I SA/Gd 130/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Alicja Stępień, Sędziowie Sędzia WSA Tomasz Kolanowski, Asesor WSA Bogusław Woźniak (spr.), Protokolant Sekretarz Sądowy Agnieszka Zalewska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 12 grudnia 2006 r. sprawy ze skargi S.W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 2 grudnia 2005 r. sygn. akt [...] w przedmiocie zobowiązania w podatku od środków transportowych oddala skargę. Burmistrz Miasta K. decyzją z dnia 7 czerwca 2005 r. określił S.W. wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od środków transportowych za lata 2002 – 2005. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że podatnik posiada samochód ciężarowy o nr rej. [...] od 15 lutego 2002 r. Strona w składanych deklaracjach na podatek od środków transportowych nie zgłosiła powyższego pojazdu do opodatkowania oraz nie zapłaciła należnego podatku. Przedmiotowy samochód ma dopuszczalną masę całkowitą 3,5 tony, podlega więc opodatkowaniu na podstawie art. 8 pkt 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Zgodnie, bowiem z powołanym przepisem opodatkowaniu podlegają samochody ciężarowe o dopuszczalnej masie całkowitej od 3,5 tony do 12 ton. Organ podatkowy pierwszej instancji wyjaśnił, że dane o masie całkowitej pojazdu pochodzą z Wydziału Komunikacji Starostwa Powiatowego. W odwołaniu od powyższej decyzji skierowanym do Samorządowego Kolegium Odwoławczego S.W. wniósł o jej uchylenie i umorzenie postępowania w sprawie. Przedmiotowej decyzji zarzucił naruszenie art. 8 pkt 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych oraz art. 121 § 1 w związku z art. 2 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej. W uzasadnieniu odwołujący podniósł, że organ podatkowy pierwszej instancji błędnie przyjął, iż należący do niego samochód mieści się w przedziale określonym w art. 8 pkt 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. W ocenie odwołującego zapis "od 3,5 tony" należy odczytywać w ten sposób, że wielkość graniczna nie mieści się w wyznaczonym przedziale. Ponadto, strona odwołująca zarzuciła, że Burmistrz Miasta K. nie wskazał, na jakiej podstawie uznał, że samochód podatnika ma dopuszczalną masę całkowitą 3,5 tony, czym naruszył art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 2 grudnia 2005 r. utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy w uzasadnieniu decyzji wskazał, że z odwołania od zaskarżonej decyzji wynika, że strona nie kwestionuje, iż jej samochód ciężarowy ma dopuszczalną masę całkowitą równą 3,5 tony. Według art. 8 pkt 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych opodatkowaniu podatkiem od środków transportowych podlegają między innymi samochody ciężarowe o dopuszczalnej masie całkowitej od 3,5 tony lub niższej niż 12 ton. Z tego przepisu, w ocenie organu odwoławczego, wprost wynika, że podatek ten obciąża w jednej stawce właścicieli samochodów ciężarowych o dopuszczalnej masie całkowitej od 3,5 tony, czyli równej 3,5 tony, ale niższej od 12 ton. Każda inna interpretacja jest błędna i niedopuszczalna. S.W. wniósł skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 2 grudnia 2005 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego zarzucając naruszenie art. 8 pkt 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych oraz art. 121 , art. 192 i art. 210 § 1 ust. 4 w związku z art. 2 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej. W uzasadnieniu skargi skarżący stwierdził, że organy podatkowe obu instancji dokonały błędnej interpretacji art. 8 pkt 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Rzeczony przepis nie używa, bowiem sformułowania "równej i wyższej niż 3,5 tony", lecz "od 3,5 tony". Ustawodawca w ustawie o podatkach i opłatach lokalnych wyraźnie różnicuje obydwa zwroty, bowiem w art. 8 ust. 2 wymienionej wyżej ustawy wyraźnie używa sformułowania "o dopuszczalnej masie całkowitej równej lub wyższej niż 12 ton". Taka redakcja wymienionych wyżej przepisów w sposób jednoznaczny przesądza, w ocenie strony skarżącej, o błędnej interpretacji spornego przepisu przez organy podatkowe. Skarżący podniósł ponadto, że jeżeli sporny przepis budzi wątpliwości interpretacyjne to powinny one zostać rozstrzygnięte na jego korzyść. Skarżący zarzucił również, że organ podatkowy nie wskazał, na jakiej podstawie uznał, że przedmiotowy samochód ma dopuszczalną masę całkowitą 3,5 tony. Znajdująca się w aktach podatkowych informacja Starostwa Powiatowego. nie stanowi dowodu w myśl przepisów Ordynacji podatkowej. Zważyć trzeba, że okoliczność faktyczna może być uznana za udowodnioną, jeżeli strona miała możliwość wypowiedzenia się, co do przeprowadzonych dowodów. Skoro dowodu nie przeprowadzono zadawalając się informacją, to skarżący nie mógł się wypowiedzieć w sprawie zebranych dowodów. Powyższe wskazuje na wady proceduralne zaskarżonej decyzji. Organ odwoławczy, w uzasadnieniu swojej decyzji w ogóle nie ustosunkował się do tego zarzutu. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zaprezentowaną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga S.W. nie zasługuje na uwzględnianie, albowiem zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego nie narusza prawa w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z przepisu art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) wynika, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą skargi. Jego wykładnia wskazuje, że Sąd ma prawo ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Z drugiej jednak strony granicą praw i obowiązków Sądu wyznaczoną w art. 134 § 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym jest zakaz wkraczania w sprawę nową. Granice te zaś wyznaczone są dwoma aspektami mianowicie: legalnością działań organu podatkowego oraz całokształtem aspektów prawnych tego stosunku prawnego, który był objęty treścią zaskarżonego rozstrzygnięcia. Powyższe oznacza, że Sąd naruszyłby ten przepis jedynie wówczas, gdyby przekroczył określone wyżej granice danej sprawy albo gdyby ograniczył się w ocenie legalności do tylko zarzutów i wniosków skargi. W rozpatrywanej skardze skarżący błędnie uznał, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze dokonało niewłaściwej interpretacji art. 8 pkt 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 9, poz. 84 z późn. zm.). Zgodnie z brzmieniem art. 8 pkt 1 powołanej ustawy opodatkowaniu podatkiem od środków transportowych podlegają samochody ciężarowe o dopuszczalnej masie całkowitej od 3,5 tony i poniżej 12 ton. Do rozstrzygnięcia sprawy nie było konieczne dokonanie interpretacji prawa, wystarczyło bezpośrednie rozumienie tekstu prawnego. Jak wynika z ustaleń faktycznych, skoro masa całkowita samochodu marki Mercedes-Benz, który należał do skarżącego, wynosiła 3,5 tony to na podstawie bezpośredniego rozumienia tekstu prawnego organy podatkowe prawidłowo stwierdziły, że podlegał on opodatkowaniu podatkiem od środków transportowych, gdyż w języku polskim zwrot "od 3,5 tony" obejmuje wszystkie pojazdy, które ważą 3,5 tony i więcej. Nie powstała zatem wątpliwość interpretacyjna w myśl zasady, że jasny tekst nie wymaga interpretacji (clara non sunt interpretanda). Przyjęta w polskim orzecznictwie sądowym koncepcja wykładni prawa, która w prawie wspólnotowym znajduje odpowiednik w doktrynie acte clair, wymaga, aby wykładnia prawa była dokonywana tylko w sytuacji wątpliwości interpretacyjnej, czyli niejasnego tekstu prawnego (wyrok NSA z 20.07.2004 r. Sygn. akt FSK 154/04; ONSAiWSA 2004/2/35). Sąd nie stwierdził także naruszenia przepisów postępowania, które mogłoby mieć istotny wpływ na wynika sprawy, a tylko takie naruszenie przepisów postępowania obliguje Sąd do uchylenia zaskarżonego aktu administracyjnego. Z materiału dowodowego zgromadzonego w rozpoznawanej sprawie wynika, że ustalenie faktyczne, co do posiadanego przez skarżącego samochodu – jego masy dopuszczalnej – dokonane zostało na podstawie informacji Starostwa Powiatowego. W myśl art. 180 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 z późn. zm.) jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Nie budzi zatem wątpliwości, że dowodem w sprawie może być informacja organu władzy publicznej, w zakresie właściwości jego działania. Skoro do zadań starostwa powiatowego należy rejestracja pojazdów, to dane uzyskane z tego organu, co do cech zarejestrowanego samochodu, w tym jego masy całkowitej stanowią dowód w sprawie. Oczywiście, strona ma prawo przeprowadzić dowód przeciwny, jednakże w rozpoznawanej sprawie skarżący takiego dowodu nie przeprowadził, jak i nie wskazał środka dowodowego, który mógłby zostać przeprowadzony przez organy podatkowe. Zwrócić należy także uwagę, że w istocie skarżący nie kwestionuje jednak okoliczności, że posiada samochód ciężarowy o dopuszczalnej masie całkowitej 3,5 tony. Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny nie stwierdził, aby zaskarżona decyzja naruszyła prawo w stopniu uzasadniającym jej wzruszenie i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalił skargę.