelnik Urzędu Celnego z dnia 23 lipca 2012 r., naruszają przepisy postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 233 § 1 pkt 3 i art. 208 § 1 w zw. z art. 239 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2005 r., nr 8, poz. 60, ze zm., dalej w skrócie "O.p."); art. 127 O.p.; art. 239b § 1 pkt 3 i § 2 O.p. oraz art. 217 § 1 i § 2 w zw. z art. 210 § 4 w zw. z art. 219 O.p. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o jej odrzucenie, a w przypadku nieuwzględnienia tego wniosku o oddalenie skargi. Zdaniem organu, ze względu na dokonane w dniu 12 września 2012 r. wypowiedzenie pełnomocnictwa dor. pod. R.J., który sporządził i wniósł skargę na postanowienie z dnia 13 września 2012 r. nie był do tego uprawniony. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 53 § 1 w zw. z art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, tekst jedn., zwanej dalej w skrócie "P.p.s.a.") skargę wnosi się do sądu administracyjnego za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność jest przedmiotem skargi, w terminie 30 dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Z kolei zgodnie z art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. Sąd odrzuca skargę postanowieniem. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym (art. 58 § 3 P.p.s.a.). Istotną w niniejszej sprawie okoliczność stanowi to, że w dniu 12 września 2012 r. podatnik skutecznie zawiadomił organ odwoławczy o wypowiedzeniu dor. pod. R.J. pełnomocnictwa upoważniającego tego pełnomocnika do reprezentowania jego interesów w prowadzonym przez Dyrektora Izby Celnej postępowaniu zażaleniowym. Od tego dnia zatem dor. pod. R.J. przestał być osobą upoważnioną do działania w imieniu podatnika. Skutek ten dotyczy również odbioru pism. Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, że dokonane w dniu 1 października 2012 r. doręczenie zaskarżonego postanowienia byłemu pełnomocnikowi P.Sz. nie było prawidłowe. Za skuteczne uznać natomiast należy drugie z dokonanych w sprawie doręczeń, które miało miejsce w dniu 24 września 2012 r. W ocenie Sądu, od tego dnia należy zatem liczyć 30-dniowy termin do wniesienia skargi, o którym mowa w przywołanym przepisie art. 53 § 1 P.p.s.a. W rozpoznawanej sprawie, nadając przesyłkę pocztową zawierającą przedmiotową skargę w dniu 29 października 2012 r., pełnomocnik strony nie dochował trzydziestodniowego terminu do jej wniesienia. Termin ten upłynął bowiem 24 października 2012 r. Tym samym skargę, jako wniesioną po upływie przewidzianego prawem terminu, należało odrzucić. Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.