I SA/Gd 1298/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Wojtynowska po rozpoznaniu w dniu 26 października 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością na czynność Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 18 czerwca 2021 r. w przedmiocie wykreślenia podmiotu z rejestru czynnych podatników podatku od towarów i usług postanawia: odrzucić skargę. Pismem z 26 sierpnia 2021 r. Skarżąca A sp. z o.o. wniosła skargę na czynność Naczelnika Urzędu Skarbowego w zakresie wykreślenia jej z rejestru podatników VAT czynnych. Wskazała, że wykreślenia tego dokonano adnotacją z 18 czerwca 2021 r. Zdaniem Skarżącej brak było podstaw prawnych do dokonania tej czynności. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Przedmiotem skargi jest czynność wykreślenia Skarżącej z rejestru podatników VAT na podstawie art. 96 ust. 9 pkt 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2020 r., poz. 106 – dalej: "u.p.t.u."). Przepis ten stanowi, że naczelnik urzędu skarbowego wykreśla z urzędu podatnika z rejestru jako podatnika VAT bez konieczności zawiadamiania o tym podatnika, jeżeli mimo podjętych udokumentowanych prób nie ma możliwości skontaktowania się z podatnikiem albo jego pełnomocnikiem. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm. – dalej jako: "P.p.s.a."), kontroli sądu administracyjnego podlegają inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Zgodnie z art. 53 § 2 P.p.s.a., jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4, wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności. Sąd, po wniesieniu skargi, może uznać, że uchybienie tego terminu nastąpiło bez winy skarżącego i rozpoznać skargę. Z akt niniejszej sprawy, a także z treści samej skargi nie wynika w jakim dokładnie dniu Skarżąca dowiedziała się o wykreśleniu z rejestru, na pewno jednak nie nastąpiło to później niż 28 czerwca 2021 r., gdyż w tej dacie Skarżąca skierowała do organu wniosek o przywrócenie do rejestru podatników VAT. Natomiast skarga do Sądu została nadana na poczcie w dniu 26 sierpnia 2021 r., a więc po upływie trzydziestu dni od dnia, w którym Skarżąca dowiedziała się o wykreśleniu jej z rejestru. Okoliczność ta w świetle przytoczonych wyżej przepisów, obliguje Sąd do odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 w zw. z art. 58 § 3 P.p.s.a. Odnosząc się do kwestii winy Skarżącej w niedochowaniu terminu wskazać należy, że z brakiem winy mamy do czynienia w przypadku zaistnienia niezależnych od strony i niemożliwych do przezwyciężenia okoliczności, które miały bezpośredni wpływ na przekroczenie terminu. Brak winy w uchybieniu terminu powinien być oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy. Przywrócenie terminu ma bowiem charakter wyjątkowy i może mieć miejsce tylko wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Przywrócenia uchybionego terminu nie uzasadnia niedostateczna staranność w prowadzeniu własnych spraw, czy też nieznajomość prawa (por. postanowienie NSA z 16 czerwca 2020 r., II OZ 376/20 i przywołane tam orzeczenia). Z akt sprawy nie wynikają żadne okoliczności, które świadczyłyby o niezawinionym przez stronę uchybieniu terminu do wniesienia skargi. Skarżąca jest osobą prawną, jest to zatem podmiot, który powinien być odpowiednio zorganizowany w celu realizacji określonych zadań, wymagających również niekiedy wystąpienia na drogę postępowania sądowego. Nieznajomość prawa nie uwalnia od negatywnych skutków uchybienia terminu do dokonania czynności procesowej. Mając na uwadze powyższe Sąd uznał, że Skarżąca nie zachowała terminu do wniesienia skargi w myśl art. 53 § 2 P.p.s.a. Nie wykazała również, że niezachowanie tego terminu nastąpiło bez jej winy, co uzasadniałoby merytoryczne rozpoznanie sprawy. Z powyższych względów na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji.