I SA/Gd 130/09

Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Aleksandra Rynduch-Szczawińska po rozpoznaniu w dniu 7 kwietnia 2009 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku K. D. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Celnej [...] z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego oraz podatku od towarów i usług postanawia: przyznać wnioskodawcy prawo pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. Wnioskiem, uzupełnionym na formularzu PPF w dniu 12 marca 2009 r., K. D. zwrócił się o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. W myśl art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej p.p.s.a. – przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym osobie fizycznej następuje, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Zgodnie z przepisem art. 245 § 2 p.p.s.a., prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Stosownie do przepisu art. 246 § 3 p.p.s.a., adwokata, radcę prawnego, doradcę podatkowego lub rzecznika patentowego można ustanowić dla strony, która nie zatrudnia lub nie pozostaje w innym stosunku prawnym z adwokatem, radcą prawnym, doradcą podatkowym lub rzecznikiem patentowym. Nie dotyczy to adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego ustanowionego na podstawie przepisów o prawie pomocy. W świetle powołanych uregulowań przyznaje się prawo pomocy w zakresie całkowitym, gdy wnioskodawca wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, oraz gdy nie pozostaje w stosunku prawnym z adwokatem, radcą prawnym lub doradcą podatkowym, z wyjątkiem ustanowionego na podstawie przepisów o prawie pomocy. Zatem to na wnoszącym o przyznanie prawa pomocy spoczywa ciężar dowodu, że znajduje się w sytuacji uprawniającej go do skorzystania z prawa pomocy, zaś rozstrzygnięcie w tej kwestii zależy od tego, co zostanie przez stronę udowodnione. Na podstawie złożonego przez wnioskodawcę oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach oraz nadesłanych przez niego na wezwanie dokumentów źródłowych (informacji z dnia 25 marca 2009 r. od spółdzielni mieszkaniowej w przedmiocie wysokości opłat za używanie lokalu, odpisu decyzji z dnia 5 marca 2009 r. o waloryzacji emerytury małżonki wnioskodawcy, rocznego obliczenia podatku za rok 2008 dokonanego przez organ rentowy dla wnioskodawcy oraz jego małżonki, wyciągu za okres od 1 stycznia do 30 marca 2009 r. z rachunku prowadzonego dla małżonki wnioskodawcy, odcinka emerytury wnioskodawcy za marzec 2009 r. oraz faktury za energię elektryczną z dnia 17 grudnia 2008 r.) i dodatkowego oświadczenia z dnia 30 marca 2009 r. ustalono, że wnioskodawca uzyskuje dochód z tytułu emerytury w wysokości 656,35 zł netto (po uwzględnieniu potrąceń dokonywanych w ramach prowadzonej egzekucji), pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym z małżonką, otrzymującą emeryturę w wysokości 591,34 zł netto. Małżonkowie utrzymują się z otrzymywanych świadczeń emerytalnych oraz świadczenia opiekuńczego w kwocie 153 zł, nie posiadają żadnych oszczędności, papierów wartościowych ani przedmiotów o wartości powyżej 3.000 euro, zamieszkują w mieszkaniu o powierzchni 48,17 m2, za które uiszczają opłaty eksploatacyjne w wysokości 403,14 zł miesięcznie. Ponadto ponoszą opłaty za dostarczane im media, w tym energię elektryczną – opłata z tego tytułu za okres od 17 grudnia 2008 r. do 17 lutego 2009 r. wyniosła 201,63 zł. Małżonka wnioskodawcy posiada zadłużenie w rachunku osobistym w wysokości 3.083,01 zł (saldo na dzień 30 marca 2009 r.). Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności faktyczne, a w szczególności wysokość łącznego dochodu wnioskodawcy oraz jego małżonki w stosunku do ponoszonych przez nich stałych kosztów utrzymania oraz brak zasobów pieniężnych, uznano, iż wnioskodawca udowodnił, że nie ma realnych możliwości finansowych poniesienia jakichkolwiek kosztów postępowania. W konsekwencji na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.