I SA/Gd 1297/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Irena Wesołowska (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń,, Sędzia WSA Ewa Wojtynowska, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 14 listopada 2019 r. sprawy ze skargi R.J. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] 2019 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu oddala skargę. Postanowieniem z dnia 15 lutego 2019 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego zaliczył wpłatę dokonaną w dniu 6 lutego 2019 r. przez R.J. (dalej: skarżący) na poczet zobowiązania podatkowego w zryczałtowanym podatku dochodowym od przychodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach za 2008 rok. Postanowienie zawierało prawidłowe pouczenie o możliwości oraz terminie wniesienia zażalenia. Postanowienie zostało doręczone w dniu 6 marca 2019 r. W dniu 15 marca 2019 r. R.J., za pośrednictwem operatora pocztowego wniósł zażalenie na wydane postanowienie. Zaskarżonym postanowieniem z dnia 9 maja 2019 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej stwierdził, że zażalenie zostało wniesione z uchybieniem terminu określonego w art. 236 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2018 r., poz. 800 ze zm., dalej: O.p.). Dyrektor Izby Administracji Skarbowej, powyższego rozstrzygnięcia dokonał po zestawieniu daty doręczenia postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 15 lutego 2019r., które nastąpiło w dniu 6 marca 2019r. oraz daty nadania zażalenia w polskiej placówce pocztowej, które nastąpiło w dniu 15 marca 2019r. Jednocześnie Dyrektor Izby Administracji Skarbowej wyjaśnił, że skarżący składając zażalenie nie wniósł przy tym o przywrócenie terminu do jego złożenia. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku R.J. wniósł o uchylenie powyższego postanowienia, zarzucając mu naruszenie przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na wynik sprawy: 1. art. 228 § 1 pkt 2 w związku z art. 236 § 1 i § 2 pkt 1 O.p.; 2. art. 62 § 1 i § 4 oraz art. 55 § 2 O.p.; 3. art. 217 § 1 i § 2 w zw. z art. 219 w zw. z art. 210 § 4 O.p., - poprzez niewłaściwe zastosowanie. W uzasadnieniu skarżący podniósł, że Dyrektor Izby Administracji Skarbowej bezzasadnie stwierdził, iż zażalenie zostało wniesione z uchybieniem terminu. W dalszych wywodach skarżący stwierdził, że postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 15 lutego 2019 r., które objęte było zażaleniem, nie spełnia wymagań formalnych – narusza przepisy art. 217 §1 i § 2 w zw. z art. 219 w zw. z art. 210 § 4 O.p., gdyż nie zawiera prawidłowego rozstrzygnięcia oraz prawidłowego uzasadnienia faktycznego i prawnego. W treści tego postanowienia dokonano dwukrotnego zaliczenia wpłaty na poczet należności głównej z tytułu PPR za 12/2008r. Nadto postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 15 lutego 2019 r. narusza przepisy art. 62 § 1, § 4, art. 55 § 2 O.p. poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na nieprawidłowym zaliczeniu wpłaty z dnia 4 lutego 2019 r. w kwocie 800 zł. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Na wstępie rozważań należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2018 r. poz. 2107) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r. poz. 1302, dalej jako "p.p.s.a."), stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Z przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika z kolei, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Wykładnia powołanego wyżej przepisu wskazuje, że Sąd ma prawo ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Ponadto, w myśl art. 119 pkt 3 p.p.s.a., sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienie wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów (art. 120 p.p.s.a.). Rozpatrując sprawę w wyżej zakreślonych granicach Sąd stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżone postanowienie nie narusza prawa. Przedmiotem badania w niniejszej sprawie było postanowienie stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 15 lutego 2019 r., którym zaliczono wpłatę dokonaną w dniu 6 lutego 2019 r. na poczet zobowiązania podatkowego w zryczałtowanym podatku dochodowym od przychodów nieznajdujących pokrycia w ujawnionych źródłach za 2008 rok. W pierwszej kolejności należy wskazać, że w przypadku skargi na postanowienie stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia zażalenia, kontrolą sądu objęte są jedynie ustalenia organu co do tego, czy zażalenie zostało wniesione w terminie, a zatem czy organ podatkowy miał podstawy do uznania naruszenia terminu. Poza zakresem kontroli Sądu muszą zatem pozostać zarzuty skargi dotyczące wadliwości postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 15 lutego 2019 r. W myśl art. 236 § 2 pkt 1 O.p. zażalenie wnosi się w terminie 7 dni od dnia doręczenia postanowienie stronie. W ocenie Sądu nie ulega wątpliwości, że strona uchybiła terminowi do wniesienia zażalenia. Zgodnie z treścią art. 228 § 1 pkt 2 O.p. organ odwoławczy stwierdza w formie postanowienia uchybienie terminowi do wniesienia odwołania. Przy czym w myśl art. 239 O.p. przepis ten ma zastosowanie również w odniesieniu do zażaleń. Powołany przepis nie odnosi się i nie różnicuje okoliczności, w jakich organ poweźmie pewność, co do faktu wniesieniu odwołania po terminie. Oznacza to, że organ ma obowiązek wydania postanowienia stwierdzającego wniesienie odwołania czy zażalenia z uchybieniem terminu w każdym przypadku, gdy takie uchybienie stwierdzi. Bez znaczenia pozostaje zatem, czy fakt ten ustali w ramach wstępnego badania środka odwoławczego, co do którego strona jest błędnie przekonana, że został on przez nią wniesiony w terminie, czy też fakt ten ustali w sytuacji wniesienia środka odwoławczego, któremu towarzyszy wniosek o przywrócenie terminu (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 10 października 2001 roku, I SA/Gd 719/99, Lex 53890 ). Z akt sprawy wynika, że przesyłka zawierająca postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 15 lutego 2019 r. została skutecznie doręczona w dniu 6 marca 2019 r. Termin do wniesienia zażalenia, zgodnie z przywołanym wyżej art. 236 § 2 pkt 1 O.p., upływał zatem w dniu 13 marca 2019 r. Skarżący wniósł zażalenie za pośrednictwem operatora pocztowego w dniu 15 marca 2019 r., a zatem po upływie terminu do jego wniesienia. W konsekwencji Sąd uznał, że organ prawidłowo ustalił w świetle przesłanek art. 228 § 1 pkt 2 w związku z art. 239 O.p., że zażalenie skarżącego zostało wniesione z uchybieniem terminu. Z powyższych względów Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a. uznając ją za bezzasadną.